กฎเหล็กของคนคุมงาน

ปึก! แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกกระแทกกระทั้นลงบนโต๊ะทำงานตัวยาวในห้องคอนโทรลรูม เสียงนั้นดังสนั่นพอที่จะเรียกสติของทีมงานทุกคนให้หันมาขวับเป็นตาเดียว คีย์ยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ แผ่นหลังเหยียดตรงราวกับท่อนไม้ที่ถูกดัดให้เข้ารูป ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาคู่คมหลังกรอบแว่นสายตากวาดมองคนทั้งห้องด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะแช่แข็งทุกชีวิตให้กลายเป็นจุล ปมปัญหาตรงหน้าไม่ใช่เรื่องเล็ก ศิลปินตัวแสบของโปรเจกต์เบี้ยวคิวการอัดเสียงรอบที่สามของสัปดาห์ และต้นเหตุก็ดันยืนกอดอกพิงกำแพง ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร "ในเมื่อพวกเราต้องมาติดแหง็กแก้ปัญหาเช็ดก้นให้เด็กสร้างตัวปัญหาด้วยกันตรงนี้ และผมไม่อยากเสียเวลาอันมีค่าไปกับการตามเช็ดเรื่องไร้สาระอีกเป็นครั้งที่สี่..." คีย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกดความกรุ่นโกรธในอก น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบขาดดังก้องไปทั่วห้อง "ผมจึงร่าง 'กฎเหล็กของคนคุมงาน' ขึ้นมาใหม่ หวังว่าทุกคนจะมีความรับผิดชอบมากพอที่จะจำใส่สมองเอาไว้" นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้ากระดาษแผ่นแรกที่มีตัวอักษรพิมพ์ด้วยฟอนต์ขนาดใหญ่สะดุดตา "ข้อหนึ่ง ห้ามมาสายเกินหนาทีที่กำหนด... ข้อสอง ห้ามมีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้นในชั่วโมงทำงาน... และข้อสาม..." คีย์เว้นจังหวะ ปรายตามองคนกวนประสาทที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่มุมห้อง "ไม่อนุญาตให้ทำตัวไร้ประโยชน์ ถ่วงเวลา หรือสร้างความน่ารำคาญในสตูดิโอแห่งนี้เด็ดขาด ใครทำไม่ได้ เชิญไสหัวออกไปจากโปรเจกต์นี้ซะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องคอนโทรลรูมชั่วขณะ ลูกทีมคนอื่นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพราะรู้ดีว่าเวลาที่โปรดิวเซอร์หนุ่มโหมดเพอร์เฟกต์ชั่นนิสต์กำเริบ รัศมีรอบตัวเขาน่ากลัวยิ่งกว่าพายุเข้าเสียอีก ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ กลับดังขึ้น "หึ..." ไทม์ผละออกจากผนัง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดสีเข้มเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละก้าว สีหน้าของวิศวกรเสียงหนุ่มไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อกฎเหล็กสามข้อนั้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีเข้มพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่คีย์เกลียดแสนเกลียด "กฎเหล็กเหรอครับโปรดิวเซอร์คีย์..." ไทม์ลากเสียงกวนประสาท ก่อนจะยื่นมือเรียวหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ "อ่านดูแล้ว... ผมว่ามันขาดความยืดหยุ่นไปหน่อยนะ เหมือนเขียนโดยคนที่ไม่เคยมีความสุขกับการใช้ชีวิตเลยสักนิด" "ไทม์!" คีย์กดเสียงต่ำ เส้นเลือดที่ขมับเริ่มเต้นตุบๆ "ผมไม่ได้เอามาให้คุณวิจารณ์ ผมเอามาให้คุณ 'ปฏิบัติ' ตามต่างหาก ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง" "รู้เรื่องครับ แต่พอดีว่า..." ไทม์ฉีกยิ้มกวน ชูแผ่นกระดาษในมือขึ้นระดับสายตา ก่อนจะออกแรง "แคว่ก!" ฉีกมันออกเป็นสองส่วนอย่างไม่ลังเล ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของทีมงานรอบข้าง คีย์เบิกตากว้าง เลือดในกายสูบฉีดพุ่งขึ้นมาจนใบหน้าร้อนผ่าว ความอดทนที่สะสมมานานขาดผึ่งลงตรงนั้น "คุณทำบ้าอะไรลงไป!" คีย์กระชากเสียงลั่น ผุดลุกขึ้นเต็มความสูงจนร่างเกือบจะประชิดตัวอีกฝ่าย "ก็แค่ฉีกกฎไร้สาระพวกนั้นทิ้งไงครับ" ไทม์ไหวไหล่ สีหน้ายังคงกวนประสาทไม่เปลี่ยน แม้ว่าระยะห่างระหว่างเขากับคีย์ในตอนนี้จะเหลือเพียงแค่คืบเดียวก็ตาม กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัววิศวกรหนุ่มลอยปะทะจมูกคีย์ ยิ่งทำให้สติที่กระเจิงไปแล้วแทบจะกู่ไม่กลับ "ในฐานะวิศวกรเสียงหลักของโปรเจกต์นี้ ผมมีกฎที่ดีกว่า เรียบง่ายกว่า และน่าทำตามมากกว่าเยอะ..." ไทม์ก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด บังคับให้คีย์ต้องถอยหลังจนสะโพชนั่งแนบติดกับขอบโต๊ะทำงาน แววตาสนุกสนานเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำคมคายจนน่ากลัว "กฎข้อเดียวของผม... คือคุณต้องเลิกทำหน้ายักษ์ใส่ผม แล้วหันมาฟังเวลาผมเสนอทางแก้ปัญหาดีๆ สักครั้ง... ดีลไหมครับ?" ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนคีย์สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดปลายจมูก สติสัมปชัญญะที่ควรจะมีเพื่อควบคุมสถานการณ์กลับกระเจิงหายไปอย่างไร้ร่องรอย หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด คีย์เม้มปากแน่น ดันอกแกร่งของอีกฝ่ายให้ออกห่างด้วยมือสั่นเทาเล็กน้อย ทว่าไทม์กลับไม่มีทีท่าจะถอยหนีแถมยังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นไปอีก ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุจนปรอทแทบแตก และคีย์กำลังจะอ้าปากด่ากราดให้สมกับความเขินปนโมโหที่ตีรวนอยู่ในอกนั้นเอง... แอ๊ด—! ประตูห้องสตูดิโอที่ควรจะถูกล็อกไว้จากด้านในกลับถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรغของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มรื่นเริงผิดเวลา "อุ๊ย... ผมขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย?" คีย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ สมองประมวลผลทันทีว่าหายนะกำลังมาเยือนรอบที่สองของวัน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ดาร์กไนท์" นะครับ