พันธมิตรจำเป็น

เศษไม้เนื้อแข็งที่หักสะบั้นลงตรงหน้า ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเสียงฝีเท้าที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้เรือนเพาะชำในยามวิกาล ลินินกำชับจอบในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมกวาดมองเงาร่างสามร่างที่สวมฮู้ดอำพรางใบหน้า ซึ่งกำลังรุกคืบเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหยันอันน่าสะพรึงกลัว พวกมันไม่ใช่แค่พวกอันธพาลกระจอกงอกง่อยที่มารังควานแปลงเกษตรอินทรีย์ของเธอตามคำสั่งของพวกตระกูลใหญ่ แต่เป็นมืออาชีพที่ถูกส่งมาเพื่อ "ปิดปาก" นางร้ายกลับใจผู้นี้ให้หายไปจากหุบเขาแห่งนี้อย่างถาวร "คิดว่าจะซ่อนตัวอยู่หลังแปลงผักพวกนี้แล้วจะรอดหรือแม่นางเอกตกอับ" เสียงแหบพร่าเอ่ยเยาะเย้ย พร้อมกับเงาคมกริบของมีดสั้นที่สะท้อนกับแสงจันทร์ ลินินไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็วดุจเครื่องจักร ทิศทางลม ประตูหนีไฟแปลงเพาะชำ และปุ๋ยหมักเคมีเข้มข้นที่เพิ่งหมักเสร็จในถังใหญ่ด้านข้าง แม้ร่างนี้จะเคยเป็นคุณหนูผู้บอบบาง แต่วิญญาณที่อยู่ในร่างนี้คือผู้ที่ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ความกลัวจึงถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างรวดเร็ว ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้สาดปุ๋ยหมักสูตรพิเศษใส่หน้าผู้บุกากรคนแรก ร่างสูงใหญ่ในชุดช่างสีเข้มก็พุ่งทะยานออกมาจากความมืดราวกับพญาอินทรีที่โฉบเหยื่อ "ถอยไป ลินิน!" เสียงทุ้มต่ำของศิลาก้องกังวานท่ามกลางความเงียบ วิศวกรหนุ่มผู้เคยถือแปลนก่อสร้างในมือ บัดนี้กลับใช้ท่อนเหล็กยาวที่ใช้ค้ำยันโครงสร้างโรงเรือนฟาดย้อนเข้าใส่ลำตัวของคนร้ายคนแรกอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี แรงกระแทกหนักหน่วงจนร่างนั้นล้มคว่ำไม่เป็นท่า ความโกลาหลบังเกิดชั่วพริบตา ศิลาไม่ได้มาเพียงลำพังแต่การเคลื่อนไหวของเขาดุดันและคาดเดาไม่ได้ การฝึกฝนทักษะการเอาตัวรอดในพื้นที่ก่อสร้างทุรกันดารทำให้เขารู้จักวิธีใช้ประโยชน์จากสิ่งรอบตัว ท่อนเหล็กในมือเหวี่ยงปัดป้องมีดสั้นได้อย่างทันท่วงที ขณะเดียวกันลินินก็ไม่ยอมยืนดูเฉยๆ เธออาศัยจังหวะที่คนร้ายคนที่สองพุ่งเข้าใส่ศิลาจากด้านหลัง คว้าสายยางฉีดน้ำแรงดันสูงเปิดวาล์วสุดขีดแล้วพ่นน้ำผสมสารสกัดจากพริกขี้หนูสวนเข้มข้นเข้าใส่ใบหน้าของมันเต็มแรง! "อ๊ากกก! แสบตา! ตาฉัน!" เสียงร้องโหยหวนดังลั่นสวนผัก กลิ่นฉุนของพริกตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ การต่อสู้จบลงเร็วกว่าที่คาดไว้ สองคนนอนดิ้นเร่าด้วยความเจ็บปวดจากฤทธิ์พริก ส่วนอีกคนสลบเหมือดด้วยแรงกระแทกจากท่อนเหล็กของศิลา ความเงียบสงัดกลับคืนสู่หุบเขาอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งสองที่ยืนอยู่ท่ามกลางแปลงผักเขียวขจี ศิลาทิ้งท่อนเหล็กในมือลงพื้น