ปากร้ายก็ยังไม่ร้ายเท่าดื้อ

“คุณคินคะ... งานชิ้นนี้ สีมอนิเตอร์ของคุณเพี้ยน หรือว่าตาของคุณมีปัญหากันแน่คะ ถึงได้มองว่าโทนสีพาสเทลละมุนตาอันนี้มันจืดชืดเหมือนกระดาษทิชชูเปียกน้ำ” เสียงใสติดจะกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นกลางห้องประชุมใหญ่ ทันทีที่พายกดสลับหน้าจอโปรเจกต์เตอร์เพื่อพรีเซนต์งานดีไซน์รอบสองที่ถูกอคินสั่งแก้แหลกลาญเมื่อช่วงเย็นวานนี้ อคินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในเสี้ยววินาทีนั้น! ภาพบนจอไม่ใช่สไตล์เรียบขรึมคุมโทนเคร่งเครียดแบบที่หัวหน้าทีมดีไซน์อย่างเขาตีกรอบเอาไว้ แต่มันคือผลงานกราฟิกสุดล้ำที่ผสมผสานความจัดจ้านของสีสันและความเรียบง่ายได้อย่างลงตัวอย่างไร้ที่ติ เส้นสายทุกเส้น องค์ประกอบทุกชิ้น และบาลานซ์ของภาพสะท้อนฝีมือระดับมืออาชีพที่ต่อให้เอาแว่นขยายมาส่องหาก็ไม่เจอจุดบกพร่องแม้แต่นิดเดียว มันเพอร์เฟกต์จนน่าหมั่นไส้ และที่เจ็บแสบที่สุดคือ มันตบหน้าคำวิจารณ์งี่เง่าของเขาเมื่อวานนี้ได้อย่างเจ็บแสบโดยไม่ต้องใช้คำหยาบคายเลยสักคำ บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ทีมงานคนอื่นต่างพากันก้มหน้ากลั้นยิ้ม เพราะรู้ดีว่าใครๆ ก็ต่อกรกับเสือยิ้มยากอย่างอคินไม่ได้ ยกเว้นก็แต่พาย กราฟิกดีไซเนอร์ตัวแสบคนนี้นี่แหละที่กล้าลูบคมพญานาคแบบไม่เกรงกลัวบาป อคินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรูปนูน ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอทีละส่วนอย่างละเอียดเพื่อหาข้อผิดพลาด แต่อนิจจา... มันไม่มี ยิ่งพยายามเพ่งมองหาจุดตำหนิ เขากลับยิ่งพบว่าดีไซน์ชิ้นนี้มันช่างทรงพลังและตรงตามโจทย์ของลูกค้าแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มจนน่าหงุดหงิด ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะประชุมด้วยท่าทางลอยชาย รอยยิ้มมุมปากของพายที่ส่งมาให้มันช่างน่าหมั่นไส้เสียจนเขาอยากจะเดินไปหยิกปากนั่นสักทีสองทีให้หายมันเขี้ยว “ก็... ไม่เลว” อคินเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาคำเดียวสั้นๆ พยายามรักษาฟอร์มของหัวหน้าทีมผู้เคร่งขรึมเอาไว้ให้ได้มากที่สุด แม้ว่าในใจตอนนี้จะอยากลุกขึ้นปรบมือให้ความแสบสันต์ของอีกฝ่ายแทบแย่ “แค่ ‘ไม่เลว’ เองเหรอคะคุณคิน?” พายเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมอีกนิด ดวงตากลมโตเป็นประกายพราวระยับด้วยความสะใจที่ได้เห็นคนปากแข็งไปไม่เป็น “อุส่าห์อดหลับอดนอนแก้ให้ใหม่ตาม ‘บัญชา’ ของท่านหัวหน้าผู้แสนจะเจ้าระเบียบเลยนะคะเนี่ย หรือว่า... ฝีมือระดับฉันมันเหนือชั้นเกินกว่าที่สมองส่วนวิเคราะห์ของคุณจะประมวลผลทันคะ?” “พาย” อคินเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงต่ำ อันตราย และเต็มไปด้วยแรงกดดัน แต่มีหรือที่คนอย่างพายจะสะท้าน นายเอกของเราไหวไหล่นิดๆ อย่างไม่ยี่หราแถมยังส่งยิ้มหวานหยดย้อยชวนประสาทกินไปให้อีกต่างหาก “คะ? หัวหน้ามีอะไรจะแนะนำอีกไหมคะ เชิญติได้เลยนะคะ ฉันพร้อมน้อมรับ... แต่ถ้าติไม่ขึ้นเพราะงานมันไร้ที่ติจริงๆ ก็กรุณาเซ็นอนุมัติโปรเจกต์นี้แล้วปล่อยให้ฉันไปนอนได้แล้วค่ะ พอดีคืนนี้มีนัดสำคัญ” คำว่า ‘นัดสำคัญ’ ทำให้อคินรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ หูอื้อไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ ความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลตีรวนขึ้นมาจนหน้าชา ทั้งที่เขากับพายก็ไม่ได้เป็นอะไรกันนอกจากหัวหน้ากับลูกน้อง (และคู่กัดทางโทรศัพท์ยามดึก) แต่พอได้ยินว่าอีกฝ่ายจะมีนัดกับใครหลังจากนี้ ความหงุดหงิดก็พุ่งปรี๊ดจนควบคุมไม่อยู่ “นัดกับใคร?” อคินเผลอหลุดปากถามออกไปด้วยน้ำเสียงห้วนจัด สายตาดุคมจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ พายกะพริบตาปริบๆ แสร้งทำเป็นตกใจก่อนจะหัวเราะคิกคักในลำคอ “แหม... เรื่องส่วนตัวของฉันนี่คะคุณคิน