สกิลที่ไม่มีใครต้องการ

“อย่าขยับนะครับ คุณเอลาร่า” น้ำเสียงของเรนราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของจอมเวทสาวผู้ใช้อุปกรณ์เวทมนตร์ระดับตำนานได้อย่างชะงักงัน ภายในห้องโถงหินอัคนีของดันเจี้ยนเกรด S ชั้นที่สี่ กลิ่นอายความตายของฝูง ‘ฮาวด์โลหิตสามหัว’ (Bloody Cerberus Hound) คละคลุ้งจนแสบจมูก มอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติฝูงนี้ขึ้นชื่อเรื่องความกระหายเลือดและสัญชาตญาณการล่าที่ไร้ความปรานี เขี้ยวของพวกมันเคลือบด้วยพิษกรดที่สามารถหลอมละลายเกราะเวทมนตร์ชั้นยอดได้ภายในพริบตาเดียว แต่น่าแปลก... ณ ตอนนี้ ดวงตาสสีแดงฉานทั้งหกคู่ของพวกมันกลับไม่ได้พุ่งเป้ามาที่คมดาบหรือคถาเวท พวกมันกำลังจ้องมองไปยัง ‘กระทะเหล็กหล่อ’ ในมือของเรนด้วยแววตาที่... เป็นประกายระยิบระยับอย่างน่าประหลาด “เจ้าบ้าเรน... รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?” เอลาร่ากัดฟันกรอด เส้นผมสีเงินยวงของเธอสะท้อนแสงเรืองรองจากผลึกมานาบนผนังดันเจี้ยน มือเรียวบางสั่นระริกด้วยความตึงเครียด เธอไม่ได้กลัวความตาย แต่เธอหงุดหงิดที่ชายหนุ่มผู้เป็นคู่หูและเชฟประจำร้านดันทำตัวใจเย็นผิดเวลา ในขณะที่เธอกำลังเตรียมร่ายบทเวทมนตร์บทใหญ่อย่าง ‘หัตถ์เพลิงอัสนีทลายปฐพี’ ซึ่งอาจจะทำให้ดันเจี้ยนถล่มลงมาทับพวกเขาทั้งเป็น เรนกลับยืนถือตะหลิวทำตัวราวกับกำลังยืนทำอาหารอยู่ในสวนหลังบ้าน “ผมรู้ดีครับว่ากำลังทำอะไรอยู่” เรนตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบกวาดมองระบบหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า [ระบบร้านอาหารดันเจี้ยน: ตรวจพบมอนสเตอร์เป้าหมาย] [ชื่อ: ฮาวด์โลหิตสามหัว (ระดับ S)] [สถานะ: หิวกระหาย, คลุ้มคลั่ง] [คำเตือน: การโจมตีด้วยกำลังจะกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่า ทำให้ความดุร้ายเพิ่มขึ้น 300%] [ข้อเสนอแนะจากระบบ: ใช้ทักษะพิเศษ ‘ปลอบประلوม (Soothing Aura)’ ผสานเข้ากับกลิ่นหอมของ ‘ข้าวผัดไข่กระเทียมดำ’ เพื่อปรับเปลี่ยนคลื่นสมองของมอนสเตอร์] เรนหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อวิเคราะห์ข้อมูลเชิงลึก ระบบของเขามีความซับซ้อนและมีเหตุผลมารองรับเสมอ โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยพลังโจมตีและเลเวลเพียงอย่างเดียว แต่มันขับเคลื่อนด้วย ‘ทรัพยากร’ และ ‘ความต้องการพื้นฐาน’ มอนสเตอร์ในดันเจี้ยนเกรด S ก็คือสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง พวกมันแข็งแกร่ง หิวกระหาย และมักจะถูกความกดดันของมานาบริสุทธิ์กัดกินสติสัมปชัญญะจนกลายเป็นเครื่องจักรสังหาร แต่ลึกๆ ลงไปในสัญชาตญาณดิบ... พวกมันโหยหารสชาติที่สมบูรณ์แบบเพื่อเติมเต็มช่องว่างทางพลังงานที่ขาดหายไป “คุณเอลาร่าจำตอนที่เราสู้กับก็อบลินคลั่งในชั้นแรกได้ไหมครับ?” เรนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่กดดัน โดยไม่ละสายตาจากจ่าฝูงฮาวด์โลหิตที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ “ตอนนั้นนายใช้ข้าวผัดไข่ธรรมดาจนพวกมันสงบลง... แต่นี่มันระดับ S นะเรน! พวกมันไม่ใช่สัตว์ป่ากระจอกๆ!” เอลาร่าแย้ง เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล แม้เธอจะปากร้าย แต่ลึกๆ แล้วเธอเข้าใจดีว่าเรนไม่เคยทำอะไรโดยปราศจากแผนการ “ระดับ S แล้วอย่างไรล่ะครับ? ท้องฟ้าก็ยังเป็นท้องฟ้า พื้นดินก็ยังเป็นพื้นดิน และความหิวโหยก็ยังคงเป็นความหิวโหยของสิ่งมีชีวิตทุกชนิด” เรนสะบัดข้อมือเบื้องหน้า เมล็ดข้าวหอมมะลิเก่าที่ผ่านการหุงด้วยน้ำซุปกระดูกมอนสเตอร์ผสมสมุนไพรป่า ถูกโยนลงสู่กระทะเหล็กหล่อที่เผาจนร้อนจัด เสียง *‘ฉ่าาา!’* ดังสนั่นหวั่นไหว กลิ่นหอมฟุ้งของกระเทียมดำย่างเนยและไข่ไก่สดเกรดพรีเมียมพวยพุ่งขึ้นสู่บรรยากาศทันที โมเลกุลของไขมันและโปรตีนที่ถูกความร้อนคั่วจนได้ที่ แตกตัวออกเป็นกลิ่นไอความอร่อยที่ลอยล่องไปสัมผัสกับประสาทรับกลิ่นอันไวต่อความรู้สึกของฮาวด์โลหิต จ่าฝูงฮาวด์โลหิตสามหัวหยุดชะงัก หัวทั้งสามของมันกระดิกฟุดฟิดสูดดมกลิ่นอากาศ ดวงตาสีแดงฉานที่เคยดุดันเริ่มหรี่ลง ความกระหายเลือดในแววตาค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความงุนงง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอยากอาหารอย่างรุนแรง น้ำลายเหนียวหนืดเริ่มหยดลงบนพื้นหิน แต่มันไม่ได้อ้าปากคำรามเพื่อแยกเขี้ยวใส่เรนอีกต่อไป มันกลับนั่งลงเรียบร้อยราวกับสุนัขบ้านที่กำลังรอเจ้าของให้อาหาร เอลาร่าเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ต้มลงไปได้ทั้งใบ เธอมองภาพตรงหน้าสลับกับแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ “ทะ... ทำไม? นายไม่ได้ใช้แม้แต่เวทมนตร์ควบคุมจิตใจ... นายทำได้อย่างไรกัน?” “ผมไม่ได้ควบคุมพวกมันหครับ คุณเอลาร่า” เรนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะที่มือยังคงควงตะหลิวผัดข้าวในกระทะด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอและงดงามราวกับศิลปินกำลังวาดภาพ “ผมแค่ ‘เข้าใจ’ ภาษาที่พวกมันเข้าใจดีที่สุดต่างหาก” เรนใช้ทักษะ ‘ปลอบประโลม (Soothing Aura)’ ที่ติดตัวมากับระบบ โดยผสานมันเข้ากับอุณหภูมิและความเร็วในการสะบัดกระทะ คลื่นพลังงานอ่อนโยนแผ่ซ่านออกจากตัวของเขาผ่านทางกลิ่นหอมของอาหาร ทักษะนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อต่อสู้ แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อ ‘ลดทอนความเป็นศัตรู’ โดยอาศัยความสุขจากการกินเป็นสะพานเชื่อมโยงจิตวิญญาณ เมื่อมอนสเตอร์สัมผัสได้ถึงสารอาหารที่ร่างกายโหยหามานาน ความตึงเครียดและสัญชาตญาณดิบจะถูกระบายออกไปจนหมดสิ้น ในโลกที่เต็มไปด้วยการฆ่าฟันและดันเจี้ยนอันโหดร้าย ไม่มีใครเคยคิดจะใช้อาหารมาเจรจากับมอนสเตอร์ระดับสูง ฮันเตอร์ทุกคนถูกสอนให้มองพวกมันเป็น ‘ค่าประสบการณ์’ และ ‘วัตถุดิบดรอป’ แต่สำหรับเรนแล้ว มอนสเตอร์ทุกตัวคือ ‘ลูกค้า’ ที่ยังไม่ได้รับการบริการที่ถูกต้องเหมาะสม “เอาล่ะครับ...” เรนตักข้าวผัดไข่กระเทียมดำสีทองอร่ามแบ่งใส่จานหินแผ่นใหญ่ ก่อนจะวางลงบนพื้นเบื้องหน้าฮาวด์โลหิตจ่าฝูงอย่างใจเย็น “มื้อนี้ผมเลี้ยงครับ ทานให้로는อร่อยนะครับ” ฮาวด์โลหิตสามหัวส่งเสียงครางต่ำในลำคออย่างพึงพอใจ หัวทั้งสามก้มลงเลียข้าวผัดในจานด้วยความสุภาพเรียบร้อยผิดกับภาพลักษณ์ดุร้ายเมื่อครู่ พลังงานมานารอบตัวพวกมันเริ่มสงบลง สีของขนเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีเงินนุ่มนวล บ่งบอกถึงการชำระล้างมลพิษในร่างกายผ่านสารอาหารที่สมบูรณ์แบบ เอลาร่ายังคงยืนนิ่งค้าง เธอมองดูภาพสัตว์อสูรระดับภัยพิบัติที่กำลังเอร็ดอร่อยกับข้าวผัดฝีมือมนุษย์ด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในช่องท้อง ไม่ใช่เพราะเธอกลัว แต่เป็นเพราะ... กลิ่นหอมของข้าวผัดกระเทียมดำนั้นมันช่างยั่วยวนจนต่อมน้ำลายของเธอเองก็เริ่มทำงานอย่างหนักเช่นกัน “นี่... เรน” จอมเวทสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบากว่าปกติ “ของฉันล่ะ? นายไม่ได้ทำเผื่อฉันบ้างเลยหรือไง?” เรนหันกลับมามองเธอพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์เล็กน้อย “สำหรับลูกค้าระดับพิเศษอย่างคุณเอลาร่า ผมมีเมนูที่พิเศษกว่านี้เตรียมไว้รออยู่แล้วครับ... แต่ก่อนอื่น” เรนเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองไปยังหน้าต่างระบบที่เพิ่งเด้งขึ้นมาใหม่ด้วยเสียงแจ้งเตือนที่ดังก้องกังวานในหัว [ติ๊ง! เงื่อนไขลับสำเร็จ: สยบมอนสเตอร์ระดับ S ด้วย ‘ศิลปะการทำอาหาร’] [ปลดล็อกสกิลระดับสูง: ‘ลิ้นเทวะ (Divine Palate)’ - ความสามารถในการวิเคราะห์ส่วนผสมและจุดอ่อนของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดได้ทันทีเพียงแค่ได้กลิ่น] [คำเตือนจากระบบระดับ SSS: ตรวจพบความผิดปกติของมานาปริศนาเคลื่อนตัวเข้าสู่ชั้นที่ห้า... และดูเหมือนว่า ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ กำลังเดินตรงมาที่ร้านของคุณแล้ว] พื้นห้องโถงสั่นสะเทือนเบาๆ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องล่าง บ่งบอกถึงการมาถึงของบางสิ่งที่ทรงพลังยิ่งกว่าฮาวด์โลหิตนับร้อยตัวรวมกัน เอลาร่าชักไม้เท้าของเธอกลับมาอยู่ในมือทันที สีหน้าของเธอกลับมาเคร่งเครียดอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่กำลังคืบคลานเข้ามา เรนปัดเศษแป้งบนเสื้อผ้าของตนเองอย่างใจเย็น เขาวางกระทะลงบนเคาน์เตอร์ชั่วคราว ก่อนจะหยิบผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดขึ้นมาผูกใหม่อย่างเป็นระเบียบ รอยยิ้มสุภาพปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายอีกครั้ง “ดูเหมือนว่าลูกค้ารายต่อไปของเรา จะมีรสนิยมในการกินที่... ค่อนข้างดุร้ายเสียหน่อยนะครับ” [ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยในดันเจี้ยนไปด้วยกันนะครับ - พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน]