เมนูพิเศษดับความเดือด

"ถอยออกไปสิครับอาจารย์! ถ้าขืนท่านร่ายเวทบทนั้นในพื้นที่ปิดตายแบบนี้ แรงระเบิดของมันจะตลบกลับมาทำลายโครงสร้างซับสเตรตของดันเจี้ยนชั้นนี้จนถล่มทับพวกเราฝังกลบตายกันหมดพอดิบพอดี!" เสียงทุ้มต่ำของเรนตวาดก้องท่ามกลางเสียงคำรามสะท้านแผ่นดิน แรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ย่อมๆ ทำให้เศษหินผลึกมานาสีครามร่วงกราวลงมาจากเพดานถ้ำราวกับหิมะโปรยปราย เบื้องหน้าของเขาทั้งสองคือโถงกว้างของดันเจี้ยนเกรด S "มหานครใต้พิภพซากปรักหักพัง" ที่บัดนี้ถูกย้อมไปด้วยแสงสีแดงฉานอันตราย มอนสเตอร์ระดับบอสย่อยอย่าง *ไอ언แบร์คลาสเซอรัส (Ironbark Classerus)* อสูรกายพฤกษาเหล็กกล้าสูงสามเมตร กำลังพ่นไอร้อนสีชาดออกมาจากช่องว่างระหว่างลำต้นที่แตกออกเป็นรอยร้าว ความเดือดดาลระดับร้อยองศาเซลเซียสกำลังแผดเผาออกซิเจนในรัศมีสิบเมตรจนแทบหายใจไม่ออก เอลาร่าสะบัดชายเสื้อคลุมเวทสีดำสนิท ใบหน้าเรียบนิ่งของจอมเวทระดับสูงปรากฏหยาดเหงื่อกาฬไหลริน ดวงตาคู่สวยฉายแววหงุดหงิดปนดื้อรั้น เธอกระชับไม้เท้าคริสตัลในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "ถ้าไม่ให้ใช้ *มหาเวทเพลิงทลายสวรรค์* แล้วจะให้ข้ายืนมองเจ้าย่างสดหรืออย่างไรเรน! เจ้านั่นมันมีเกราะคาร์บอนชีวภาพหนาเตอะ ปืนใหญ่เวทมนตร์ของข้ายังเจาะมันไม่เข้าเลยด้วยซ้ำ!" น้ำเสียงของเธอตึงเครียดและเจือไปด้วยความหิวโหยสะสมจากศึกยืดเยื้อร่วมสามชั่วโมงเต็ม ระบบการเผาผลาญมานาของจอมเวทระดับสูงทำให้เธอต้องการพลังงานมหาศาล และความหิวนี้ก็มักจะแปลงร่างเป็นอารมณ์ฉุนเฉียวทุกครั้งไป เรนไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาแค่นยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคมกริบวิเคราะห์สภาพแวดล้อมและข้อมูลที่ระบบแจ้งเตือนเด้งรัวอยู่เบื้องนัยน์ตา [ระบบพ่อครัวแห่งดันเจี้ยนทำการวิเคราะห์เป้าหมาย...] [มอนสเตอร์: ไอ언แบร์คลาสเซอรัส (วัยรุ่น/กำลังคลุ้มคลั่ง)] [จุดอ่อน: ระบบประสาทรับรสเสียหายจากความร้อนสูงเกินไป, ต้องการสาร capsaicin และไขมันอิ่มตัวเพื่อปรับสมดุลอุณหภูมิภายในแกนกลาง] [คำแนะนำจากเชฟ: จงใช้ "ไขเจียวหม่าล่าสูตรพิเศษ" สยบความเดือดดาลของมัน!] "ใครบอกว่าจะต้องยิงมันให้พรุนล่ะครับ" เรนกวาดมือเปิดช่องเก็บของมิติ สเตนเลสสตีลเงาวับปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับกระทะเหล็กหล่อโบราณที่ผ่านการเผาเคลือบน้ำมันมาอย่างดี เตาแกะสลักเวทมนตร์พกพาถูกวางลงบนพื้นหินอย่างมั่นคง พรึ่บ! เปลวไฟสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นทันทีที่เรนบิดวาล์วมานา ความร้อนระดับสูงถูกควบคุมไว้ด้วยความแม่นยำระดับปรมาจารย์ นี่ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยกำลัง แต่นี่คือ "ครัวสนาม" กลางสมรภูมิรบเกรด S ที่เดิมพันด้วยชีวิตและความอร่อย "อาจารย์ครับ... ช่วยถ่วงเวลาให้อีกแค่สามสิบวินาที ห้ามให้มันเข้ามาใกล้เตานี้เด็ดขาด