หรือว่าหัวหน้าจะควบตำแหน่งสารวัตรสอบสวนด้วย ถึงได้อยากรู้เรื่องชาวบ้านเขาไปทั่ว” “ฉันเป็นหัวหน้าคุณ มีสิทธิ์ตรวจสอบความพร้อมก่อนส่งมอบงาน ถ้าคุณเอาเวลาไปเที่ยวเล่นจนกระทบงาน...” “งานเสร็จเพอร์เฟกต์ขนาดนี้แล้ว คุณยังจะหาเรื่องมาหักเงินเดือนฉันอีกเหรอคะ ใจร้ายจังนะ” พายตัดบทด้วยน้ำเสียงตัดพ้อที่ดัดจริตเสียจนน่าหมั่นไส้ “เอาเป็นว่างานนี้ผ่านฉลุยนะคะทุกคน แยกย้ายได้ค่ะ!” พายหันไปประกาศกร้าวกับคนอื่นๆ ในห้องประชุมก่อนจะรวบแท็บเล็ตและเอกสารเข้าอ้อมแขนเตรียมจะเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องหนีความหน้าแตกของหัวหน้าหนุ่ม แต่ทว่า... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่หน้าห้องประชุมดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว และร่างสูงโปรดของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำให้อคินถึงกับหน้าตึงขึ้นมาทันที “ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะครับ พอดีผมมารับคนแถวนี้ไปทานข้าวตามที่นัดกันไว้” ธันวา คู่แข่งทางธุรกิจและเพื่อนร่วมรุ่นสมัยมหาวิทยาลัยของอคิน ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างกายพายอย่างสนิทสนม แถมยังเอื้อมมือไปถือเอกสารแทนให้อย่างสุภาพ พร้อมกับส่งยิ้มท้าทายมาให้อคินที่นั่งหน้าถมึงทึงอยู่ฝั่งตรงข้าม พายหันไปยิ้มหวานให้ธันวา “มาพอดีเลยค่ะคุณธันวา เราไปกันเถอะค่ะ หิวจะแย่แล้ว” อคินมองภาพนั้นด้วยดวงตาวาวโรจน์ มือหนาที่วางอยู่ใต้โต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความหึงหวงและกรุ่นโกรธแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบ ธันวากวาดสายตามองอคินด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เส้นความอดทนของอคินขาดผึ่ง “ยังไงก็ขอบคุณหัวหน้าคินแทนพายด้วยนะครับ ที่ช่วยเคี่ยวกรณีน้องมันจนงานออกมาดีขนาดนี้ ไว้โอกาสหน้า... ผมจะเลี้ยงขอบคุณในฐานะ ‘คนรู้ใจ’ ของพายก็แล้วกันนะครับ” สิ้นคำพูดนั้น รอยยิ้มของธันวาก็ระบายกว้างขึ้น ขณะที่พายเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจกับคำพูดหยอกเย้าเกินเบอร์ของอีกฝ่าย แต่อคิน... ฟิวส์ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนั้น! ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนเกิดเสียงดังสนั่นลั่นห้อง รัศมีคุกคามแผ่ซ่ายพุ่งตรงไปยังสองคนที่ยืนเคียงคู่กัน อคินก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวพายด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายถอยหลังกรูดไปชนขอบโต๊ะ ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของนายเอกตัวแสบเอาไว้แน่นโดยไม่เปิดโอกาสให้ธันวาได้เข้ามาแทรกแซง “เดี๋ยว...” อคินกดเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาดุคมจ้องมองพายเขม็งราวกับจะกลืนกิน “คืนนี้... คุณต้องไปเคลียร์งานอีกโปรเจกต์กับผมต่อที่คอนโดฯ ห้ามไปไหนทั้งนั้น!” พายอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง “หา?! งานอะไรอีกคะคุณคิน! โปรเจกต์นั้นมันยังไม่ถึงกำหนดส่งซะหน่อย แล้วฉันก็มีนัดกับคุณธันวาแล้วด้วย!” อคินโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มใสจนพายใจสั่นสะท้าน หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอกกับแววตาคลั่งรักที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราดนั้น “ถ้าคุณกล้าก้าวออกจากบริษัทไปกับมัน...” อคินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของคนปากเก่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่มีวันยอมแพ้ “คืนนี้... คุณจะได้รู้แน่ว่าผมจะลงโทษคนดื้ออย่างคุณยังไง... พาย” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินไปด้วยกันนะคะ พุดดิ้งคาราเมลสัญญาว่าจะเสิร์ฟความแซ่บและโมเมนต์ฟินๆ ให้ใจสั่นกันอีกแน่นอนค่ะ!