งานดนตรีที่ไม่มีใครยอมถอย

“ดูท่าทางโปรดิวเซอร์มือหนึ่งกับศิลปินตัวท็อปของเรา จะไม่ได้กำลังคุยเรื่องงานกันธรรมดาซะแล้วสินะครับ...” ภคินยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก สายตากวาดมองสภาพในห้องบันทึกเสียงที่ระเกะระระกะไม่ต่างจากสนามรบย่อมๆ แผ่นกระดาษเนื้อเพลงนับสิบแผ่นกระจายเกลื่อนพื้น เก้าอี้สตูลตัวหนึ่งล้มคว่ำไม่เป็นท่า และที่สำคัญที่สุด—ระยะห่างระหว่างคีย์กับไทม์ในวินาทีที่ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกนั้น... มันใกล้ชิดจนเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงานไปไกลโข คีย์สะดุ้งสุดตัว รีบผละถอยหลังออกจากวงแขนที่เผลอกักตัวไทม์ไว้กับแผงมิกซ์เสียง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบนิ่งและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด นิ้วเรียวรีบจัดปกเสื้อเชิ้ตที่ยับย่นของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางอย่างลนลาน ต่างจากไทม์ที่ยังคงยืนพิงแผงควบคุมเสียงด้วยท่าทางสบายๆ เจ้าตัวไหวไหล่เล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มกวนประสาทตามแบบฉบับ ส่งสายตาแพรวพราวใส่บอสใหญ่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “สวัสดีครับบอส พอดีพวกเรากำลัง... เวิร์กช็อปเพลงโจทย์หินรอบไฟนอลกันอย่างออกรสชาติไปหน่อยครับ” ไทม์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อสายตาคมกริบของประธานค่ายเพลงยักษ์ใหญ่แม้แต่น้อย “หวังว่าเสียงดังเมื่อกี้คงไม่รบกวนสมาธิใครแถวนี้หรอกนะครับ” “ออกรสชาติจนกระดาษกระเด็นเต็มพื้นขนาดนี้เลยเหรอครับ ไทม์” ภคินหรี่ตามองศิลปินในสังกัดที่มีอภิสิทธิ์เหนือใคร ก่อนจะเบนสายตาไปหยุดอยู่ที่โปรดิวเซอร์คนเก่ง “ส่วนคุณคีย์... สีหน้าดูไม่ค่อยสู้ดีเลยนะครับ ไฮเปอร์เวนทิเลชันจะกำเริบอีกรอบรึเปล่า ถึงได้ยืนหายใจหอบถี่ซะขนาดนั้น” “ผมสบายดีครับท่านประธาน” คีย์กัดฟันกรอด ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติโดยเร็วที่สุด แม้หัวใจจะยังเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนกและ... ความหงุดหงิดที่เผลอหลุดอาการให้ไทม์ได้ใจ “เรากำลังถกเถียงเรื่องเมโลดี้ท่อนฮุกกันอยู่ครับ พอดีมีความเห็นที่ไม่ค่อยตรงกันเท่าไหร่” “ไม่ใช่แค่ไม่ตรงกันครับบอส เรียกว่าจะกินหัวกันอยู่แล้วน่าจะถูกกว่า” ไทม์สวนขึ้นทันควัน พร้อมกับส่งยิ้มยั่วโมโหไปให้คนข้างๆ ที่ตอนนี้คิ้วกระตุกแรงจนแทบจะผูกกันเป็นปม “แต่ก็นั่นแหละครับ... ยิ่งเถียงกันมากเท่าไหร่ เพลงมันก็ยิ่งเดือดมากขึ้นเท่านั้น คุณโปรดิวเซอร์คนเก่งเขาก็เพิ่งยอมรับเมื่อกี้เองว่า โน้ตที่ผมเสนอมามัน... เร้าใจดี” คำพูดกำกวมพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของไทม์ ทำให้คีย์อยากจะหยิบแฟ้มเพลงฟาดหน้ากวนๆ นั้นสักทีสองทีให้สาสม คนอะไร... หน้าด้านหน้าทนเป็นที่หนึ่ง! “ถ้ามั่นใจว่าเพลงมันเดือดจริงอย่างที่ปากว่า ก็แสดงให้ผมดูบนเวทีจริงในอีกสามชั่วโมงข้างหน้านี้สิครับ” ภคินตัดบทด้วยน้ำเสียงจริงจัง รอยยิ้มเย็นหายลับไปจากใบหน้า เหลือเพียงแววตาท้าทายที่มองตรงมายังคนทั้งคู่ “บอร์ดบริหารทุกคนรอฟังเดโมตัวจริงเสียงจริงอยู่ห้องประชุมใหญ่ ถ้าผลงานชิ้นนี้ไม่สามารถมัดใจพวกเขาได้... โปรเจกต์คู่ขวัญที่พวกคุณดึงดันจะทำร่วมกัน อาจจะต้องพับเก็บยาว” บรรยากาศในห้องบันทึกเสียงดิ่งวูบลงทันที โจทย์เพลงหินที่คีย์ใช้เวลาอดหลับอดนอนคิดค้นมาทั้งสัปดาห์ ไม่ใช่แค่เรื่องดนตรี แต่มันคือการผสมผสานระหว่างแนวเพลงอาร์แอนด์บีสุดเซ็กซี่กับร็อกดุดัน ซึ่งเป็นขั้วตรงข้ามที่ไม่มีใครกล้าเอามาชนกัน และถ้าพวกเขาต้องพรีเซนต์มันแบบสดๆ ต่อหน้าบอร์ดบริหารที่หัวโบราณและเคี่ยวลากดินในอีกสามชั่วโมงข้างหน้า มันหมายความว่าพวกเขาเหลือเวลาแก้เกมอีกไม่มากแล้ว ประตูกระจกปิดลงพร้อมกับการลับร่างของภคิน ทิ้งให้คีย์และไทม์ยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางความเงียบงัน