ศัตรูที่มาในคราบเพื่อนเก่า

“คุณอคินคะ! แย่แล้วค่ะ! ฝ่ายประชาสัมพันธ์แจ้งมาว่า ข่าวลือเรื่องโปรเจกต์หลุดออกไปถึงหูสำนักข่าวเศรษฐกิจแล้วค่ะ!” เสียงรายงานข่าวร้ายของน้องพนักงานฝึกงานดังแทรกผ่านช่องประตูห้องทำงานกระจกฝ้าเข้ามา จนบรรยากาศตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในห้องประชุมทีมดีไซน์เมื่อครู่ ยิ่งเหมือนถูกราดด้วยน้ำมันเดือดๆ อคินขมวดคิ้วมุ่น สันจاوโด่งคมสันขึ้นรูปนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาตวัดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงกราฟิกแผนงานซึ่งกำลังจะกลายเป็นหมัน หากข่าววงในชิ้นนี้ถูกตีพิมพ์ออกไปในเช้าวันพรุ่งนี้ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของข้อมูลรั่วไหลธรรมดา แต่หมายถึงความพยายามตลอดสามเดือนของพวกเขากำลังจะพังทลายลงในพริบตา “ใครเป็นคนปล่อย?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความนิ่งสงบ แต่น่าแปลกที่มันกลับทรงพลังจนทุกคนในห้องเงียบกริบ อคินปรายตามองเอกสารบนโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไหล่กว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนดูเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยแรงกดดัน “ยังไม่แน่ชัดค่ะพี่อคิน แต่ทางนั้นระบุว่า... ได้รับข้อมูลมาจากแหล่งข่าววงในที่น่าเชื่อถือมากๆ และให้รายละเอียดลึกถึงขั้นที่แปลนดีไซน์เฟสแรกของเรากำลังจะถูกรื้อใหม่ด้วยซ้ำค่ะ” พายที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทรงสูงหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตฉายแวววาววับอย่างรู้ทัน ริมฝีปากบางเฉียบเคลือบลิปสติกสีพีชธรรมชาติยกยิ้มเหยียดน้อยๆ อย่างไม่ยี่หสกับความพินาศตรงหน้า “แหล่งข่าววงในเหรอคะ... น่าสนใจดีนี่นา แปลนใหม่ล่าสุดที่เพิ่งแก้ไปเมื่อคืนตอนตีสอง มีแค่คนในห้องนี้กับบอร์ดบริหารไม่ใช่หรือไงคะ หรือว่าช่วงนี้ผีมันดุ เลยชอบแอบเอาเอกสารบริษัทไปแจกทานนอกรอบกันนะ” ประโยคเหน็บแนมแบบเจ็บแสบของพายทำเอาพนักงานหลายคนในห้องถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ไม่มีใครกล้าสบตากับกราฟิกดีไซเนอร์ฝีมือฉกาจคนนี้เลยสักคน เพราะทุกคนรู้ดีว่าต่อให้พายจะหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตาขนาดไหน แต่ฝีปากและความจัดจ้านในการทำงานของเจ้านายตัวเล็กคนนี้ ร้ายกาจชนิดที่ต่อให้เอาพริกขี้หนูทั้งสวนมาเทรวมกันก็ยังสู้ไม่ได้ อคินถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย เขากวาดตามองลูกทีมก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่ร่างบางซึ่งนั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงข้าม “พาย เลิกปั่นหัวคนอื่นแล้วเอาเวลามาช่วยกันคิดวิธีแก้เกมจะดีกว่าไหมครับ ดีไซเนอร์มือหนึ่งของผม” “อุ๊ย! เรียกซะเต็มยศเชียวค่ะคุณหัวหน้า พูดแบบนี้แสดงว่าเริ่มคิดถึงฉันตอนไม่มีฉันไม่ได้แล้วล่ะสิคะ ถึงได้โยนงานยากๆ มาให้แก้ตลอด” พายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดตัวอคินด้วยท่าทีไม่เกรงกลัว