กับดักของคนโฉด

"ฉันเตือนเธอแล้วนะลินิน ว่าดินเปรี้ยวๆ กับแปลงผักบ้านนอกนี่ มันไม่มีทางงอกเงยเป็นเงินเป็นทองขึ้นมาได้หรอก!" เสียงตวาดแหลมสูงของ ‘คุณนายมณฑา’ อดีตแม่สามีผู้เคยเหยียดหยามลินินจนจมดินดังแทรกเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยของเหล่าคนงาน ริมฝีปากที่เคลือบทาลิปสติกสีแดงสดบิดเบี้ยวด้วยความสะใจ หล่อนยืนกอดอกอยู่บนคันนา บلัดนี้แปลงสตรอว์เบอร์รี่พันธุ์พระราชทานเกรดพรีเมียมที่ลินินทุ่มเทแรงกายแรงใจฟูมฟักมาหลายเดือน กำลังถูกรองเท้าหนังราคาแพงของกลุ่มชายฉกรรจ์แปลกหน้าย่ำยีจนใบเขียวชอุ่มและผลสีแดงฉ่ำแหลقةคาก้นรองเท้า ลินินยืนนิ่งอยู่กลางแปลงผัก มือเรียวที่สวมถุงมือผ้าเปื้อนดินกำเข้าหากันแน่นจนสั่นระริก ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ด้วยสติ อดีตนางร้ายผู้เคยพ่ายแพ้ในเกมชีวิตตระกูลใหญ่ บัดนี้ได้ตายไปแล้ว… คนที่ยืนอยู่ตรงนี้คือนักสู้ผู้กุมอนาคตของอาณาจักรเกษตรอินทรีย์ในหุบเขาแห่งนี้ "ของพวกนี้ไม่ใช่ขยะนะคะคุณแม่… อ๋อ ลืมไปค่ะ ตอนนี้เราไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้วนี่คะ เรียกดิฉันว่าคุณลินิน หรือถ้าจะให้ดี กรุณาถอนเท้าสกปรกๆ ของพวกคุณออกจากแปลงเกษตรของดิฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ" ลินินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนคนฟังถึงกับขนลุกเกรียว มณฑาแค่นAหัวเราะในลำคอ ส่งสัญญาณมือให้ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สามคนที่ลักลอบเข้ามาในยามวิกาลเริ่มลงมือทำลายท่อส่งน้ำหยดและถังปุ๋ยอินทรีย์หมักสูตรพิเศษ ชายพวกนั้นยิ้มเยาะอย่างได้ใจ นี่คือแผนการขั้นเด็ดขาดที่กลุ่มนายทุนในเมืองหลวงส่งมาเพื่อบีบให้ลินินยอมจำนนและขายที่ดินผืนนี้ในราคาถูก ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ท่อพีวีซีเส้นหลักกำลังจะถูกขวานจามลงมาทำลาย เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพญาเสือดาวก็ดังสะท้อนก้องมาจากแนวชายป่า "ถ้าพวกแกกล้าขยับอีกนิดเดียว มือข้างที่ถือขวานนั่นคงไม่ต้องเอาไว้ใช้งานอีกต่อไป" ร่างสูงใหญ่ของ ‘ศิลา’ ก้าวออกมาจากเงาไม้ แสงจันทร์สาดส่องกระทบสันกรามคมคายและดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร วิศวกรหนุ่มผู้เคยสุขุมนุ่มลึก บัดนี้เสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อตึง ภายในมือข้างขวาของเขาถือประแจเลื่อนเหล็กกล้าเนื้อดีที่หมุนเล่นด้วยจังหวะสม่ำเสมอ แต่ละย่างก้าวที่เขาเดินเข้ามาใกล้แผ่รังสีคุกคามจนกลุ่มคนงานเถื่อนหน้าถอดสี ศิลาเดินตรงดิ่งมาหยุดยืนเคียงข้างลินินอย่างปกป้อง กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นดินและเหงื่อจางๆ ของชายหนุ่มทำ1ให้หัวใจของหญิงสาวที่กำลังเดือดดลอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด "ศิลา… คุณมาพอดีเลยค่ะ พวกมันกำลังพยายามทำลายงานวิจัยพืชพันธุ์ที่เราทุ่มเทกันมาทั้งฤดู" ลินินเอ่ยเสียงเบา