อย่าคิดว่าผมตามไม่ทัน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานดังปัง จนพายต้องเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่ยี่ห้อ ใบหน้าคมคายของอคิน หัวหน้าทีมดีไซน์มาดนิ่งกำลังบึ้งตึงจนแทบจะผูกโบว์ได้อยู่แล้ว ดวงตาดุคมคู่นั้นจ้องมองกราฟิกหนุ่มตัวแสบราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คุณพาย อธิบายหน่อยสิครับ ว่าทำไมกราฟิกเรเฟอเรนซ์ของโปรเจกต์เดอะพาร์ค ถึงได้มีลายเส้นที่คล้ายกับของบริษัทธันวาคมดีไซน์ราวกับแกะ ทั้งที่ข้อมูลนี้ควรจะเป็นความลับสุดยอดของบริษัทเรา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจงใจกดดันเต็มที่ แต่อคินคงลืมไปว่าคนตรงหน้าคือพาย กราฟิกดีไซเนอร์ผู้ไม่เคยเกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ บนโลกใบนี้ พายค่อยๆ หมุนเก้าอี้หมุนกลับมาเผชิญหน้า รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นบางเบา ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันอย่างน่าหมั่นไส้ "อุ๊ย บอสคะ ใช้คำว่า 'คล้าย' นี่ระวังโดนฟ้องข้อหาใช้สายตาเอียงพิจารณานะคะ" พายเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยเฉื่อย มือเรียวเคาะปากกาลงกับโต๊ะเป็นจังหวะ "ถ้าบอสตั้งใจดูโครงสร้างกริดและสัดส่วนทองคำสักนิด ไม่ใช่เอาแต่จ้องจะหาเรื่องดิฉัน บอสจะเห็นว่าเส้นพิกเซลของเราทับซ้อนกันแค่ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ ซึ่งในทางกฎหมายลิขสิทธิ์เขาเรียกว่า 'แรงบันดาลใจร่วม' ค่ะ หรือว่า... บอสไม่ได้ตรวจงานเอง แต่แค่อยากหาข้ออ้างมาเดินวนเวียนแถวโต๊ะดิฉันทั้งวันคะ?" อคินชะงัก กรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความจริงที่โดนอีกฝ่ายจี้ใจดำทำเอาใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะกำเข้าหากันแน่น "ผมไม่ได้ว่างงานขนาดนั้น" อคินสวนกลับเสียงลอดไรฟัน "แค่ไม่อยากให้คนในทีมทำงานสะเพร่าแล้วเอาชื่อเสียงบริษัทไปเสี่ยง โดยเฉพาะคนที่ชอบทำตัวเก่งเกินหน้าเกินตาอย่างคุณ" "อ๋อ ที่แท้ก็กลัวว่าดิฉันจะเก่งเกินหน้าเกินตาบอส จนลูกน้องหันไปนับถือดิฉันมากกว่าว่างั้นเถอะค่ะ" พายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดอีกฝ่ายทีละนิดโดยไม่เกรงกลัวรัศมีกดดันเลยสักนิด "วางใจเถอะค่ะบอส ดิฉันไม่คิดจะเลื่อยขาเก้าอี้ใครหรอกค่ะ เพราะเก้าอี้ของบอส... ต่อให้ดิฉันอยากได้ ก็คงต้องรื้อทิ้งแล้วซื้อใหม่ดีกว่า เพราะดีไซน์มันเชยระเบิดเลยค่ะ" บรรยากาศรอบโต๊ะทำงานเงียบกริบ พนักงานคนอื่นในแผนกต่างพร้อมใจกันกลั้นหายใจ ก้มหน้าก้มตาแสร้งทำเป็นทำงานราวกับโลกใบนี้ไม่มีอยู่จริง ใครจะไปกล้าสบตากับสงครามประสาทระหว่างบอสจอมเนียบกับตัวแม่ประจำแผนกกันล่ะคะ อคินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ ดวงตาคมกริบมองสำรวจคนตรงหน้าที่ยืนท้าทายด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวซิตรัสสะอาดๆ ลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติของเขาเริ่มรวนเร ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป... อันตรายต่อหัวใจซึนๆ ของเขาเหลือเกิน "ปากเก่งนักนะ" อคินพึมพำเสียงต่ำ โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "ถ้าเอาความปากดีไปทุ่มเทให้งานเสร็จเร็วกว่ากำหนด ผมอาจจะพิจารณาพาไปเลี้ยงกาแฟสักแก้ว" "กาแฟแก้วเดียวไม่พอยาไส้หรอกค่ะ ต้องชาไทยแก้วใหญ่หวานน้อยถึงจะสมกับความเหนื่อยยากที่ต้องมาเถียงกับบอส" พายเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว "ว่าแต่... ที่ชวนนี่ เลี้ยงเพราะเอ็นดู หรือเพราะกลัวโดนดิฉันย้อนจนไปต่อไม่ถูกกันแน่คะ บอสอคิน" รอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปากของพายทำเอาอคินเกือบจะหลุดยิ้มออกมาอยู่รำคาญ เขาเกลียดนัก... คนที่รู้ทันเขาทุกอย่างแบบนี้ แต่ที่เกลียดกว่าคือหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นแรงทุกทีที่ได้ยินเสียงเถียงฉอดๆ นี่สิคะ ในจังหวะที่อคินกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยประโยคเจ็บๆ คันๆ เพื่อกู้หน้า เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ไม่ไกล พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ดังแทรกขึ้นกลางวงสนทนา "อ้าว คุยอะไรกันอยู่เหรอครับท่าทางเคร่งเครียดเชียว ขอผมร่วมวงด้วยคนได้ไหมครับคุณอคิน คุณพาย" ธันวา คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ ใบหน้านั้นเปื้อนยิ้มเป็นมิตร แต่ประกายในแววตากลับซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้อย่างมิดชิด พายชะงักเล็กน้อยก่อนจะผละออกจากรัศมีประชิดของอคินทันที ส่วนอคินขมวดคิ้วมุ่น ตวัดสายตาคมกริบมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะสำคัญเข้าอย่างจัง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความแซ่บและร่วมลุ้นไปกับเคมีสุดฟินของทั้งคู่ในตอนนี้ด้วยนะคะ หวังว่าจะชอบใจกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!