คลื่นความถี่ที่เข้ากันไม่ได้

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดังสนั่นลั่นสตูดิโอ A บ่งบอกถึงระดับความดันโลหิตของโปรดิวเซอร์หนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนေยบได้เป็นอย่างดี คีย์ยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ แว่นสายตาไร้กรอบเลื่อนลงมาปะทะกับสันจมูกเล็กน้อยยามที่เขาจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งที่นั่งไขว่ห้างหมุนเก้าอี้ไปมาอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน "คุณจะอธิบายโปรเจกต์มิกซ์เสียงรอบนี้ว่ายังไงครับ, คุณไทม์?" น้ำเสียงของคีย์ต่ำลึกและเจือไปด้วยกระแสความหงุดหงิดที่พยายามกดเอาไว้ภายใต้กรอบของความเป็นมืออาชีพ ดวงตาคู่คมจ้องมองวิศวกรเสียงตัวแสบที่เพิ่งเดินทะลุประตูห้องควบคุมเข้ามาหน้าตาเฉย ราวกับลืมไปเสียสนิทว่านี่คือการประชุมสรุปงานด่วนที่เลยเวลานัดมาครึ่งชั่วโมงเต็ม ไทม์ชะลอการหมุนเก้าอี้ เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท เขายnderwear สองมือประสานกันไว้ที่ท้ายทอย ย่อตัวพิงพนักพิงก่อนจะระบายยิ้มมุมปากที่ทำให้คีย์อยากจะคว้าแก้วกาแฟสาดใส่หน้าสักที "อธิบายอะไรล่ะครับ โปรดิวเซอร์คีย์ ก็มิกซ์ตามอารมณ์เพลงไงครับ งานศิลปะมันต้องมีพื้นที่หายใจ ไม่ใช่ตีเส้นบรรทัดตารางแบบที่คุณชอบทำ" "พื้นที่หายใจ?" คีย์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นอย่างเยียบเย็น "นี่คือห้องอัดเสียงระดับประเทศครับ ไม่ใช่ห้องนั่งเล่นส่วนตัวที่คุณจะใส่ลูกเล่นตามอำเภอใจ โน้ตท่อนฮุกตรงนาทีที่สอง คุณลดระดับซาวด์บีตลงไปสามเดซิเบลเพื่ออะไร? เพื่อให้เสียงร้องมันกลกลืนหายไปกับเสียงซินธิไซเซอร์จนคนฟังแทบไม่รู้เรื่องเนี่ยนะ?" "ก็เพราะผมต้องการให้มันมีมิติไงครับ" ไทม์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างโปร่งก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของคีย์ทีละน้อยโดยไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่ายเลยสักนิด "คุณมัวแต่ยึดติดกับทฤษฎีเป๊ะๆ จนลืมไปหรือเปล่าว่าเพลงมันต้องสัมผัสความรู้สึกของคนฟัง ไม่ใช่เครื่องจักร" "ผมยึดความถูกต้องครับ!" คีย์สวนกลับทันควัน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความโมโหที่พุ่งทะลุขีดจำกัด "ถ้าผมปล่อยให้งานหลุดออกไปในเวอร์ชันที่คุณแก้ สมองส่วนตรรกะของผมคงพังพอดี งานเนี้ยบและมีมาตรฐานคือสิ่งที่ค่ายเรายึดถือ ไม่ใช่ความติสต์แตกแบบไร้ขีดจำกัดของคุณ!" บรรยากาศภายในห้องควบคุมอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียด ทีมงานคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่มุมห้องต่างพากันกลืนน้ำลายเหนียวหนืด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวว่าจะกลายเป็นชนวนจุดระเบิดสงครามขนาดย่อมระหว่างโปรดิวเซอร์มือทองกับวิศวกรเสียงอัจฉริยะที่เกลียดขี้หน้ากันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ไทม์ไม่ถอยร่น