แต่ดวงตายังคงไม่ละไปจากกลุ่มคนร้าย "ผมเห็นทุกอย่างตั้งแต่พวกมันก้าวเข้ามาแล้วครับลินิน" ศิลาหันมามองเธอด้วยแววתาอ่อนโยนชั่วพริบตา ก่อนจะหันกลับไปจ้องมองมณฑาและสมุนด้วยสายตาดุจคมมีด "ส่วนคุณผู้หญิงคนนั้น… ดูท่าทางคงยังไม่เข็ดกับบทเรียนครั้งก่อนสินะครับ ถึงได้พาโจรกรุงมาเที่ยวเล่นในเขตหวงห้ามของทางราชการและเอกชน" มณฑาหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นแววตาเอาจริงของศิลา หล่อนถอยหลังกรูดไปหลบหลังชายฉกรรจ์ "แก… แกเป็นใคร กล้าดียังไงมาขู่ฉัน ฉันเป็นถึง—" "คุณจะเป็นใคร ผมไม่สน" ศิลาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "แต่ที่นี่คือพื้นที่สัมปทานเกษตรกรรมทดลองภายใต้การดูแลของกระทรวง และเอกสารสิทธิ์การครอบครองอยู่ในมือผมทุกฉบับ การบุกรุกยามวิกาล ทำลายทรัพย์สิน และข่มขู่เจ้าของกิจการ… โทษจำคุกไม่ต่ำกว่าห้าปี และผมไม่มีทางยอมความเด็ดขาด" บรรยากาศรอบแปลงเกษตรเงียบงันลงทันที เสียงจิ้งหรีดเรไรรอบหุบเขาราวกับหยุดร้องเพื่อรอฟังคำตัดสิน ศาลเตี้ยที่กลุ่มคนร้ายเตรียมมาพังทลายลงในพริบตาด้วยความเด็ดขาดของวิศวกรหนุ่มผู้กุมความลับแห่งหุบเขา แต่ทว่า… ก่อนที่ความโล่งใจจะได้ระบายออกมาทางรอยยิ้มของลินิน เสียงปรบมือแปะๆ เบาๆ ก็ดังขึ้นมาจากความมืดเบื้องหลังแนวรั้วไม้ไผ่ *แปะ… แปะ… แปะ…* ร่างท้วมของ ‘เสี่ยเกรียงไกร’ นักธุรกิจอิทธิพลมืดจากเมืองหลวงก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าอูม นัยน์ตาคมกริบหลุบมองแปลงสตรอว์เบอร์รี่ที่เหลือรอด ก่อนจะยิ้มเหี้ยมเกรียมส่งให้ลินิน "เก่งมาก… ทั้งคุณวิศวกรหนุ่มอนาคตไกล ทั้งแม่ม่ายสาวผู้พลิกผันตัวเอง… น่าประทับใจจริงๆ ครับ" เสี่ยเกรียงไกรหัวเราะในลำคอ "แต่คิดเหรอครับ ว่าแค่กฎหมายกระจอกๆ จะปกป้องสวนไร้ค่าแห่งนี้ได้ตลอดรอดฝั่ง?" เสี่ยเกรียงไกรโบกมือขึ้นฟ้าเพียงครั้งเดียว ทันใดนั้น… แสงไฟจากรถกระบะติดฟิล์มทึบไม่ต่ำกว่าสี่คันก็พุ่งพรวดฝุ่นตลบเข้ามาปิดล้อมทางออกสุดท้ายของหุบเขา พร้อมกับเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของศิลาที่แผדเสียงแหลมยาวขึ้นมาอย่างไร้กาลเทศะ ศילהหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่เพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ บนหน้าจอ กล้ามเนื้อบริเวณกรามของเขาก็ขредเกร็งขึ้นมาทันที ลินินเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ของชายหนุ่มด้วยความสังหรณ์ใจที่กระตุกวาบ ภาพข้อความแจ้งเตือนจากสำนักงานที่ดินอำเภอระบุชัดเจนด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน— *[ด่วนที่สุด: คำสั่งศาลปกครองสูงสุดสั่งระงับสิทธิ์การใช้ที่ดินแปลงหุบเขาตะวันออกทั้งหมด มีผลทันทีตั้งแต่เที่ยงคืนนี้เป็นต้นไป]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมส่งกำลังใจให้ลินินและศิลาฝ่าFันอุปสรรคใน1ตอนนี้นะคะ — **กุหลาบหนามเงิน**