ส่วนสูงที่ต่างกันราวคืบทำให้อขนต้องก้มมองคนปากเก่งที่เงີบหน้าขึ้นมาท้าทายด้วยแววตาพราวระยับ “ผมไม่ได้คิดถึงคุณ... ผมแค่ระอาความปากดีของคุณต่างหาก” อคินสวนกลับเสียงเรียบ แต่ดวงตาคู่คมกลับไหววับอย่างประหลาด ยิ่งเวลาที่พายทำตัวพยศและท้าทาย เขากลับยิ่งรู้สึกว่าหัวใจที่ปกติสงบนิ่งเป็นทะเลสาบยามไร้ลม กลับมีคลื่นลมปั่นป่วนขึ้นมาทุกที ปากร้ายใจดีซ่อนความคลั่งรักไว้มิดชิดแบบเขานี่แหละ ที่ต้องคอยห้ามใจไม่ให้เผลอยื่นมือไปหยิกแก้มใสๆ นั่นด้วยความหมั่นเขี้ยวต่อหน้าทุกคน ทว่า ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมระหว่างหัวหน้าทีมสุดซึนกับลูกน้องตัวแสบจะได้ดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูกระจกสามครั้งก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก ประตูกระจกถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสไตล์นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ทว่าดวงตาเรียวรีคู่นั้นกลับกวาดมองไปทั่วห้องด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอย่างปิดไม่มิด “ขอโทษที่รบกวนเวลาประชุมนะครับ... พอดีผมได้ยินเสียงเอะอะโวยวายมาถึงข้างนอก ก็เลยคิดว่าทีมดีไซน์มือหนึ่งของตึกนี้กำลังประสบปัญหาใหญ่เข้าซะแล้วสิ” สิ้นเสียงนุ่มทุมนั้น บรรยากาศในห้องก็เหมือนถูกแช่แข็งในทันที พายหันขวับไปมองผู้มาใหม่ รอยยิ้มเยาะเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความเย็นชาที่ฉายชัดขึ้นในดวงตา ในขณะที่สันกรามของอคินขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งไปยังผู้ชายที่ก้าวเข้ามาใหม่ด้วยรอยยิ้มกวนประสาท ธันวา... คู่แข่งทางธุรกิจที่เพิ่งย้ายมารับผิดชอบโปรเจกต์ใหญ่ชนกับพวกเขาโดยตรง และยังเป็นเพื่อนเก่าสมัยมหาวิทยาลัยที่อคินไม่เคยอยากเผชิญหน้าด้วยมากที่สุด “ลมอะไรหอบคุณมาถึงนี่ครับ คุณธันวา” อคินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งไมตรีจิตใดๆ เจือปน ร่างสูงก้าวขยับบังพายไว้ข้างหลังเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณของการปกป้อง แม้จะไม่มีใครสังเกตเห็น แต่พายที่ถูกดันให้ถอยหลังไปครึ่งก้าวก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากแผ่นหลังกว้างนั้น ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองเอกสารบนโต๊ะก่อนจะยิ้มกริ่ม “ก็แค่ได้ข่าวว่าโปรเจกต์เรือธงของบริษัทคุณกำลังจะล่ม ผมในฐานะเพื่อนเก่า... ก็เลยแวะเอา ‘ทางออก’ มาเสนอให้พิจารณาก็เท่านั้นเองครับ เผื่อว่าคุณอคินจะสนใจยอมยกธงขาวแต่เนิ่นๆ ดีกว่าปล่อยให้เสียชื่อเสียงไปมากกว่านี้” คำพูดเย้ยหยันและท่าทีคุกคามทำให้พายทนไม่ไหว เจ้าตัวก้าวออกมาจากด้านหลังอคิน ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับหัวหน้าหนุ่มพร้อมเชิดหน้าขึ้นท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรี “ทางออกเหรอคะ? แปลกจังนะคะ นึกว่าคุณธันวาเอา ‘ต้นตอของข่าวลือ’ มาเดินเร่ขายด้วยตัวเองซะอีก ถึงได้รู้ดีและมาเร็วยิ่งกว่าสำนักข่าวเศรษฐกิจซะอีกนะคะเนี่ย” ธันวาหันขวับมามองพาย รอยยิ้มบนใบหน้าชะงักไปชั่วขณะเมื่อเจอวาจาเชือดเฉือนที่แทงใจดำเข้าอย่างจัง ดวงตาของธันวาหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประเมินและทึ่งในความปากกล้าของกราฟิกดีไซเนอร์ตรงหน้า “ปากคอเราาะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะครับ คุณพาย... น่าเสียดายจริงๆ ที่คนมีความสามารถแบบคุณดันมาทำงานอยู่ผิดที่ผิดทาง ถ้าสนใจย้ายมาร่วมทีมกับผม ผมสัญญาว่าจะให้ข้อเสนอที่ดีกว่าที่นี่สิบเท่า” อคินขยับตัวก้าวเข้ามาประชิดธันวามากขึ้น รังสีความกดดันแผ่ซ่านรอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคู่แข่งด้วยความเยือกเย็นและดุดัน “เชิญคุณออกจากห้องของผมไปซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วใช้ ‘วิธีของผม’ ในการขับไล่แขกไม่ได้รับเชิญ” ธันวาไหล่ง์อย่างไม่ยี่หส เขายกยิ้มมุมปากส่งสายตาแพรวพราวให้พายแวบหนึ่งก่อนจะหันมาสบตากับอคินด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันระคนท้าทาย “ตามใจครับคุณอคิน... แต่จำคำพูดนี้ไว้ให้ดีนะ เพราะอีกไม่นาน คุณคงจะต้องเป็นคนเดินมาขอความช่วยเหลือจากผมด้วยตัวเอง” ธันวาหันหลังเดินกลับออกไปอย่างลอยชาย ทิ้งความตึงเครียดและปริศนาชิ้นใหญ่ไว้เบื้องหลัง พายสูดหายใจเข้าลึกด้วยความโมโห มือเรียว,กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แต่ก่อนที่เธอจะได้สบถคำด่าตามหลังคนอวดดีออกไป ฝ่ามือหนาอุ่นจัดของอคินก็เอื้อมมาสัมผัสข้อมือของเธอเบาๆ แล้วดึงให้ถอยหลังมายืนอยู่ข้างกายเขาอย่างมั่นคง อคินไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาก้มลงมองหน้าพายด้วยแววตาที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย ทว่าเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและจริงจังจนหัวใจของคนปากเก่งถึงกับกระตุกวูบ “เลิกสนใจคนนอก แล้วหันมามองหน้าผม...” อคินกระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำที่มีเพียงแค่เราสองคนได้ยิน “ในเมื่อมันอยากเล่นเกมสกปรกนัก... เราก็จะเล่นกับมันให้ถึงที่สุด แต่จำไว้... ไม่มีใครหน้าไหนในบริษัทนี้กล้าแตะต้องคุณได้ทั้งนั้น ต่อให้ผมจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของคนปากร้ายแต่ใจคลั่งรักทำเอาพายถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายอยู่เต็มสองแก้ม ทว่า ความเงียบสงบในห้องประชุมยังไม่ทันได้กลับคืนมา เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากมือถือของพายก็ดังขึ้นพร้อมกันสามเครื่องติดๆ กันจากพนักงานในทีม พายก้มลงเปิดหน้าจอดูข้อความล่าสุดที่ถูกส่งเข้ามาในกลุ่มไลน์ลับของบริษัท ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นภาพหลักฐานและข้อความที่ถูกส่งต่อมาจากสำนักข่าวคู่แข่ง มันไม่ใช่แค่ข่าวลือ... แต่เป็นภาพถ่ายแปลนดีไซน์ลับสุดยอดฉบับสมบูรณ์ ที่ถูกถ่ายจากภายในห้องทำงานส่วนตัวของอคินเอง! และคนที่ถือสิทธิ์การเข้าถึงไฟล์นั้นเป็นคนสุดท้ายเมื่อคืนนี้... มีเพียงแค่ชื่อเดียวเท่านั้น — *พาย* ________________________________________ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปด้วยกันนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ! - พุดดิ้งคาราเมล)