ความคลั่งรักที่ซ่อนภายใต้หน้ากาก

"คิดว่าจะเอากระดาษห่อความผิดพลาดของตัวเองมาปิดบังได้เนียนขนาดนั้นเลยเหรอคะ ธันวา" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเยาะหยันฉบับคนปากเก่งดังขึ้นแทรกความเงียบงันในออฟฟิศชั้นในทันทีที่พายตั้งสติได้ ร่างโปร่งบางก้าวขาขนาบข้างอคินโดยไม่คิดจะเว้นระยะห่าง ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายใส่ผู้มาเยือนยามวิกาลอย่างไม่เกรงกลัว ซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของธันวา—คู่แข่งทางธุรกิจที่ควรจะนั่งจิบไวน์ฉลองชัยชนะอยู่ที่บ้าน—บัดนี้กลับกลายเป็นระเบิดเวลาลูกใหญ่ที่ถูกโยนเข้ามากลางวง อคินไม่แม้แต่จะชายตามองเอกสารในมืออีกฝ่าย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจับจ้องเพียงใบหน้าของธันวาด้วยรังสีความเย็นชาที่พร้อมจะแช่แข็งคนให้ตายทั้งกลม ร่างสูงใหญ่ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อบังพายไว้ครึ่งซีกโดยสัญชาตญาณ แม้ปากจะชอบพ่นคำพูดร้ายกาจใส่กราฟิกหนุ่มคนนี้สารพัด แต่ยามที่มีภัยคุกคามเข้ามา สัญชาตญาณความเป็นนักล่าของหัวหน้าทีมดีไซน์กลับตื่นตัวเพื่อปกป้องคนข้างกายก่อนเสมอ "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะพาย... สมแล้วล่ะที่เกาะกระแสงานของคินจนไต่เต้าขึ้นมาได้" ธันวาหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยียบเย็นบนใบหน้านั้นกรีดลึกจนน่าหมั่นไส้ นิ้วเรียวเคาะเบาๆ ลงบนซองเอกสาร "แต่ก็น่าเสียดายนะ... ที่ความพยายามทั้งหมดกำลังจะกลายเป็นขยะเปียก เพราะข้อมูลชิ้นนี้มันดันเป็นลิขสิทธิ์ของบริษัทฉันตั้งแต่แรก" "อุ๊ย! พูดจาภาษาอะไรคะเนี่ย ฟังไม่รู้เรื่องเลย สมองส่วนความจำเสื่อมหรือว่านิสัยสันดานเดิมกำเริบกันแน่ถึงได้มาเดินเร่ขายหน้าในเวลานี้" พายสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องรอให้อคินอ้าปาก ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างจับผิด "ถ้าเอกสารในมือมันมีค่ามากจริง ทำไมคุณธันวาต้องหอบมาส่งถึงโต๊ะมืดๆ ดึกดื่นแบบนี้ล่ะคะ กลัวว่ากลางวันแสกๆ จะโดนข้อหาพยายามโจรกรรมทรัพย์สินทางปัญญาหรือไง" "พาย" เสียงทุ้มต่ำดุดันเอ่ยปราเบาๆ แต่อคินกลับเอื้อมมือไปคว้าข้อศอกเรียวของคนปากเก่งเอาไว้แล้วดึงให้ถอยหลังไปครึ่งก้าว สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือหนาที่แนบเนื้อส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างมายังหัวใจของพายจนจังหวะการเต้นสะดุดไปชั่วขณะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อคินปกป้องเขา แต่เป็นครั้งแรก... ที่ความดิบเถื่อนในน้ำเสียงของอีกฝ่ายเจือปนความห่วงใยไว้อย่างชัดเจนจนปิดไม่มิด "ถอยไปก่อน" อคินกระซิบชิดริมหู กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มๆ ลอยวนอยู่ปลายจมูกทำเอาพายใจสั่นวาบอย่างห้ามไม่อยู่ "แต่ว่า..." "ฉันจัดการเอง" อคินหันกลับไปเผชิญหน้ากับธันวาเต็มตัว รังสีความกดดันรอบตัวแผ่ขยายจนบรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงหลายองศา ดวงตาคมกริบจ้องทะลุผ่านเลนส์แว่นไปยังคู่แข่งตัวฉกาจราวกับจะฉีกอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ "เอาของชิ้นนั้นวางไว้บนโต๊ะแล้วไสหัวออกไปซะธันวา ก่อนที่ฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุกยามวิกาลและทำลายทรัพย์สินของบริษัท" ธันวายังคงยิ้มระรื่น แม้เหงื่อเม็ดเล็กๆ จะเริ่มผุดขึ้นตามไรผม "มั่นใจนักนะอคิน... ระวังเถอะว่าพรุ่งนี้เช้า ตอนที่บอร์ดบริหารเปิดซองนี้ดู นายจะไม่มีหน้ามานั่งทำหน้ายักษ์ใส่ใครแบบนี้อีก" พูดจบ ธันวาก็กวาดสายตามองเลยผ่านไหล่ของอคินไปยังร่างโปร่งที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากก่อนที่เจ้าตัวจะโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะทำงานของอคินอย่างไร้ความเกรงใจ แล้วหมุนตัวเดินสาวเท้าจากไปท่ามกลางความเงียบงัน ทิ้งเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดิน ปึง! เสียงประตูกระจกปิดลงพร้อมกับการลับสายตาของธันวา แต่ความตึงเครียดในห้องทำงานกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย พายรีบก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานทันที มือเรียวยื่นออกไปหมายจะคว้าซองเอกสารสีน้ำตาลนั้นขึ้นมาดูว่าข้างในซ่อนพิรุธอะไรร้ายแรงไว้ แต่ทว่า... ปลายนี้วกกลับถูกมือหนาของอคินคว้าจับเอาไว้เสียก่อน "ไม่ต้องแตะ" อคินเอ่ยเสียงเข้ม ดึงมือพายให้ถอยห่างจากโต๊ะ "แต่เราต้องเช็คดูนะคะว่ามันคืออะไร ไม่งั้นถ้าพรุ่งนี้เช้าธันวาเอาเรื่องนี้ไปฟ้องท่านประธาน เราจะตั้งรับไม่ทันนะ!" พายเถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตาคู่สวยฉายแววร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด ถึงปากจะบอกว่าไม่กลัวใคร แต่ลึกๆ แล้วโปรเจกต์นี้คือหยาดเหงื่อแรงกายที่เขากับทีมช่วยกันปลุกปั้นมานับเดือน จะให้พังเพราะเล่ห์เหลี่ยมสกปรกของคนอื่นไม่ได้เด็ดขาด อคินถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง ดวงตาคมมองใบหน้าเรียวที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ก่อนที่มือหนาจะเปลี่ยนจากการจับข้อศอกมาเป็นฝ่ายกุมมือเรียวของพายเอาไว้แน่น ราวกับต้องการส่งผ่านความอบอุ่นเพื่อสยบความว้าวุ่นในใจอีกฝ่าย "ดึกมากแล้ว" อคินเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย น้ำเสียงที่เคยแข็งกระด้างกลับนุ่มลงอย่างไร้สาเหตุ "นายควรกลับห้องไปนอนได้แล้วพาย" "นี่! หัวหน้าคะ! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอเนี่ย เอกสารบ้าอะไรก็ไม่รู้วางอยู่ตรงนั้น แต่อยู่ๆ มาไล่ฉันกลับห้องเนี่ยนะ สมองกระทบกระเทือนจากการโหมงานหนักหรือเปล่าคะเนี่ย" พายแหวใส่หน้าคนตัวสูงทันที ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนลืมความกลัวไปชั่วขณะ แต่อคินกลับไม่โกรธเลยสักนิด... ซ้ำร้าย มุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นบางเบາ เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งจนพายถึงกับชะงักค้างไป "เป็นห่วงฉันเหريอ?" อคินแกล้งเอ่ยถามเสียงทุ้ม แววตาสีเข้มพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "ใครเป็นห่วงคุณกันคะ! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยนะอคิน!" พายรีบชักมือกลับทันที ใบหน้าเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพลจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "ฉันแค่ไม่อยากให้โปรเจกต์ที่ฉันอดหลับอดนอนทำมาพังเพราะความประมาทของคุณต่างหากเล่า!" "ปากแข็ง..." อคินพึมพำเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟเย็นที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะของพายตั้งแต่หัวค่ำขึ้นมาดู แล้วขมวดคิ้วมุ่น "น้ำแข็งละลายหมดแล้ว... นายปล่อยให้มันจืดสนิทแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" พายกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงงกับจังหวะชีวิตของพระเอกสายซึน "หะ... หา? เรื่องกาแฟเนี่ยนะที่คุณสนใจตอนนี้?" อคินไม่ตอบคำถาม แต่กลับวางแก้วกาแฟนั้นลงบนโต๊ะของตัวเองอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องพักส่วนตัวด้านในออฟฟิศ ทิ้งให้พายยืนเคืองอยู่คนเดียวหน้าโต๊ะทำงาน ผ่านไปไม่ถึงสามนาที ร่างสูงก็เดินกลับออกมา พร้อมกับแก้วทรงสูงใบใหม่ในมือ ข้างในบรรจุเครื่องดื่มสีอุ่นที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของชาคาโมมายล์ผสมน้ำผึ้งโชยเตะจมูก อคินเดินตรงเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าพาย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงแค่คืบเดียว รังรอนความอบอุ่นจากตัวเขาแผ่ซ่านเข้ามาจนพายต้องเผลอกลั้นหายใจ "ดื่มซะ" อคินยื่นแก้วชาอุ่นๆ มาตรงหน้า น้ำเสียงเข้มงวดแต่แววตากลับอ่อนโยนจนน่าประหลาด "นายอยู่หน้าจอคอมมาตั้งแต่เก้าโมงเช้า ตาคล้ำเป็นแพนด้าขนาดนี้แล้วยังจะมาทำเก่งยืนเถียงฉันอีก" พายรับแก้วชามาถือไว้โดยอัตโนมัติ สมองตื้อตันไปหมดจนคิดคำพูดแซ่บๆ มาตอบโต้ไม่ทัน "นี่คุณ... แอบสังเกตฉันเหรอคะ?" "เปล่า" อคินปฏิเสธหน้าตายตามฟอร์มคนปากแข็ง แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่อๆ นั้นกลับทรยศคำพูดของเจ้าตัวอย่างสิ้นเชิง "แค่สายตามันกวาดไปเจอความรกบนโต๊ะนายต่างหาก... เลิกงานดึกดื่นแบบนี้ ขืนเป็นลมล้มพับไป ฉันนี่แหละที่จะต้องแบกนายไปโรงพยาบาล ซึ่งมันเป็นภาระน่ารำคาญที่ฉันไม่อยากทำ" ปากร้าย... ปากแข็ง... และคลั่งรักแบบเงียบๆ! พายเม้มริมฝีปากแน่น ซ่อนรอยยิ้มกว้างที่กำลังจะระเบิดออกมาบนใบหน้าไว้แทบไม่ทัน ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่กระจายจากฝ่ามือที่กุมแก้วชาลามไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ คนซึนปากร้ายคนนี้มักจะมีวิธีดูแลคนอื่นในแบบที่คาดไม่ถึงเสมอ และมันเป็นวิธีที่อันตรายต่อหัวใจของพายเหลือเกิน "ขอบคุณ... ก็ได้ค่ะ" พายพึมพำเสียงเบา หลบสายตาคมก్రిบที่มองมาด้วยความหมายลึกซึ้ง อคินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเบนสายตาไปมองซองเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะ รัศมีรอบตัวกลับมาจริงจังและเฉียบขาดอีกครั้งในเสี้ยววินาที "ส่วนเรื่องธันวา... นายไม่ต้องห่วง" "คุณจะทำอะไรคะ?" พายเงยหน้าขึ้นมองทันที "ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเล่นตุกติก" อคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความมั่นใจ "ข้อมูลที่มันเอามา... เป็นแค่เศษซากข้อมูลเก่าที่ฉันจงใจปล่อยให้มันเห็นตั้งแต่สัปดาห์ก่อน เอกสารตัวจริงอยู่ในตู้เซฟหลังโต๊ะทำงานฉันโน่น..." พายเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ปนความหมั่นไส้ระคนชื่นชมในความเจ้าเล่ห์เหนือชั้นของหัวหน้าทีม "คุณนี่มัน... ร้ายกาจเป็นบ้าเลยนะคะอคิน!" "ชมเกินไปแล้ว" อคินก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกนิด จนพายต้องเอนหลังพิงขอบโต๊ะทำงานโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดๆ ของชายหนุ่มโอบล้อมรอบตัวจนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ ดวงตาคมกริบก้มลงมองสบตาคนปากเก่ง นัยน์ตาคู่นั้นลึกล้ำเสียจนพายไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตา "ถ้าเก่งนัก ทำไมไม่ลองชมฉันต่อหน้าด้วยเสียงที่มันหวานกว่านี้หน่อยล่ะหืม..." ใบหน้าของพายร้อนผ่าวขึ้นมาในฉับพลัน หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนที่เห็นซองเอกสารปริศนาเสียอีก มือบางยกแก้วชาขึ้นบังใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำไว้แทบไม่ทัน ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำและบรรยากาศกำลังหวานชื่นจนพายแทบละลายคาอกแกร่งนั้นเอง กริ๊ก... เสียงปลดล็อกประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังก้าวเข้ามาในสำนักงานอย่างเร่งรีบ! อคินชะงักกึก ดวงตาคมหันขวับไปมองที่ประตูทันที พายรีบดันอกแกร่งให้ออกห่างแล้วเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เงาสูงโปร่งของร่างหนึ่งทาบทับลงบนกระจกใสหน้าห้องทำงาน ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าตื่นตระหนกของ... "คุณอคินคะ! แย่แล้วค่ะ! ฝ่ายประชาสัมพันธ์แจ้งมาว่า ข่าวลือเรื่องโปรเจกต์หลุดออกไปถึงหูสำนักข่าวเศรษฐกิจแล้วค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินไปด้วยกันนะคะ!