เขากลับโน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างค้ำขอบโต๊ะของคีย์ไว้ ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกรอบหน้าของคีย์ที่ชะงักไปชั่วขณะด้วยความตกใจ "ถ้าคุณมั่นใจว่ามาตรฐานของคุณมันถูกต้องนัก..." ไทม์กระซิบเสียงต่ำ นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่อันตราย "เรามาลองพิสูจน์กันหน้าไมค์ตอนนี้เลยไหมล่ะครับ?" "พิสูจน์?" คีย์แค่นเสียงหัวเราะ หรี่ตาลงมองคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นแรงผิดจังหวะด้วยความใกล้ชิดที่กะทันหันก็ตาม "คุณหมายความว่ายังไง?" "ก็หมายความว่า... เปิดโปรジェクトแล้วมิกซ์แข่งกันสดๆ ตรงนี้เลย" ไทม์ผละตัวออกมายิ้มกริ่ม หยิบหูฟังมอนิเตอร์ขึ้นมาคล้องคอ "เอาผลงานเวอร์ชันของคุณกับเวอร์ชันของผมเปิดให้ทีมงานโหวตกันแบบเรียลไทม์ ใครแพ้... ต้องเป็นคนเลี้ยงข้าวเที่ยงทั้งแผนกติดต่อกันหนึ่งเดือนเต็มว่าไงครับ โปรดิวเซอร์มือหนึ่ง กล้าพอไหมล่ะ?" คำท้าทายนั้นชัดเจนและกวนประสาทเสียจนคีย์แทบสำลักความมั่นใจของอีกฝ่าย นิ้วเรียวสวยกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความทิฐิและศักดิ์ศรีในฐานะโปรดิวเซอร์มือเพอร์เฟกต์ไม่มีทางยอมให้ใครมาหยามหน้ากลางที่สาธารณะแบบนี้เด็ดขาด "ได้..." คีย์ลุกพรวดขึ้นยืนจนเก้าอี้กระแทกผนังด้านหลังเสียงดัง ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาพราวระยับของอีกฝ่าย "อย่าหาว่าผมรังแกเด็กฝึกงานก็แล้วกัน คุณไทม์" ไทม์ยิ้มรับด้วยความสะใจ ราวกับทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้ว วิศวกรหนุ่มเดินตรงไปยังแผงควบคุมมอนิเตอร์เสียงขนาดใหญ่ ทิ้งตัวลงนั่งประจำที่ นิ้วเรียวยาวเริ่มแตะลงบนคีย์บอร์ดและหน้าจอทัชสกรีนด้วยความคล่องแคล่วว่องไว ขณะที่คีย์เดินอ้อมมาทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเพื่อเตรียมเปิดศึกดวลเดือดทางดนตรีที่ไม่มีใครยอมใคร เสียงคลิกเมาส์และเสียงรัวแป้นพิมพ์ดังระรัวแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้อง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เหลือเพียงสงครามแห่งทัศนคติและเสียงเพลงที่กำลังจะดังขึ้นเพื่อตัดสินว่าใครคือผู้ชนะ ทว่า ในจังหวะที่คีย์กำลังจะยื่นมือไปปรับแต่งค่าความถี่เสียงในท่อนโซโล่กีตาร์ ประตูห้องอัดด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ "ขอโทษทีครับทุกคน พอดีผมได้ยินว่าพวกคุณกำลังสนุกกันอยู่... ขอผมแจมด้วยคนสิครับ" คีย์ชะงักมือที่กำลังจะแตะแผงควบคุม สมองประมวลผลทันทีเมื่อหันไปสบตากับผู้มาใหม่ ใบหน้าคมเข้มที่เขาจำได้แม่นยำว่าเป็นศิลปินเดี่ยวระดับท็อปของค่ายที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ และที่สำคัญ... เขานี่แหละคือเจ้าของเพลงที่พวกเขากำลังเถียงกันคอเป็นเอ็นอยู่ตอนนี้ หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกไปกับศึกปะทะคารมเดือดๆ ตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!