คีย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ นิ้วเรียวเปิดสมุดโน้ตหน้าล่าสุดที่จดคอร์ดกีตาร์ยุ่งเหยิง สมองอันเพอร์เฟกต์ชั่นนิสต์ประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางแก้จุดบกพร่องที่บอร์ดบริหารอาจจะโจมตี แต่ความกดดันระดับสิบก็ทำให้ขมับของเขาเริ่มตุบๆ ด้วยความเครียด “ไทม์... ท่อนบริดจ์ตรงนั้น ถ้าเราเปลี่ยนมาใช้เสียงเบสทุ้มต่ำดึงจังหวะแทนโซโล่กีตาร์ไฟฟ้า คุณคิดว่าจะคุมโทนความดาร์กไว้ได้ไหม” คีย์เอ่ยถามเสียงเครียด โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา ไม่มีเสียงตอบรับจากวิศวกรเสียงหนุ่ม คีย์ขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นมองด้วยความหงุดหงิด “นี่... ผมถามว่า—” คำพูดทั้งหมดกลืนหายไปในลำคอ เมื่อพบว่าไทม์ไม่ได้ยืนอยู่ตรงแผงมิกซ์เสียงอีกแล้ว แต่อีกฝ่ายก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงใหญ่ก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าคมคายอยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว จนคีย์ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “คุณคีย์ครับ...” ไทม์เรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความกวนประสาทเมื่อครู่ กลายเป็นความนุ่มลึกและจริงจังจนน่าใจหาย นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นทอประกายบางอย่างที่ทำให้คนมองรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า “เลิกทำหน้าเครียดเป็นคนแก่ใกล้ตายสักทีได้ไหมครับ เห็นแล้วมันชวนให้หงุดหงิดมากกว่าจะมีอารมณ์ทำเพลงนะ” “ถ้ารำคาญนัก ก็ถอยออกไปไกลๆ สิครับ! ผมกำลังเคลียร์งานอยู่” คีย์พยายามดันแผงอกอีกฝ่ายออก แต่ไทม์กลับจับข้อมือทั้งสองข้างของเขาตรึงไว้เบาๆ บนโต๊ะทำงาน พื้นที่รอบตัวแคบลงถนัดตาเมื่อถูกวงแขนแกร่งโอบล้อมไว้ทุกด้าน “ใครบอกว่าผมรำคาญงานล่ะครับ...” ไทม์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มเนียน น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบarข้างใบหูราวกับจงใจปั่นป่วนสติสัมปชัญญะของโปรดิวเซอร์คนเก่งให้กระเจิง “ผมกำลังรำคาญตัวเองต่างหาก... ที่เอาแต่ใจจดใจจ่ออยู่กับสีหน้าของคุณ จนไม่ได้โฟกัสกับเสียงดนตรีเลยสักวินาทีเดียว” หัวใจของคีย์กระตุกวูบ จังหวะการเต้นรัวเร็วเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน มือที่ถูกตรึงไว้พยายามจะสะบัดออก แต่แรงกดเบาๆ กลับทำให้ขยับตัวไม่ได้ดั่งใจ ปากที่มักจะหาคำพูดเชือดเฉือนมาตอกกลับได้เสมอในยามปกติ บัดนี้กลับหนักอึ้งราวกับถูกหินถ่วง “คุณ... ไทม์ อย่ามาเล่นไม่รู้เวลานะครับ งานข้างหน้า...” “ผมไม่ได้เล่นครับคีย์” ไทม์ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววไหวระริก “เพลงนี้... โจทย์นี้... และเวทีที่จะถึงนี้ ผมจะทำให้มันออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด ไม่ใช่เพราะคำสั่งของบอส... แต่เพราะผมอยากให้คุณหุบปากแล้วหันมามองผมแค่คนเดียว” คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่ง ทำให้ห้องบันทึกเสียงทั้งห้องเงียบสนิทลงราวกับเวลาถูกหยุดหมุน เคมีร้อนระอุระหว่างคนทั้งคู่พุ่งทะยานจนอุณหภูมิรอบตัวแทบลุกเป็นไฟ ไทม์เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนที่ปลายจมูก คีย์หลบสายตาไม่ได้ หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความดื้อรั้นและท่าทีปากร้ายที่เคยมี ถูกแผดเผาจนมอดไหม้เหลือเพียงความวาบหวามที่สั่นสะท้อนไปถึงขั้วหัวใจ และในวินาทีที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะขยับเข้าหาเพื่อปิดระยะห่างสุดท้าย— *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของโปรดิวเซอร์รุ่นพี่ร่วมค่ายที่ผลักประตูเข้ามาหน้าตาตื่น “คีย์! ไทม์! แย่แล้ว... บอสมอบหมายให้วงคู่แข่งสลับคิวขึ้นพรีเซนต์ก่อนพวกเรา! พวก君เหลือเวลาแค่ห้านาทีสุดท้ายแล้วโวย!” -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ดาร์กไนท์เสมอนะครับ