นอนห้องเดียวกันได้ไง

“คุณมินนี่คะ ระบบยืนยันการจองเรียบร้อยแล้วค่ะ... เป็นห้องสวีทสำหรับคู่รักหนึ่งห้องถ้วน” เสียงพนักงานต้อนรับประจำรีสอร์ตหรูกลางหุบเขาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พายอ้าปากค้างจนแทบจะกลืนแมลงทั้งฝูงเข้าไป ส่วนธันที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ ก็ขมวดคิ้วมุ่นจนแทบจะผูกเป็นโบว์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่เขาชอบใส่เวลาขับรถ) หรี่มองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของพนักงานด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้กลายเป็นจุล “แต่ฉันจองแยกสองห้องนะคะ!” พายรีบแย้ง เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความตกใจ “ห้องมาตรฐานสองห้อง ไม่ใช่ห้องสวีท!” “ขออภัยจริงๆ ค่ะลูกค้า ช่วงเทศกาลค่ายอาสาแบบนี้ ห้องพักเต็มเอี๊ยดทุกประเภท ระบบคงจะดีดจองห้องที่เหลือห้องสุดท้ายให้อัตโนมัติในฐานะลูกค้าที่กดจองพร้อมกันน่ะค่ะ... ห้องนี้มีเตียงคิงไซส์เตียงเดียวด้วยนะคะ จะรับกุญแจเลยไหมคะ?” ธันถอนหายใจยาวเหยียด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเช็กอะไรบางอย่างด้วยท่าทีนิ่งสงบผิดปกติ “เปลี่ยนไม่ได้แล้วสินะ” “ธัน! จะให้นอนห้องเดียวกันได้ยังไงคะ นี่มันบ้าที่สุดเลย!” พายหันไปโวยใส่คนตัวสูงที่สูงกว่าเธอจนต้องแหงนหน้ามอง “นายไปนอนล็อบบี้ หรือไม่ก็ไปนอนในรถเดี๋ยวนี้เลยนะ” “ในรถติดค่ายอาสาของรุ่นพี่คณะวิศวะที่จอดเรียงรายอยู่ข้างนอกนั่นเหรอ?” ธันเลิกคิ้วกวนประสาท “แล้วถ้าคีย์ผ่านมาเห็นฉันนอนในรถ เธอคิดว่ามันจะเลิกยุ่งกับเธอไหมพาย?” ชื่อของ ‘คีย์’ ทำเอาพายชะงักไปครู่หนึ่ง รุ่นพี่คนนั้นจ้องจะทำคะแนนกับเธอทุกฝีก้าว โดยเฉพาะการตามมาถึงที่ค่ายนี้ ธันที่เห็นสีหน้าหนักใจของพายก็แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะคว้าคีย์การ์ดจากมือพนักงานมาถือไว้เอง “กุญแจห้องนี้ อยู่กับฉัน... คืนนี้ล็อคประตูดีๆ ล่ะ เพราะฉันคงไม่ใจดีไปนอนโซฟาให้เธอเห็นหน้าหรอกนะ” บรรยากาศภายในห้องสวีทเงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน พายยืนตัวลีบอยู่ตรงมุมห้อง ในขณะที่ธันโยนกระเป๋าเป้ลงบนเก้าอี้ไม้ข้างเตียงอย่างไม่ใส่ใจ เขายังคงรักษามาดนิ่งสนิทตามสไตล์วิศวะขี้เก๊ก แต่รอยหยักที่ขมับนั่นฟ้องว่าเขากำลังประหม่าไม่แพ้กัน “ธัน...” พายเรียกเสียงอ่อย “นายไม่โกรธใช่ไหมที่ฉันจองผิดพลาดแบบนี้... จริงๆ แล้วมินนี่เป็นคนกดจองให้ ฉันแค่...” “ถ้าฉันโกรธ ฉันคงทิ้งเธอไว้ที่ฟรอนต์แล้ว” ธันตัดบท มือหนาปลดกระดุมแขนเสื้อเชิ้ตออกช้าๆ เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีรอยสักจางๆ พายรีบเบือนหน้าหนีทันที แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองภาพเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ที่เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างของคนตัวสูง “ไปอาบน้ำก่อนไป ฉันจะออกไปหาอะไรกินที่โซนจัดเลี้ยงข้างนอก ถ้าฉันกลับมาแล้วเธอหลับอยู่... ก็อย่าละเมอเตะฉันตกเตียงก็แล้วกัน” “ใครจะละเมอเตะนายกันคะ! นายต่างหากที่ต้องระวัง!” ธันไม่ได้ตอบ เขาทำเพียงแค่หยิบเสื้อยืดตัวใหม่แล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ เสียงน้ำกระทบพื้นดังสม่ำเสมอ เป็นจังหวะเดียวกับที่หัวใจของพายเต้นรัวเหมือนกลองชุด เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนุ่มๆ พลางกอดหมอนแน่น กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมผู้ชายสไตล์สปอร์ตติดอยู่ที่ฟูกตรงที่ธันเพิ่งเดินผ่าน มันช่างเป็นกลิ่นที่ทำให้น่าใจสั่นเสียจริง ผ่านไปครู่ใหญ่ ธันเดินออกมาในสภาพเสื้อยืดคอกลมสีดำที่ดูเซอร์แต่มีเสน่ห์ร้ายกาจ ผมเปียกชื้นเล็กน้อยทำให้เขาสลัดคราบรุ่นพี่มาดนิ่งกลายเป็นหนุ่มฮอตแห่งคณะวิศวะที่ทำเอาพายแทบลืมหายใจ “มองอะไร” ธันถาม เสียงทุ้มต่ำทำเอาพายสะดุ้ง “เปล่า! ใครมอง... ฉันแค่จะไปอาบน้ำแล้ว!” พายรีบคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วพุ่งตัวเข้าห้องน้ำราวกับหนีตาย เวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืน ไฟในห้องถูกหรี่จนเหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง พายที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาพยายามหลับตา แต่สัมผัสจากเตียงที่ยุบตัวลงข้างๆ ทำให้เธอเกร็งไปทั้งตัว ธันไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้เกินไป เขานอนหันหลังให้เธอ แต่ทว่า... ความเงียบในห้องกลับขยายความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในใจของทั้งคู่ให้เด่นชัดขึ้น “พาย...” เสียงเรียกแผ่วเบาของธันทำให้พายที่แกล้งหลับต้องลืมตาขึ้นในความมืด “คะ?” “ที่คีย์มันตามมาที่นี่... เธอรู้ใช่ไหมว่าเพราะอะไร” ธันถามโดยไม่หันมามอง แต่เสียงนั้นสั่นไหวเล็กน้อย “มันไม่ได้มาค่ายอาสาเพื่อช่วยงานหรอกนะ” “ฉันรู้ค่ะ... แต่ฉันก็ไม่ได้...” “รู้ใช่ไหมว่าฉันรำคาญ?” ธันพูดแทรกขึ้นมาทันที เสียงเข้มขึ้น “รำคาญที่เห็นมันใกล้เธอ รำคาญที่เธอซื่อบื้อจนดูไม่ออกว่ามันจ้องจะทำอะไร... แล้วก็รำคาญตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้” พายพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับแผ่นหลังกว้างของเขา ใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความกล้าหาญแบบผิดที่ผิดทางทำให้เธอยื่นมือไปแตะที่หัวไหล่ของเขาเบาๆ “ทำไมจะทำอะไรไม่ได้ล่ะคะ...” ธันพลิกตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ในความมืดสลัว แววตาของเขาดูลึกล้ำและดุดันกว่าทุกครั้ง เขาขยับเข้ามาใกล้จนพายรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ตรงหน้าผาก มือหนาของเขาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสที่แก้มใสของเธออย่างเบามือ เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนจนพายแทบหยุดหายใจ ทว่าทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอย่างแรง! *ปัง! ปัง! ปัง!* “พาย! พายอยู่ข้างในใช่ไหม? พี่คีย์เองนะ ได้ข่าวว่าห้องเธอมีปัญหาเรื่องการจอง พี่เอาคีย์การ์ดสำรองจากพนักงานมาให้ เผื่อว่าเธออยากจะเปลี่ยนห้องไปนอนกับเพื่อนผู้หญิง!” พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ส่วนธันชะงักค้าง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความหงุดหงิดที่พร้อมจะระเบิดออกในทันที ธันลุกขึ้นนั่งแล้วคว้าข้อมือพายไว้แน่น ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “ถ้าเธอคิดจะลุกไปเปิดประตูให้มัน... คืนนี้เธอไม่ได้นอนแน่ พาย” ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกคนจะยังไม่วางนิ้วจากหน้าจอนะคะ เพราะศึกปะทะคารมข้ามประตูกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วค่ะ!