กลยุทธ์เกมรักฉบับไม่ง้อตำรา

"ถ้าคุณอาคินคิดว่าการยืนทำหน้าเป็นหินแกรนิตอยู่ตรงนี้ จะช่วยให้โปรเจกต์ผ่านได้เร็วขึ้น... พายเกรงว่าเราคงต้องทบทวนเรื่องค่าจ้างที่ปรึกษาใหม่แล้วล่ะค่ะ" เสียงใสๆ ที่ติดจะกวนประสาทเล็กน้อยดังแทรกความเงียบขึ้นทันที ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดในล็อบบี้ ร่างสูงของชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานกับบอดี้การ์ดชะงักฝีเท้าลงชั่วขณะ แต่คนที่ออกอาการชัดเจนที่สุดกลับไม่ใช่แขกผู้มาเยือน... หากเป็นร่างสูงโปร่งของอคิน หัวหน้าทีมดีไซน์มาดนิ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นต่างหาก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไหววับ เขาดึงสายตากลับมาจากผู้มาใหม่แล้วพุ่งตรงมายังพายทันที รังสีความหึงหวงที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้... ต่อให้คนตาบอดก็สัมผัสได้ค่ะ พายแอบซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉย แผนการทดสอบความรู้สึกที่คิดไว้เมื่อคืนกำลังเริ่มต้นขึ้นในจังหวะเวลาที่เหมาะเจาะพอดี เมื่อธันวา คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจ ดันก้าวเข้ามาสมทบพอดีเป๊ะ "อ้าว คุณอคิน... ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่นะเนี่ย แล้วนี่..." ธันวาปรายตามองพายด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ พร้อมกับเอื้อมมือไปแตะเบาๆ ที่ข้อศอกของกราฟิกหนุ่มปากเก่ง "พาดีไซเนอร์คนเก่งมารับแขกด้วยเหรอครับ หรือว่า... กลัวดูแลไม่ทั่วถึง" พายไม่ได้ถอยหนี แถมยังจงใจขยับเข้าไปใกล้ธันวาอีกนิดเพื่อดูปฏิกิริยาของคนปากแข็ง แววตาซุกซนส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ธันวาแบบที่ใครเห็นก็ต้องคิดไปไกล แต่สำหรับอคินแล้ว... ภาพนั้นเหมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิงชัดๆ! "คุณธันวา... กรุณาเอาภาระทางสายตาของคุณออกจากตัวพนักงานของผมด้วย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที อคินก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวพาย ก่อนจะใช้มือหนากระชากข้อมือเล็กให้หลุดจากการเกาะกุมของธันวา แล้วดึงเข้ามาซ่อนไว้ด้านหลังแผ่นอกกว้างของตัวเองโดยอัตโนมัติ การกระทำที่ไร้ซึ่งความเกรงใจใครหน้าไหน ทำให้พายหัวใจกระตุกวูบ ปากบอกว่าไม่สนใจ... แต่การกระทำนี่มันหึงจนตัวสั่นชัดๆ เลยนี่คะ คุณหัวหน้าทีม! "อ้าว ใจเย็นสิครับคุณอคิน ผมแค่ทักทายตามประสาคนคุ้นเคย..." ธันวายกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า จงใจยั่วโมโหคนขี้หึง "คนคุ้นเคยเหรอคะ? พอดีพายจำได้ว่าเราแค่วิญญาณอาฆาตในโปรเจกต์เดียวกันมากกว่าค่ะคุณธันวา" พายโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังไหล่กว้างของอคิน แกล้งยTเก่งใส่คู่แข่งด้วยรอยยิ้มหยัน ก่อนจะหันไปกระซิบเสียงเบากับแผ่นหลังหนาที่กำลังเกร็งเครียด "หึงเหรอคะคุณอคิน? หน้าดำคร่ำเครียดซะขนาดนี้ ระวังเส้นเลือดในสมองแตกเอาหนA" อคินหันขวับกลับมามองคนตัวเล็กที่ยังมิวายหาเรื่องแซว แววตาคู่นั้นดุดันและร้อนรุ่มจนพายต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือใหญ่ที่เคยจับข้อมือเปลี่ยนมาบีบเอวบางไว้แน่นราวกับจะลงโทษ กล้ามเนื้อทุกส่วนบนร่างสูงตึงเครียด แสดงออกถึงความอดกลั้นขั้นขีดสุด "กลับบ้าน..." อคินเอ่ยสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนน่ากลัว "แล้วเราเคลียร์กันยาวแน่... นายเอก" คำพูดที่หลุดออกมาพร้อมสรรพนามและแววตาคลั่งรักที่ซ่อนไม่มิด ทำเอาพายหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความตั้งใจที่จะแกล้งยั่วให้เขาตบะแตก กลับกลายเป็นว่าตอนนี้พายเองต่างหากที่เริ่มจะควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองไม่ได้ซะแล้วสิคะ ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังระอุถึงขีดสุด เสียงปรบมือเบาๆ จากชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ทุกสายตาหันขวับไปมอง "น่าสนใจดีนี่... เด็กหนุ่มยุคนี้กล้าต่อรองกับฉันด้วยแฮะ" ชายวัยกลางคนแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้อคินและพายทีละก้าว "หวังว่าผลงานในโปรเจกต์นี้ จะเด็ดดวงและปากดีเหมือนคนพูดนะ... อ้อ นานแล้วสินะที่เราไม่ได้เจอกัน... อคิน" ร่างของอคินนิ่งค้างไปทันทีเมื่อได้ยินประโยคหลัง แววตานิ่งสงบแปรเปลี่ยนเป็นความไหววับที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเกลียดชังในเสี้ยววินาที ขณะที่พายเบิกตากว้างเมื่อตระหนักได้ว่า... บุคคลปริศนารายนี้ไม่ได้เป็นแค่นักลงทุนธรรมดา แต่มันมีอดีตบางอย่างที่ผูกพันกับหัวหน้าทีมจอมซึนของเขาลึกซึ้งกว่าที่คิด! ความลับที่อคินปกปิดไว้กำลังจะถูกกระชากหน้ากากออก และมันคือชนวนระเบิดลูกใหญ่ที่พร้อมจะทำลายเซฟโซนของพวกเขาทั้งคู่ให้พังทลายลงในพริบตาเดียว! (โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ) พุดดิ้งคาราเมลขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและอินไปกับความซึนคลั่งรักของคู่นี้ด้วยนะคะ!