ไม่งั้นอาหารมื้อนี้จะเสียรสชาติเพราะขี้เถ้า!" เรนเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น้ำหนักคำพูดเด็ดขาดราวกับประกาศิต เอลาร่าชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะแค่น The Sound ในลำคอ "เจ้าเด็กนี่... กล้าออกคำสั่งกับข้าผู้เป็นอาจารย์เชียวหรือ? ให้เวลาสามสิบวินาทีสินะ ห้ามช้าแม้แต่วินาทีเดียวล่ะ!" สิ้นคำพูด ร่างบางของจอมเวทสาวก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง พลังเวทธาตุน้ำแข็งระดับสูงถูกบีอัดจนกลายเป็นหอกน้ำแข็งเก้าเล่มลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ก่อนจะพุ่งเข้าตรึงขาหน้าของเจ้าไอ언แบร์คลาสเซอรัสไว้กับพื้นหินอย่างแม่นยำ เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดและตกใจดังสนั่นหวั่นไหว อสูรกายยักษ์ดิ้นรนสุดแรงเกิดจนน้ำแข็งร้าวราน แต่เอลาร่ายังคงกัดฟันส่งมานาหล่อเลี้ยงเวทมนตร์ไว้ แม้ใบหน้าจะเริ่มซีดเผือดเพราะความหิวที่กัดกินกระเพาะ ทางด้านเรนไม่ปล่อยให้เวลาสามสิบวินาทีสูญเปล่า มือซ้ายคว้าชามผสมเซรามิก มือขวาตอกไข่ไก่สดเกรดพรีเมียมจากดันเจี้ยนชั้นสาม "ไข่หงส์มรกต" จำนวนหฟองลงไป เสียงเปลือกไข่กระทบขอบชามดังกร๊อบ ไข่แดงสีส้มสดใสและไข่ขาวข้นหนืดบ่งบอกถึงความสดใหม่ไหลรวมกัน *ฉับๆๆๆ!* มีดสับเหล็กกล้าในมือเรนขยับด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา ต้นหอมญี่ปุ่น พริกไทยเสฉวนบดละเอียด และที่ขาดไม่ได้คือ "พริกหม่าล่าดองน้ำมันพริกสูตรลับเฉพาะ" สีแดงฉานที่ส่งกลิ่นหอมฉุนขึ้นจมูกจนแม้แต่เอลาร่ายังต้องแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ กลางการต่อสู้ "กลิ่นนี่มัน... อะไรกัน?" เอลาร่าพึมพำในใจ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อกลิ่นหอมเผ็ดร้อนและชาลิ้นเริ่มกระจายตัวฝ่าไอความร้อนของมอนสเตอร์ เรนตีไข่ด้วยจังหวะสม่ำเสมอ อากาศรอบตัวดูเหมือนจะหยุดนิ่งในสายตาของเขา ทักษะเฉพาะตัว *[หัตถ์เชฟเทวะ (God's Culinary Hands)]* ทำงานเต็มรูปแบบ ทุกอณูการเคลื่อนไหวคำนวณด้วยฟิสิกส์และเคมีของอาหารอย่างแม่นยำ เขาน้ำมันหมูโบราณลงในกระทะเหล็กหล่อที่ร้อนจัดจนควันสีขาวพวยพุ่ง ซู่กกกกกกกก! เสียงไข่ไก่กระทบน้ำมันร้อนจัดดังสนั่น กลิ่นหอมของไข่เจียวที่ฟูฟ่องตัดกับกลิ่นฉุนเฉพาะตัวของพริกหม่าล่าและน้ำมันพริกพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานถ้ำ เรนใช้ตะหลิวพลิกไข่เจียวอย่างรวดเร็วเพื่อให้ผิวด้านนอกกรอบสีทองอร่าม แต่เนื้อสัมผัสด้านในยังคงนุ่มชุ่มฉ่ำด้วยไขมันและเครื่องเทศที่ผสานกันอย่างลงตัว ในวินาทีที่สามสิบพอดี เรนตักไข่เจียวหม่าล่าร้อนระอุขึ้นวางบนจานกระเบื้องสีขาวสะอาด ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นพร้อมกับประกายแสงสีทองอ่อนๆ ของทักษะอาหารระดับสูงที่ถูกปลุกเร้า "อาจารย์ ถอย!" เรนดีดตัวถอยหลังพร้อมกับโยนจานไข่เจียวหม่าล่าชิ้นนั้นลอยเคว้งกลางอากาศ ตรงดิ่งไปยังปากที่อ้ากว้างกำลังจะพ่นไฟของเจ้าไอ언แบร์คลาสเซอรัสพอดีเป๊ะ! อสูรกายยักษ์ที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยความร้อนและสัญชาตญาณนักล่า เมื่อเผชิญหน้ากับกลิ่นหอมอันซับซ้อนที่ทะลวงทะลุประสาทสัมผัส มันหยุดชะงักไปในเสี้ยววินาที ความโกรธเกรี้ยวถูกแทนที่ด้วยความอยากอาหารอย่างรุนแรงที่ถูกกระตุ้นโดยระบบสารเคมีในอาหารระดับ S ความหิวโหยระดับราชาพฤกษาทำให้มันอ้างปากรับก้อนไข่เจียวร้อนๆ นั้นเข้าไปเต็มคำโดยไม่ทันคิด *งั่ม!* ความเงียบสงบปกคลุมโถงถ้ำชั่วขณะ เคี้ยว... สองครั้ง... สามครั้ง... ดวงตาสีแดงฉานที่เคยเต็มไปด้วยจิตสังหารของไอ언แบร์คลาสเซอรัสค่อยๆ หรี่ลง ความเผ็ดร้อนชาลิ้นของหม่าล่ากระแทกเข้ากับต่อมรับรสของมันอย่างจัง ตัดเลี่ยนด้วยความนุ่มฟูของไข่เจียวและไขมันหมูกลมกล่อม อุณหภูมิภายในร่างกายที่พุ่งสูงปรี๊ดเมื่อครู่กลับถูกฤทธิ์สมุนไพรจีนปรับสมดุลความร้อนให้อยเย็นลงอย่างน่าอัศจรรย์ ความเกรี้ยวกราดมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเคลิบเคลิ้มและน้ำลายที่ไหลย้อยออกมาจากมุมปากของอสูรกายยักษ์ [ติ๊ง! มอนสเตอร์ 'ไอ언แบร์คลาสเซอรัส' สยบยอมต่อรสชาติอาหารระดับตำนาน ความโกรธลดลง 100%] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์พิเศษ +50,000 แต้ม] [ปลดล็อกสูตรอาหารลับประจำดันเจี้ยน: ไข่เจียวหม่าล่าสยบอสูร] เอลาร่าทรุดตัวลงพิงผนังถ้ำอย่างหมดแรง มานาในร่างถูกใช้จนเกือบหมดเกลี้ยง เธอมองภาพมอนสเตอร์ระดับบอสที่เมื่อกี้ยังอาละวาดแทบตาย แต่ตอนนี้กลับนั่งน้ำลายสอทำตาเคลิบเคลิ้มเหมือนแมวเหมียวตัวน้อยรออาหารอย่างเหลือเชื่อ เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ท้องของเธอส่งเสียงร้องโครกครากประท้วงอย่างชัดเจนท่ามกลางความเงียบ เรนเดินเข้าไปใกล้ ยื่นจานไข่เจียวชิ้นที่สองที่เขาเตรียมไว้สำรองให้เอลาร่า พร้อมกับรอยยิ้มสุภาพตามแบบฉบับพ่อค้ามืออาชีพ "เชิญลิ้มลองได้เลยครับอาจารย์... ฝีมือระดับนี้ รับรองว่าดับความเดือดในใจท่านได้สนิทแน่นอนครับ" เอลาร่ารับจานมาถือไว้มือสั่นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองหน้าลูกศิษย์หนุ่มสลับกับไข่เจียวส่งกลิ่นหอมยั่วยวนตรงหน้า ก่อนที่ริมฝีปากบางจะแย้มยิ้มออกมาบางเบา ทว่า... ในวินาทีที่เอลาร่ากำลังจะตักชิ้นแรกเข้าปากนั้นเอง ตึง! ตึง! ตึง! พื้นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีดำสนิทปริแตกออกกลางโถงถ้ำ พร้อมกับแรงกดดันระดับมหาศาลที่กดทับจนลมหายใจสะดุด เสียงคำรามต่ำทุ้มดังสะท้านมาจากก้นบึ้งของดันเจี้ยนชั้นที่ลึกยิ่งกว่า... เสียงที่ทำให้แม้แต่ไอ언แบร์คลาสเซอรัสยังตัวสั่นงกด้วยความหวาดกลัว [แจ้งเตือนด่วนจากระบบโครงข่ายดันเจี้ยนระดับ SSS!] [ตรวจพบการตื่นของ 'ราชันโลหิตทมิฬ' บอสลับประจำชั้นที่ 5 เนื่องจากการแพร่กระจายของกลิ่นอาหารต้องห้าม...] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: เปิดร้านอาหารเฉพาะกิจต้อนรับราชันผู้หิวโหยในเวลาจำกัด 3 นาที มิฉะนั้นดันเจี้ยนจะถูกลบหายไปทั้งระบบ!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยในดันเจี้ยนไปด้วยกันนะครับ - พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน