สตูดิโอแตกเพราะปากนาย

"ถ้าโปรเจกต์นี้พัง... ผมจะเอาความผิดทั้งหมดไปลงไว้ที่ใบปริญญาบัตรวิศวะของคุณแน่ ไทม์" เสียงทุ้มต่ำที่อัดแน่นไปด้วยความหงุดหงิดระคนเยือกเย็นดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องบันทึกเสียง A-One สตูดิโอชื่อดังระดับประเทศ กลิ่นกาแฟอาราบิก้าชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศ ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดที่แทบจะใช้มีดกรีดให้ขาดเป็นสองท่อนได้ คีย์ยืนกอดอกแน่น ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มสะท้อนความเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาสีเข้มใต้กรอบแว่นสายตากำลังจ้องมองมนุษย์หน้ากวนที่นั่งไขว่ห้างอยู่หน้ามอนิเตอร์ตัวใหญ่ด้วยความรู้สึกอยากจะคว้าเก้าอี้ฟาดให้รู้แล้วรู้รอด "โอ๊ะ ใจเย็นน่า คุณโปรดิวเซอร์คนเก่ง" คนถูกพาดพิงไหวไหล่เบา ๆ อย่างไม่ยี่หระ ไทม์หมุนเก้าอี้ล้อเลื่อนหันกลับมาเผชิญหน้า ใบหน้าคมคายระบายรอยยิ้มกวนประสาทที่ส่งตรงไปยังรอยขมวดมุ่นบนหน้าผากของอีกฝ่าย ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามได้เห็นคนตรงหน้าสติแตก "ยังไม่ทันเริ่มงาน คุณก็แช่งผมซะแล้ว แบบนี้วิศวกรเสียงมือหนึ่งอย่างผมเสียกำลังใจแย่สิครับ" "มือหนึ่ง?" คีย์ทวนคำด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามเล็กน้อย เขาก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าไปประชิดโต๊ะคอนโซล คว้าแท็บเล็ตข้ามหน้าอกอีกฝ่ายจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ปะทะเข้ากับปลายจมูก "ถ้ามือหนึ่งจริง ปีที่แล้วคุณคงไม่ทำเพลงของศิลปินเบอร์ใหญ่หลุดเดโม่ออกไปจนโดนฟ้องเละเทะหรอกมั้งครับ" บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบทันที รอยยิ้มกวน ๆ บนใบหน้าของไทม์ชะงักไปนิด ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งเรียบที่อันตรายกว่าเดิม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับเข้าไปใกล้คีย์จนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่คืบ ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้คนทั้งคู่ต้องเงยหน้าสบตากกันโดยปริยาย "เรื่องนั้นมันอุบัติเหตุ... และผมก็เคลียร์มันจบไปแล้ว" ไทม์โน้มตัวลงกระซิบเสียงต่ำชิดใบหูของคนตัวสูงกว่า "แต่ดูท่าทางคุณตอนนี้สิครับ คีย์... ดูเหมือนคุณกำลังกลัวมากกว่านะ กลัวว่างานชิ้นนี้ที่บอสใหญ่เอาหัวเป็นประกัน จะพังคามือเราสองคนใช่ไหมล่ะ" คีย์กัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่แพรوةนั้นอย่างไร้ความเกรงกลัว มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ผมไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น ยกเว้นการต้องมาทำงานร่วมกับเด็กสร้างปัญหาที่เก่งแต่ปากอย่างคุณ" "ปากผมจะเก่งหรือเปล่า... คุณน่าจะลองพิสูจน์ดูหน่อยไหมล่ะครับ" ไทม์กระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีสนิมมองสำรวจริมฝีปากบางเฉียบที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือดี คีย์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ที่พุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัด เขาเกลียดรอยยิ้มนี้ เกลียดท่าทางมั่นหน้าแบบนี้ และที่สำคัญที่สุด... เกลียดหัวใจเจ้ากรรมที่ดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลเพียงเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไป "ถอยไป ไทม์" คีย์กดเสียงต่ำ เตือนสติด้วยการวางมือลงบนแผงอกอีกฝ่าย ออกแรงผลักเบา ๆ เพื่อสร้างระยะห่าง ทว่าไทม์กลับไม่มีทีท่าจะถอยหนี ซ้ำยังเอื้อมมือหนาขึ้นมาคว้าข้อมือเรียวที่ดันอกตัวเองไว้ รวบมันตรึงไว้กับแผงคอนโซลเสียง ปิดกั้นทางหนีทีไล่ของโปรดิวเซอร์หนุ่มผู้แสนเพอร์เฟกต์จนแผ่นหลังบางแนบติดกับขอบโต๊ะ ไอร้อนจากร่างกายของทั้งคู่แผ่ซ่านท่ามกลางความเย็นยะเยือกของแอร์ในสตูดิโอ "ถ้าผมไม่ถอย... คุณจะทำไมล่ะครับ คุณโปรดิวเซอร์" ไทม์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่เหนือริมฝีปากของคีย์ที่กำลังเผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตของคีย์เบิกกว้างขึ้นด้วยความไม่คาดคิด สมองที่เคยประมวลผลงานเพลงได้อย่างเฉียบคมตอนนี้กลับว่างเปล่า หัวใจเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในโสตประสาท ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก มันคือความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตการทำงาน "คุณมัน..." คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา "ไร้สาระสิ้นดี ปล่อยผมนะ!" ไทม์หัวเราะในลำคอเบา ๆ กับท่าทางพยศเหมือนแมวป่าตัวน้อย ดวงตาคมกริบไล่มองตั้งแต่กรอบแว่นสายตาลงมายังริมฝีปากที่เม้มแน่นอย่างนึกสนุก เขากำลังจะเอמהคำพูดกวนประสาทอะไรบางอย่างออกมาเพื่อยั่วโมโหอีกฝ่ายให้สติหลุดกระเจิงไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด ทว่า... *แอ๊ด—!* เสียงเปิดประตูกระจกบานหนาของห้องสตูดิโอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดสูทราคาแพงที่ก้าวฉับ ๆ เข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือถือแท็บเล็ตสั่นเตือนข้อความรัว ๆ "คีย์ ไทม์! พวกเธอสองคนเลิกกัดกันแล้วมานี่ด่วน ศิลปินตัวแสบของเราเบี้ยวคิวอีกแล้วเว้ย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาสัมผัสความเดือดระอุของคู่กัดคู่นี้นะครับ ห้ามพลาดตอนต่อไปเด็ดขาดครับ!