การตลาดแบบหักดิบ

กลิ่นเหม็นไหม้ของเกราะเวทมนตร์และคราบเลือดสีเขียวข้นของ ‘ออร์คยักษ์คลั่ง’ ยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศชื้นแฉะของดันเจี้ยนเกรด S ชั้นที่สาม เสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของฮันเตอร์กลุ่มหนึ่งดังประสานกับเสียงฝีเท้าที่ถอยกรูดด้วยความหวาดระแวง ดวงตาทุกคู่เบิกโพลงจ้องมองภาพเบื้องหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา พวกเขากลุ่มกิลด์ ‘โล่เหล็กอัคคี’ อุตส่าห์วางแผนรบมาอย่างรัดกุม ใช้เวลาถึงสามวันเต็มในการฝ่าฝันฝูงมอนสเตอร์ระดับสูงจนสภาพรุ่งริ่ง ยาฟื้นพลังในกระเป๋าหมดเกลี้ยง และอาวุธหลักเริ่มบิ่นเสียหาย แต่สิ่งที่พวกเขากำลังพบเห็นในตอนนี้... กลับไม่ใช่ซากศพอันน่าสยดสยอง หรือสมบัติล้ำค่าตามตำนาน มันคือเตาถ่านเหล็กกล้าที่กำลังส่งเสียงพึมพำ... *ซู่ซ่า—!* เสียงน้ำมันร้อนจัดกระทบเข้ากับข้าวสวยร่วนซุยและไข่ไก่สดสีทองอร่าม กลิ่นหอมฟุ้งของเนยกระเทียมผสมผสานกับซีอิ๊วคั่วไหม้จนเกิดเป็นกลิ่นคาราเมลอ่อนๆ พุ่งทะลวงเข้าใส่จมูกของเหล่าฮันเตอร์ที่ท้องกำลังกิ่วจนแสบไส้โดยไม่ต้องใช้เวทมนตร์ค้นหาใดๆ ทั้งสิ้น เรนยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้เนื้อแข็งที่ประกอบขึ้นอย่างประณีตด้วยทักษะช่างฝีมือ ผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดปราศจากคราบเลือด แม้ว่ารอบตัวเขาจะมีซากออร์คยักษ์นอนเรียงรายเป็นพยานถึงความตายอันรวดเร็วเมื่อครู่ เขากลับกำลังควงตะหลิวด้วยความชำนาญ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสปรายตามองกลุ่มคนที่ยืนแข็งค้างเป็นหิน "ถ้าจะยืนขวางทางลมและขโมยสูดกลิ่นอาหารของร้านเราโดยไม่คิดจะสั่ง รบกวนช่วยถอยห่างจากรัศมีสามเมตรด้วยครับ... กลิ่นตัวพวกคุณเริ่มรบกวนสมาธิในการคั่วข้าวของผมแล้วนะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมของเรนดังขึ้น ทำลายความเงียบงันในโถงดันเจี้ยนราวกับมีดผ่าตัด เอลาร่าที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้ลังหนึ่ง มุมปากเรียวสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นางกำลังใช้ปลายนิ้วหมุนวงแหวนเวทมนตร์เล่นอย่างเบื่อหน่าย รอบกายของนางมีออร่าพลังเวทกดดันระดับมหาอำนาจแผ่ซ่านออกมาจางๆ เพียงพอที่จะทำให้ฮันเตอร์แรงค์ A หลายคนถึงกับเข่าอ่อน "ทะ... แกเป็นใครวะ!" หัวหน้ากลุ่มโล่เหล็กอัคคี กัดฟันกรอด ฝ่ามือที่ถือดาบใหญ่สั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก "ที่นี่มันดันเจี้ยนเกรด S เขตหวงห้ามระดับวิกฤต! พวกแกเอาเตา เอาโต๊ะ และเอา... ข้าวผัดบ้าอะไรนี่เข้ามาทำซากอะไรวะ!" เรนหยุดมือจากการคั่วข้าวชั่วขณะ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างใจเย็น ดึงผ้าขนหนูสะอาดขึ้นมาเช็ดมือช้าๆ ก่อนจะผายมือไปยังป้ายกระดานไม้หน้าร้านที่เขียนด้วยลายมือบรรจง "ยินดีต้อนรับสู่ ‘ครัวอัสนีบาต’ สาขาดันเจี้ยนออร์คโลหิตครับ ผมคือเรน พ่อครัวและเจ้าของร้านแห่งนี้ ที่นี่เราบริการอาหารจานด่วนเพื่อฟื้นฟูพลังกายและจิตใจให้กับฮันเตอร์ผู้เหนื่อยล้า... สนใจรับข้าวผัดไข่สูตรพิเศษสักจานไหมครับ? ราคาโปรโมชั่นช่วงเปิดร้าน แค่สร้อยคอมานาเกรด A หนึ่งเส้น หรือคริสตัลมอนสเตอร์ระดับสูงสามก้อนเท่านั้น" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อจนเกือบจะกลายเป็นความโง่เขลา *ข้าวผัดจานละคริสตัลมอนสเตอร์ระดับสูง?* บ้าไปแล้ว! นั่นคือทรัพยากรที่กองบัญชาการฮันเตอร์ต้องใช้เงินนับสิบล้านเครดิตในการประมูลเชียวนะ! "แก... แกกล้าล้อเล่นกับพวกเราเรอะ!" ฮันเตอร์หนุ่มนายหนึ่งในกลุ่มทนไม่ไหว พุ่งตัวถือหอกเหล็กเข้ามาหาเรนด้วยความโกรธเกรี้ยว สัญชาตญาณการต่อสู้บอกว่าอีกฝ่ายไม่มีมานาและไม่มีจิตสังหาร จึงคิดว่านี่เป็นเพียงพ่อค้าเร่สติเฟื่องที่หลงเข้ามาตายในดันเจี้ยน เรนไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อnตัว เขาเพียงแค่ปรายตามอง *เปรี้ยง!