เมาแล้วรั่วหรือตั้งใจ

กลิ่นวอดก้าผสมโซดาจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้กฤษณาประจำตัวของคนที่กำลังยืนค้ำหัวฉันอยู่... ไม่สิ, กำลังยืนค้ำหัว *‘พาย’* คนนี้อยู่ต่างหาก คำพูดของอคินเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *‘ความจริงเรื่องโปรเจกต์ลับ... และเรื่องที่เราคุยกันผ่านสายโทรศัพท์ทุกคืน... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญตั้งแต่แรกแล้วพาย เพราะผมคือ...’* ให้ตายเถอะ! นี่มันพล็อตนิยายน้ำเน่าหรือแผนการล่อลวงระดับสิบกะรัตกันแน่คะ? สมองฉันที่ถูกแอลกอฮอล์ย้อมสีไปครึ่งค่อนดวงเริ่มประมวลผลช้าลง แต่ความปากเก่งและสันดานดิบของการเป็นคนไม่ยอมใครมันดันทำงานเร็วกว่าระบบประสาทส่วนกลางซะงั้น "คุณคือใครไม่ทราบคะ?" ฉันเค้นเสียงหัวoเราะในลำคอ ทั้งที่หัวใจดวงน้อยๆ มันเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "อย่าบอกนะว่าคุณคือเซเลบหนุ่มผู้เหงาหงอยที่โทรมาปรับทุกข์เรื่องงานดีไซน์กับฉันทุกตีสอง... หึ! ตลกละคุณอคิน หัวหน้าทีมสายเป๊ะผู้ไร้หัวใจอย่างคุณเนี่ยนะ จะเป็นไอ้หมาเด็กปลายสายที่คอยออดอ้อนขอให้ฉันร้องเพลงให้ฟังก่อนนอน?" อคินไม่ตอบ เขานิ่งเงียบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั่นหรี่ลงเล็กน้อย มองฉันด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มันไม่ใช่สายตาเยาะเย้ย หรือสายตาเกรี้ยวกราดแบบที่เขาชอบใช้เวลาตรวจงาน แต่เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความอึดอัด... และความคลั่งรักที่พยายามเก็บกดไว้อย่างสุดชีวิต บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของเขากดดันจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันคมของร่างสูงที่โน้มตัวลงมาใกล้เรื่อยๆ ใกล้จนฉันต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ทำงานจนแทบจะหงายหลัง "ถ้าผมบอกว่าใช่ล่ะ..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมา มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด "ถ้าผมบอกว่าคนที่คุณบ่นให้ฟังทุกคืน คนที่คุณไว้ใจที่สุด... คือผมจริงๆ พาย คุณจะทำยังไง?" สมองของฉันชัตดาวน์ไปชั่วขณะ *‘คือเขา... คือออคิน... อิตาหัวหน้าจอมเผด็จการที่ชอบสั่งแก้โปรเจกต์สิบรอบเนี่ยนะ?!’* ภาพความทรงจำย้อนกลับไปในช่วงหลายเดือนก่อน ตอนที่ฉันเพิ่งเลิกกับแฟนเก่าและจิตตกขั้นสุดจนต้องโทรสุ่มหาเซฟโซนในแอปพลิเคชันลับ เสียงทุ้มอบอุ่นที่คอยปลอบโยน ฟังฉันระบายความอัดอั้นตันใจ และคอยร้องเพลงกล่อมในยามที่ฉันร้องไห้ฟูมฟาย... คนคนนั้นคืออคินผู้ชายที่ชอบทำหน้ายักษ์ใส่ฉันทุกวันจันทร์ถึงศุกร์เนี่ยนะ?! ความโกรธ ความสับสน และฤทธิ์แอลกอฮอล์ตีรวนกันอยู่ในท้องจนฉันแยกไม่ออกว่าควรจะกรี๊ดใส่หน้าเขาหรือวิ่งหนีออกไปจากห้องนี้ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ด้วยศักดิ์ศรีของกราฟิกดีไซเนอร์มือหนึ่ง... ฉันไม่มีทางยอมเสียฟอร์มให้ผู้ชายคนนี้เด็ดขาดค่ะ! "คุณมันบ้าไปแล้วอคิน!" ฉันตวาดแว้ดออกไป พร้อมกับใช้มือเรียวผลักอกแกร่งของเขาเต็มแรง แต่มือเจ้ากรรมดันไม่มีเรี่ยวแรงเอาเสียเลย แถมร่างสูงยังคว้าข้อมือฉันไว้ได้ทันราวกับคีมเหล็ก รั้งตัวฉันให้เข้าไปชิดกับแผงอกอุ่นโดยไม่เปิดโอกาสให้หนี "ใช่... ผมมันบ้า" อคินยอมรับหน้าตาเฉย ดวงตาคมกริบมองลึกลงมาในดวงตาฉันราวกับจะกลืนกิน "บ้าจนยอมทำทุกทางเพื่อให้ได้ยินเสียงคุณทุกคืน บ้าจนต้องยอมลงมาเล่นเกมแข่งขันโปรเจกต์นี้กับคุณ... ทั้งที่ความจริงแล้ว ผมแค่อยากให้คุณมาทำงานร่วมกัน... ในฐานะคนข้างกาย ไม่ใช่คู่แข่ง" "ปล่อยนะ! ปากบอกว่าเป็นคู่แข่งในโปรเจกต์ แต่ลับหลังกลับแอบสืบเรื่องฉัน ปั่นหัวฉันเล่นสนุกมากไหมคะคุณหัวหน้า!" ฉันพยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดิ้น เขากยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นจนร่างของเราแทบจะแนบชิดติดกัน "ผมไม่เคยสนุกเลยพาย..." น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างกะทันหัน ความดุดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเว้าวอนที่หาดูได้ยากยิ่ง อคินโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเราแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เป่ารดริมฝีปากฉันจนสติกระเจิง "ทุกวันที่เห็นคุณทำหน้าดื้อใส่ผมในที่ทำงาน... รู้ไหมว่าผมต้องอดทนแค่ไหนที่จะไม่ดึงคุณมาจูบตรงนั้น" ตู้ม! เหมือนมีระเบิดลูกยักษ์ลงกลางอกของฉัน คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันทำเอาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน ให้ตายเถอะ พาย... แกเมาจนเพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้วหรือนี่! "คุณ... คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย เมาแล้วก็กลับไปนอนไป!" ฉันเบือนหน้าหนีความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วพวงแก้ม พร้อมกับเอ่ยแก้เก้อด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริก "ผมไม่ได้เมา..." อคินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยราวกับคนกำลังเก็บกั้นอารมณ์บางอย่าง "แต่ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวดื้อและปฏิเสธความรู้สึกตัวเอง... ผมอาจจะเมา... เมาความน่ารักของคุณจนควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ ก็ได้นะพาย" จังหวะที่ฉันหันกลับมาจะเถียงต่อ ดวงตาของเราก็ประสานกันในระยะประชิด ริมฝีปากของเขาอยู่ห่างออกไปเพียงแค่คืบเดียว บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ความรู้สึกแปลกประหลาดที่คุ้นเคยจากปลายสายโทรศัพท์ทุกค่ำคืนไหลทะลักเข้ามาในหัวใจของฉันอย่างห้ามไม่อยู่... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมดราม่าในห้องทำงานจนกระเจิง "คุณอคินคะ เอกสารสรุปงบประมาณโปรเจกต์ลับ... อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวน..." เสียงหวานหยดย้อยของ *‘ธันวา’* คู่แข่งคนสำคัญที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ทำเอาฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่อคินสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย พร้อมกับผละตัวออกจากฉันด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ธันวาชะงักกึก มองภาพฉันที่นั่งหน้าแดงก่ำอยู่บนเก้าอี้ทำงานโดยมีอคินยืนประกบชิดใกล้ด้วยสายตาคาดไม่ถึง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของคู่ปรับตัวฉกาจทันที "โอ๊ะ... ดูเหมือนฉันจะมาผิดจังหวะสินะครับ หัวหน้าอคิน... แล้วก็น้องพาย... ดูท่าทางโปรเจกต์นี้ คงมีเรื่องเซอร์ไพรส์ให้เราสนุกกันอีกเยอะเลยใช่ไหมครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนความแซ่บในตอนนี้ด้วยกันนะคะ!