เกณฑ์มาตรฐานที่ไม่มีใครเข้าใจ

เอกสารแผ่นนั้นในมือของธันวาไม่ได้เป็นเพียงแค่กระดาษรายงานธรรมดา แต่มันคือมีดปลายแหลมที่ถูกแทงทะลุกลางอกของอคินในเวลาที่เปราะบางที่สุด ความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดจนเหลือเพียงเสียงหายใจติดขัดของใครบางคน "แปลกใจเหรอครับ อคิน... หรือว่าคิดว่าเอกสารสรุปผลงานชิ้นนี้ จะนอนสงบนิ่งอยู่ในตู้เซฟของแผนกคุณคนเดียวตลอดไป" ธันวาคลี่ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษความสำเร็จไว้อย่างแนบเนียน ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองเอกสารลับในมือสลับกับใบหน้าคมคายที่กำลังกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน พายที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงานของอคินขยับตัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความระแวกระวัง แม้จะเพิ่งเข้ามาทำงานในฐานะกราฟิกดีไซเนอร์คนใหม่ได้ไม่นาน แต่บรรยากาศการเชือดเฉือนระหว่างเพื่อนร่วมรุ่นคู่นี้มันรุนแรงเสียจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคาวเลือด "ธันวา นายคิดจะเล่นตุกติกอะไร" เสียงทุ้มต่ำของอคินลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวโพลน "เล่นตุกติกอะไรกันเล่า ฉันก็แค่นำเสนอผลงานตามเกณฑ์มาตรฐานที่ทางบอร์ดบริหารต้องการ... ซึ่งก็น่าเสียดายนะ ที่ดีไซน์เซ็ตล่าสุดของทีมคุณ มันดันตกมาตรฐาน 'ความสร้างสรรค์' ที่ฉันเพิ่งแก้ไขเพิ่มเติมไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วซะได้" ธันวาจงใจเน้นเสียงคำว่า *เกณฑ์มาตรฐาน* พร้อมกับวางเอกสารปึกนั้นกระแทกกับพื้นโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น พายทนดูภาพการข่มเหงทางจิตวิทยาแบบนี้ต่อไปไม่ไหว ร่างเพรียว้าวุ่นขยับก้าวเข้าไปแทรกกลางระหว่างผู้ชายสองคน พร้อมกับคว้าเอกสารแผ่นบนสุดขึ้นมาพลิกดูด้วยความรวดเร็ว ดวงตาเรียวรีฉายแววเย้ยหยันออกมาอย่างปิดไม่มิด "เกณฑ์มาตรฐานเหรอคะคุณธันวา? แปลกจังนะคะ... ในฐานะคนที่ต้องรับผิดชอบงานกราฟิกโดยตรง ฉันจำได้แม่นว่าเกณฑ์ที่ว่านี้เพิ่งถูกแก้ตัวเลขเพิ่มความซับซ้อนขึ้นไปอีกสามเท่าเมื่อตอนตีสองที่ผ่านมานี่เอง ทั้งๆ ที่กำหนดส่งคือพรุ่งนี้เช้า... แบบนี้เขาไม่เรียกว่าทำงานตามเกณฑ์หรอกค่ะ เขาเรียกว่า 'เล่นสกปรก' เพื่อเตะตัดขาคนอื่นต่างหากล่ะคะ" น้ำเสียงใสแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนของพายทำเอาธันวาถึงกับหุบยิ้มฉับ สีหน้าของคู่แข่งหนุ่มเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจที่ถูกเด็กใหม่ปะทะเข้าอย่างจัง "นี่คุณ! พนักงานใหม่อย่างคุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดจาแบบนี้ใส่ผม ไม่รู้เหรอว่าโปรเจกต์นี้เดิมพันด้วยงบประมาณบริษัทมหาศาลขนาดไหน" ธันวาหันขวับมาเอาเรื่อง "แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินว่างานของทีมเราตกมาตรฐาน ในเมื่อคุณไม่ใช่หัวหน้าทีมดีไซน์... อ๊ะ หรือว่ากลัวคะ กลัวว่าฝีมือของพวกเรามันจะฉายแสงจนกลบหัวโล้นๆ ของคุณในที่ประชุมใหญ่สัปดาห์หน้า จนต้องวิ่งโร่มาแอบขโมยข้อมูลไปแก้เกมแบบนี้" พายลอยหน้าลอยตาพูด ยักไหล่เบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน แถมยังส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้อีกฝ่ายอยากจะกระชากหัวเข้ามากัดให้รู้แล้วรู้รอด อคินเหลือบมองแผ่นหลังบางของคนที่ยืนบังหน้าเขาอยู่ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างวูบวาบขึ้นในอก หัวใจที่เต้นกระหน่ำด้วยความโกรธเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกยุ่งเหยิงอย่างบอกไม่ถูก ปกติแล้วเขาไม่เคยชอบให้ใครมาวุ่นวายหรือปกป้อง แต่กับพาย... คนปากเก่งคนนี้มักจะมีวิธีทำให้กำแพงน้ำแข็งของเขาร้าวรานได้เสมอโดยไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด "พอได้แล้วพาย" อคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง มือหนายื่นออกไปดึงข้อมือเรียวของพายให้ถอยกลับมาอยู่ด้านหลังเบาๆ เป็นการแสดงออกทางกายภาพที่ชัดเจนว่า *เขาจะจัดการเรื่องนี้เอง* ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ "หู้ว... ปก้องกันซะด้วย น่ารักดีนี่ครับ อคิน นายเลี้ยงเด็กคนนี้ไว้ใช้งานหรือเอาไว้แก้เหงากันแน่ ถึงได้กล้าหาญชาญชัยขนาดนี้" "เรื่องนั้นไม่ใช่ธุระกงการอะไรของนาย" อคินก้าวประชิดตัวธันวา ดวงตาสีเข้มคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคู่แข่งอย่างไม่เกรงกลัว "ส่วนเรื่องเอกสารนี่... ขอบใจที่เอามาคืนถึงที่ แต่จำไว้ว่าของปลอม ต่อให้พยายามแต่งเติมตัวเลขให้สวยหรูแค่ไหน ของปลอมก็คือของปลอมวันยังค่ำ งานที่ทีมฉันทำ... ฉันเป็นคนตรวจเองทุกบรรทัด ทุกพิกเซล และไม่มีวันตกมาตรฐานที่นายพยายามสร้างขึ้นมาหลอกตัวเองหรอก" ธันวากัดฟันกรอด รังสีความอิจฉาริษยาแผ่ซ่านออกมาจากแววตาคู่พาล "งั้นก็คอยดูก็แล้วกัน ว่าผลงานในวันพรุ่งนี้ ใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายก้มหัวลาออกจากโปรเจกต์นี้!" พูดจบ ธันวาก็กระแทកเท้าเดินสะบัดออกไปจากห้องประชุม ปล่อยให้ประตูบานใหญ่ปิดลงด้วยเสียงอันหนักหน่วง ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง แต่อุณหภูมิภายในห้องกลับไม่ได้ลดลงเลย พายสะบัดข้อมือออกจากากรเกาะกุมของอคินเบาๆ ก่อนจะหันมาเชิดใส่หัวหน้าหนุ่มจอมซึนทันที "ปล่อยเลยนะคะ! ฉันกำลังจะต่อปากต่อคำกับตาบ้านั่นให้อ่านสำนวนไทยหน้าหนึ่งใหม่อยู่เชียว คุณมาดึงไว้ทำไมเนี่ย" พายบ่นอุบอาง พลางกอดอกมองค้อน อคินถอนหายใจยาวเหยียด ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งตามสไตล์เดิม แต่ใบหูคู่คมที่ขึ้นสีแดงเรื่อนั้นเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเจ้าตัวไม่ได้นิ่งสนิทอย่างที่แสดงออก "ใครสั่งใครสอนให้ไปปะทะกับธันวาแบบนั้น รู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป ถ้าเขาเอาเรื่องเธอไปฟ้องฝ่ายบุคคลขึ้นมา จะทำยังไง" อคินดุเสียงเข้ม แววตาคมกริบมองสำรวจร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับจะตรวจเช็คว่ามีรอยขีดข่วนตรงไหนหรือเปล่า "อุ๊ย! หัวหน้าทีมดีไซน์สุดหล่อเป็นห่วงฉันเหรอคะเนี่ย?" พายยิ้มกริ่ม ขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยละล่องเข้าจมูกอคินจนหัวใจกระตุกวูบ "ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยค่ะคุณอคิน... ไหนคะ ไหนบอกว่าตรวจงานฉันอย่างเข้มงวดนักเข้มงวดหนา ไหนล่ะคะงานที่แก้ ขอตรวจเดี๋ยวนี้เลยค่ะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องว่าคุณละเลยหน้าที่นะ!" อคินชะงักไปนิดเมื่อถูกรุกประชิดตัวแบบตั้งตัวไม่ทัน ดวงตาคมกริบมองริมฝีปากบางที่ขยับพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดด้วยความรู้สึกหมั่นเขี้ยวระคนเอ็นดู มือหนายกขึ้นดันหน้าผากมนเบาๆ ให้ถอยห่างออกไป "เพ้อเจ้อ งานของเธอน่ะเหรอ... ผ่านแบบฉิวเฉียดต่างหากล่ะ" อคินแสร้งทำเป็นหยิบเอกสารกองอื่นขึ้นมาเปิดกลบเกลื่อนความประหม่า "หูย ปากแข็งชะมัด ทั้งที่ในใจแอบชมว่าฉันเก่งแทบตายใช่ไหมล่ะคะ" พายหัวคิกคักอย่างชอบใจที่ได้เห็นคนมาดนิ่งเสียอาการ "ไหนๆ ก็รอดตายจากศึกไอ้หน้าจืดนั่นแล้ว เลี้ยงกาแฟฉันเลยนะคะ หัวหน้าคิน!" อคินเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า แววตาที่มักจะเยชาเย็นชาบัดนี้กลับพราวระยับด้วยประกายความอบอุ่นที่ซ่อนเร้น ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดหน่อยอย่างยากจะปฏิเสธ "ถ้ากาแฟจะทำให้เธอหุบปากได้... สักสิบแก้วฉันก็ยอม" พายหัวเราะร่วน บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่วันนี้ถูกแทนที่ด้วยความพอดิบพอดีที่ลงตัวอย่างประหลาด ทว่าในวินาทีที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินออกจากห้องประชุม เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของอคินก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ อคินหยิบเครื่องขึ้นมาดูหน้าจอ ปลายนิ้วที่กำลังจะกดรับถึงกับชะงักกึก สีหน้าที่เพิ่งผ่อนคลายกลับมาเคร่งเครียดลงในพริบตาเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ... เป็นเบอร์แปลกที่ไม่ควรจะโทรเข้ามาในเวลานี้ และที่สำคัญ ปลายสายส่งข้อความสั้นๆ เด้งขึ้นมาพ่วงท้ายทันที *“ถ้าไม่อยากให้คลิปเสียงความลับของนายหลุดไปถึงหูบอร์ดบริหาร พรุ่งนี้ตอนเที่ยง... มารับโทรศัพท์ฉันด้วยตัวเอง อคิน”* อคินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในเสี้ยววินาทีนั้น! ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและร่วมลุ้นไปกับเคมีสุดแซ่บของอคินกับพายนะคะ!