* ยังไม่ทันที่ปลายหอกจะเข้าใกล้เคาน์เตอร์ ร่างของฮันเตอร์ผู้บุ่มบ่ามก็ถูกแรงกดดันมหาศาลซัดกระแทกติดผนังหินด้านหลังอย่างแรงจนกระอักเลือดออกมาคำโต เอลาร่าแม้จะไม่ได้มองหน้าเขาโดยตรง แต่ปลายนิ้วที่สะบัดออกไปเมื่อครู่คือคำตอบว่าใครเป็นคนจัดการ "มารยาทในการเข้าร้านอาหารเป็นสิ่งสำคัญนะครับ โดยเฉพาะกับลูกค้าที่ยังไม่ได้จ่ายเงินจองโต๊ะ" เรนกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่น้ำหนักคำพูดกลับกดทับจิตใจของทุกคนในที่นั้นจนหายใจไม่ออก "หยุดมือ...!" หัวหน้ากิลด์ยกมือห้ามลูกน้องที่กำลังจะพุ่งเข้าไปเสริม เขาเป็นคนที่มีประสบการณ์สูง ย่อมมองออกว่าหญิงสาวผมเงินที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงนั้นมีพลังเหนือกว่าพวกเขานับร้อยเท่า นางไม่ใช่แค่นักเวทธรรมดา แต่เป็นตัวตนระดับภัยพิบัติที่บังเอิญมานั่งกินข้าวต่างหาก! "พวกเราไม่ได้มาหาเรื่อง..." หัวหน้ากิลด์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก กลิ่นหอมของข้าวผัดที่ลอยเตะจมูกอีกครั้งยิ่งทำให้ท้องของเขาร้องโครกครากอย่างน่าอัปยศ "แต่แกกำลังทำบ้าอะไรอยู่ สมองพวกแกกระทบกระเทือนจากก๊าซพิษในดันเจี้ยนหรือไง ถึงมาเปิดร้านขายข้าวกลางดงมอนสเตอร์แบบนี้!" เรนถอนหายใจเบาๆ เขาตักข้าวผัดไข่สีทองอร่ามที่เพิ่งเสร็จใหม่ๆ ลงใส่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด ควันร้อนๆ พวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมของไข่คั่วเนยที่ทำให้ต่อมรับรสของทุกคนทำงานอย่างบ้าคลั่ง เขาวางจานลงบนเคาน์เตอร์อย่างนุ่มนวล ก่อนจะหยิบช้อนสแตนเลสวางเคียงข้าง "โลกภายนอกอาจมองว่าดันเจี้ยนคือสถานที่แห่งความตายและความสิ้นหวัง แต่สำหรับผม..." เรนยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างแนบเนียน "มันคือตลาดสดขนาดใหญ่ที่มีวัตถุดิบชั้นยอดเดินไปเดินมา และฮันเตอร์ที่หิวโหย ก็คือลูกค้าชั้นดีที่กระเป๋าหนักที่สุดยังไงล่ะครับ" ในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางอากาศตรงหน้าเรน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัว *[ ติ๊ง! ระบบตรวจพบความสนใจจากกลุ่มเป้าหมายระดับสูง (ฮันเตอร์แรงค์ A) ]* *[ เงื่อนไขพิเศษสำเร็จ: การเปิดตัวร้านอาหารท่ามกลางดงมอนสเตอร์สะเทือนขวัญวงการฮันเตอร์ ]* *[ ปลดล็อกภารกิจลับระดับ SSS: "ปฐมบทพ่อครัวสะท้านโลกันตร์" - ทำให้ฮันเตอร์กลุ่มแรกยอมจ่ายค่าอาหารด้วยวัตถุดิบระดับบอสภายใน 10 นาที ]* *[ หากล้มเหลว: ร้านค้าจะถูกย้ายไปยังเขตแดนศูนย์กลางนรกไร้ทางออกทันที ]* เรนหุบยิ้มเล็กน้อยเมื่ออ่านเงื่อนไขภารกิจ แต่ดวงตากลับเป็นประกายวับด้วยความท้าทาย เขายกถาดขึ้นมาถือไว้ด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะก้าวเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ย่างกรายเข้าไปหาหัวหน้ากิลด์โล่เหล็กอัคคีที่กำลังยืนหน้าซีดเผือด "ว่ายังไงครับ หัวหน้ากิลด์... สนใจพิสูจน์ไหมว่า ข้าวผัดจานนี้ จะเปลี่ยนชีวิตการเป็นฮันเตอร์ที่ใกล้ตายของพวกคุณไปตลอดกาล... หรือจะยอมตายอยู่ที่นี่พร้อมกับท้องที่ยังหิวโซกันแน่?" ทว่า ก่อนที่หัวหน้ากิลด์จะได้อ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธหรือยอมจำนน เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งพื้นผนังดันเจี้ยนชั้นที่สามก็ดังขึ้นตัดหน้า พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว พื้นหินเบื้องล่างของพวกเขากำลังปริแยกออกอย่างช้าๆ... และความมืดมิดอันน่าสะพรึงกลัวกำลังพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกนั้น! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยในดันเจี้ยนไปด้วยกันนะครับ - พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน