หน้าจอมือถือบนโต๊ะทำงานสั่นครืดคราดราวกับจะประท้วงความเงียบงันที่ปกคลุมห้องประชุมใหญ่ อคินผละใบหน้าที่เกือบจะแนบชิดลงมาออกอย่างเสียดาย—ให้ตายสิ ใครโทรมาในจังหวะนรกแบบนี้ พายแอบพ่นลมหายใจพรืดออกมาด้วยความโล่งอกที่ปนเปื้อนความเสียดายจางๆ ในอก สมองเผลอคิดไปไกลว่าถ้าเสียงนั้นไม่ดังขึ้น ป่านนี้ริมฝีปากหยักได้รูปนั่นคงจะ... ฮึy! พายสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านแล้วรีบดึงหน้ากลับมาถือไพ่เหนือกว่าทันที
“รับสายก่อนไหมคะ หัวหน้าอคิน หรือว่ากลัวปลายสายเขาจะรู้ว่าแอบมาทำอะไรลับหลังลูกทีม” พายยิ้มหวานหยด ยื่นมือไปเคาะโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะกวนประสาท
อคินกดตัดสายอย่างไร้เยื่อใย หน้าหล่อเหลานิ่งสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ออก แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงต้นคือน... หลักฐานชิ้นเอกที่ฟ้องว่าผู้ชายมาดนิ่งคนนี้กำลังสติหลุดอย่างแรง
“ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าอนาคตของบริษัทหรอกค่ะคุณพาย” อคินเสียงเข้ม เจือความหงุดหงิดที่พยายามกดไว้ใต้ความนิ่ง “และโปรเจกต์ ‘Aether’ นี้... เราแพ้ไม่ได้เด็ดขาด”
ใช่ค่ะ เดิมพันครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก บริษัทของเรากับบริษัทคู่แข่งอย่าง ‘Vanguard’ ของธันวา กำลังขับเคี่ยวกันเพื่อชิงโปรเจกต์รีแบรนด์ดิ้งระดับประเทศ ถ้าพลาดครั้งนี้ ทีมดีไซน์ของเราอาจจะต้องยุบตัวตามระเบียบ และนั่นหมายถึงพายจะต้องกลับไปร่วมงานชายคาเดียวกับธันวา—ไอ้เพื่อนตัวแสบที่ชอบทำตัวน่าหมั่นไส้ใส่เขาตลอดเวลา
ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงโปร่งของธันวาที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า
“อุ๊ย ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่า” ธันวาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ดวงตาคมกริบกวาดมองอคินที่ยืนประชิดพายอยู่ก่อนแล้วด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “พอดีผมแวะเอาเอกสารข้อเสนอโปรเจกต์รอบสุดท้ายมาส่งให้คณะกรรมการ แต่บังเอิญผ่านมาเลยแวะมาทักทาย... ว่าที่ผู้แพ้”
พายแค่นหัวเราะในลำคอ ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปขวางกั้นระหว่างธันวากับอคิน รัศมีฟาดฟันพวยพุ่งออกมาจากตัวกราฟิกหนุ่มทันที
“ปากดีตั้งแต่ยังไม่เริ่มแข่งเลยนะคะคุณธันวา ระวังนะคะ... มั่นหน้ามากๆ ตอนตกลงมาเจ็บมันจะอายชาวบ้านเขา” พายเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุดันไม่ยอมแพ้
อคินมองแผ่นหลังบางของพายที่ก้าวออกมาปกป้อง (หรือหาเรื่อง) แทนตน ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาในอกอย่างประหลาด มือหนาเอื้อมไปดึงข้อมือพายเบาๆ ให้ถอยกลับมาอยู่ด้านหลัง สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำเอาพายชะงัก หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ
“เชิญเอาเอกสารไปส่งเถอะค่ะธันวา” อคินเอ่ยเสียงเรียบ เย็นชา แต่ทรงพลังจนธันวาหุบยิ้มแทบไม่ทัน “ส่วนผลลัพธ์... ไว้ไปตัดสินกันในห้องพรีเซนต์พรุ่งนี้ดีกว่า อย่ามาเสียเวลาพูดจาไร้สาระแถวนี้เลย”
ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ “ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะครับอคิน ของดีๆ บางที... ถ้าดูแลไม่ดี ระวังจะหลุดมือไปอยู่กับคนอื่นนะ” สายตาเจ้าเล่ห์ของธันวาเหลือบมองพายแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้มารยาท
ความเงียบกลับมาเยือนห้องประชุมอีกครั้ง แต่อุณหภูมิรอบตัวกลับร้อนระอุขึ้นอย่างน่าประหลาด อคินยังไม่ยอมปล่อยมือจากข้อมือของพาย นิ้วโป้งเผลอไล้เบาๆ บนผิวเนื้อเนียนโดยไม่รู้ตัว
“ปล่อยได้แล้วมั้งคะหัวหน้า จับนานเกินไปเดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจผิดว่าคิดอะไรเกินเลย” พายกระซิบเสียงเบา หลบตาคมกริบที่มองตรงมา
“ถ้าคิดเกินเลยแล้วมันทำไมล่ะคะ” อคินสวนกลับเสียงทุ้มต่ำ โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนพายต้องถอยหลังไปชนขอบโต๊ะ “หรือว่าคุณพายกลัว... ว่าหัวหน้าคนนี้จะไม่ได้แค่พูดเล่น”
พายเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำรัวยิ่งกว่าตอนโดนธันวาปะทะฝีปากเสียอีก ผู้ชายคนนี้เวลาโหมดคลั่งรักนี่มันอันตรายต่อหัวใจชะมัด!
ก่อนที่พายจะทันได้หาคำคมๆ มาตอกกลับ เสียงแจ้งเตือนอีเมลในคอมพิวเตอร์บนโต๊ะก็ดังขึ้นขัดจังหวะ อคินละสายตาจากใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อของพาย หันไปมองหน้าจอ
“เปิดดูสิคะ” อคินพยักเพยิด
พายรีบกดคลิกเปิดอีเมลฉบับนั้นด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ข้อความด้านในทำให้ลมหายใจสะดุดกึก รายชื่อทีมที่ผ่านเข้ารอบสุดท้ายปรากฏเด่นชัด... แต่ทว่า มีเงื่อนไขบางอย่างพ่วงท้ายมาด้วย เงื่อนไขที่ทำให้ทั้งอคินและพายต้องหน้าซีดเผือด
เพราะอีเมลฉบับนั้นระบุชัดเจนว่า... *“เนื่องจากคะแนนสูสีกันมาก คณะกรรมการจึงมีมติให้ทีมของอคินและทีมของธันวา ต้องร่วมมือกันทำโปรเจกต์นี้ชิ้นเดียวกัน โดยมีเวลาส่งมอบงานภายใน 48 ชั่วโมงข้างหน้า!”*
พายหันขวับไปมองอคินทันที ดวงตากลมโตฉายแววไม่อยากจะเชื่อ “นี่มัน... บ้าชัดๆ!”
อคินขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคมปลาบจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ “หึ... เกมสนุกว่าที่คิดแล้วล่ะค่ะ”
และในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็กร่อนดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่ร่างของบุคคลที่สามจะก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้พายอยากจะคว้าแฟ้มฟาดหัวสักที—ธันวานั่นเอง เขากลับมาพร้อมกับเอกสารข้อตกลงการร่วมมือที่เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้ว
“ยินดีต้อนรับสู่ทีมนรกแตกครับ... ที่รักทุกคน”
ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ชวนใจเต้นรำนี้ด้วยกันนะคะ!
เซฟโซนของคนปากร้ายคือปลายสายที่ผมโทรหา•ตอนที่ 9
เดิมพันที่แพ้ไม่ได้
ผลงานโดย พุดดิ้งคาราเมล
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (พุดดิ้งคาราเมล)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซฟโซนของคนปากร้ายคือปลายสายที่ผมโทรหา นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!