พื้นที่ปลอดภัยในโลกออนไลน์

"ถ้าคุณคิดว่างานดีไซน์ชิ้นนี้มันล้ำเลิศจนไม่มีที่ติ ฉันเกรงว่าคุณคงต้องไปตรวจสายตาด่วนเลยนะคะคุณหัวหน้าทีม เพราะไอเดียที่คุณคอมเมนต์มา มันเชยสะบัดยิ่งกว่ากระโปรงเทนนิสยุคเก้าศูนย์เสียอีกค่ะ" เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทในระบบอินทราเน็ตของบริษัทดังขึ้น พร้อมกับประโยคจิกกัดที่อ่านแล้วสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตพุ่งทะลุจอ พายกดส่งข้อความนั้นไปโดยไม่ลังเล แม้ว่าปลายสายสนทนาในระบบแชทนั้นจะเป็นบอสอบรมพนักงานสุดเนี๊ยบอย่าง 'อคิน' หรือที่เขาชอบนินทาในใจลับๆ ว่า 'คุณชายน้ำแข็งไส' ก็ตาม ในโลกความจริง อคินคือหัวหน้าทีมดีไซน์มาดนิ่ง เจ้าระเบียบ และแทบจะไม่เคยปริปากชมใครนอกจากคำว่า "พอใช้" แต่ในโลกออนไลน์ภายใต้โปรแกรมแชทนิรนามสำหรับระบายความเครียดของโปรเจกต์นี้ ทั้งคู่กลับสวมบทบาทเป็นคู่กัดฝีปากกล้าที่เถียงกันไฟแลบโดยไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วกำลังนั่งอยู่ห่างกันแค่กั้นด้วยฉากกระจกใสในสำนักงาน พายเคาะนิ้วเรียวลงบนโต๊ะทำงานด้วยจังหวะสนุกสนาน ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความท้าทาย วันนี้เขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะได้ลอยตัวเหนือความกดดันจากโปรเจกต์ร่วมทุนระหว่างบริษัทกับธันวา คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจที่คอยจ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ ทว่าความเครียดเรื่องงานกลับถูกระบายออกด้วยการต่อปากต่อคำกับคนในแชทที่ใช้ชื่อโปรไฟล์สติกเกอร์รูปหมีแพนด้าหน้าบึ้ง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะโต๊ะทำงานดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเป็นจังหวะ พายเงยหน้าขึ้นด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะความบันเทิง ก่อนจะพบกับแผ่นอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบกริบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางกลิ่นมินต์และเปปเปอร์มินต์ที่คุ้นจมูกลอยแตะะจมูกทันทีที่เงยหน้าขึ้นมอง อคินยืนกอดอก ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบมองลอดแว่นกรอบบางลงมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของพายแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับคนนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ "งานที่ผมสั่งแก้ไปถึงไหนแล้วครับ คุณพาย" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาเอ่ยถาม พายเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงข้อความที่เพิ่งส่งไปในแชทเมื่อครู่ "กำลังพิจารณาความสมเหตุสมผลอยู่ค่ะท่านหัวหน้า... ว่าแต่คุณเถอะค่ะ ทำไมหน้าตาดูเครียดจัง หรือว่าเพิ่งโดนใครในแชทคอมเมนต์กลับจนเถียงไม่ออกคะ" อคินขมวดคิ้วมุ่นทันที กล้ามเนื้อบริเวณกรามขยับเล็กน้อยอย่างข่มอารมณ์ ชายหนุ่มปรายตามองหน้าจอของพายที่เปิดโปรแกรมแชทค้างไว้ แวบหนึ่งที่ประกายตาไหววูบราวกับจับพิรุธอะไรบางอย่างได้ แต่ก็ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยได้อย่างรวดเร็ว "ผมไม่มีเวลาไปเล่นอะไรไร้สาระแบบนั้นหรอกครับ งานโปรเจกต์ใหญ่จ่อคอหอยอยู่ ถ้าคุณยังมีเวลามานั่งยิ้มระรื่นกับหน้าจอคอมฯ ผมเกรงว่าโบนัสปลายปีของคุณคงจะต้องโบกมือลา" อคินกระแทเสียงพูดด้วยความหมั่นไส้เล็กๆ ในท่าทีลอยชายของอีกฝ่าย "แหม ใจร้ายจังนะคะ บอสขา..." พายจงใจลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ขยับตัวลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าจนระยะห่างระหว่างเขากับอคินลดลงเหลือเพียงก้าวเดียว "เรื่องงานฉันไม่เคยปล่อยให้เสียหายอยู่แล้วค่ะ แต่ถ้าจะให้ก้มหัวรับคำสั่งอย่างไร้เหตุผล... บอกเลยว่าฝันไปเถอะค่ะ" อคินจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ปากเก่ง ทันคน และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครเลยสักครั้ง... ช่างตรงกับยัยตัวแสบในแชทอินทราเน็ตที่เพิ่งส่งข้อความมาด่าเขาว่า 'เชยสะบัด' เมื่อห้านาทีที่แล้วไม่มีผิด ชายหนุ่มหรี่ตามองพายอย่างพิจารณา หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จากตัวนายเอกลอยมาปะทะจมูก ในขณะที่ทั้งสองกำลังยืนประจันหน้ากันด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่พุ่งพล่านจากความหมั่นไส้ปะปนกับความดึงดูดประหลาด เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ของอคินที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเจ้าตัวซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลก็ดังขึ้น... *ติ๊ง!* อคินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบละจากใบหน้าหวานของพาย หันไปมองหน้าจอสมาร์ทโฟนของตัวเองที่คว่ำอยู่บนโต๊ะทำงานฝั่งตรงข้าม พายสังเกตเห็นอาการชะงักนั้น ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความสงสัย เมื่อครู่จังหวะที่เสียงแชสดังขึ้น นิ้วมือของอคินกระตุกเล็กน้อยราวกับกำลังรอข้อความอะไรบางอย่างจากใครบางคน... หรือว่า... รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของพายทันที สมองอันปราดเปรียวประมวลผลอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความลับบางอย่างลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศตึงเครียดนี้ "อ๊ะ... ข้อความเข้าพอดิบพอดีเลยนะคะ" พายเอ่ยเสียงหวานเชื่อม แกล้งขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงขึ้นอีกนิดจนไหล่แทบจะชนกัน สังเกตปฏิกิริยาของคนตรงหน้าอย่างจับผิด "หรือว่า... 'ยัยแพนด้าปากร้าย' คนนั้นกำลังทวงงานคุณอยู่คะ บอสอคิน?" อคินหันขวับกลับมามองพายทันที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเสี้ยววินาทีหนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามวิสัยคนฟอร์มจัด ปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเขาทั้งสองชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครمครามในอกของคนทั้งคู่ที่ดังแข่งกัน ชายหนุ่มก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่แววตาที่มองพายในตอนนี้กลับไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความระแวงผสมความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "คุณ... พูดเรื่องอะไร" อคินเค้นเสียงถาม รãสชาติความอึดอัดตีรวนขึ้นมาในลำคอเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะจนมุม พายไม่ตอบ แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ตโฟนของตัวเองขึ้นมาปลดล็อกหน้าจออย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไปในแชทกลุ่มลับระหว่างเขากับ 'หมีแพนด้า' ทันทีต่อหน้าต่อตาอคิน *ดึ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นพร้อมกันจากกระเป๋าเสื้อสูทของอคิน ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบมองค้อนพายด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ขณะที่พายยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความสนุกสนานสะใจ พายค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับหัวหน้าหนุ่มผู้แสนจะเจ้าระเบียบและปากร้ายคนนั้น แววตาท้าทายฉายชัดอยู่ในหน่วยตาสีเข้ม ก่อนที่ริมฝีปากบางจะขยับเอื้อIนทีละคำอย่างจงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "ส่งข้อความไปหาตั้งนาน... ทำไมเพิ่งมาเปิดอ่านล่ะคะ... บอส 'แพนด้า'?" อคินแข็งค้างไปทั้งร่าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อความลับที่อุตส่าห์ปิดบังมาตลอดถูกกระชากหน้ากากออกต่อหน้าต่อตาอย่างไม่ทันตั้งตัว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 5 ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะฟินและจิกหมอนไปกับความโป๊ะแตกของบอสอคินกันถ้วนหน้า แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!