ดวงตาคมกริบภายใต้เงาหมวกแก๊ปหันมาสำรวจร่างกายของหญิงสาวอย่างรวดเร็วด้วยความร้อนรน "เธอ... บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า" ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ข้างขมับ พลางปัดเศษดินออกจากเสื้อผ้าด้วยท่าทีนิ่งสงบผิดกับสถานการณ์เมื่อครู่ "ฉันไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณคุณมาก... ถ้าคุณไม่โผล่มาเสียก่อน ฉันคงต้องใช้แผนสำรองที่อาจจะทำให้แปลงผักเสียหายมากกว่านี้" ศิลาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แววตาที่มองเธอนั้นเจือไปด้วยความระคนทึ่งและเอ็นดู "แผนสำรองอะไรของเธอ ใช้สเปรย์พริกนั่นน่ะหรือ... กล้าหาญเกินไปแล้ว ลินิน นี่ไม่ใช่การเล่นขายของ พวกมันเอาจริง" "แล้วคุณล่ะคะ มาทำอะไรที่แปลงผักของฉันยามวิกาลแบบนี้ หรือว่าแอบมาขโมยผักออร์แกนิกของฉันไปต้มซดแก้หนาว" เธอแกล้งหยอกเย้าเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียดในหัวใจ แม้ว่าใบหน้าจะยังคงเรียบเฉย ศิลาเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาทอดมองไปยังร่องรอยการบุกรุก ก่อนจะหันมาสบตากับเธอตรงๆ แววตาของวิศวกรหนุ่มจริงจังขึ้นหลายส่วน "ฉันได้รับรายงานลับจากคนในบริษัทว่า แปลงผักของคุณกำลังจะถูกใช้เป็นข้ออ้างในการยึดพื้นที่ทั้งหมด เพื่อสร้างโรงงานอุตสาหกรรมในเครือของตระกูลคุณ... พวกเขาต้องการกำจัดคุณให้พ้นทาง เพราะคุณรู้เรื่องสัญญาแบ่งปันผลประโยชน์ใต้โต๊ะนั่น" คำพูดของศิลาทำให้ลมหายใจของลินินสะดุดไปชั่วขณะ ข้อมูลนี้สอดคล้องกับสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด แปลงผักแห่งนี้ไม่ใช่แค่ที่ทำมาหากิน แต่มันคือป้อมปราการแห่งเดียวที่เธอกำลังใช้ต่อกรกับตระกูลผู้ดีจอมปลอมพวกนั้น "ดูท่าทาง... เราต่างก็มีศัตรูร่วมกันสินะคะ" ลินินยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามแต่กลับทรงพลังจนศิลาเผลอจ้องมองโดยไม่ละสายตา "ใช่" ศิลาย่างเท้าเข้าไปใกล้เธอก้าวหนึ่ง กลิ่นอายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นดินและเหงื่อจางๆ ลอยมาแตะจมูก "ดังนั้น... หากเรายังแยกกันสู้ คงโดนพวกมันบดขยี้ทีละคนเป็นแน่ สนใจจะมาทำ 'สัญญาพันธมิตร' กับวิศวกรตกอัปคนนี้สักตั้งไหมล่ะ คุณหนูลินิน" ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มนิ่งนาน ความลังเลใจเพียงเสี้ยววินาทีถูกปัดตกไป เธอยื่นมือเรียวที่ผ่านการทำงานหนักจนมีรอยด้านเล็กน้อยออกไปเบื้องหน้า "ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์กอบกู้หุบเขาค่ะ คุณศิลา" ศิลาแย้มยิ้มกว้างเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน เขายื่นมือหนาออกมาจับมือเรียวบางนั้นแน่น เป็นอันบรรลุข้อตกลงที่เปลี่ยนชะตากรรมของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล ทว่า... ในวินาทีที่มือของทั้งสองสัมผัสกัน เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และแสงไฟฉายหลายดวงก็สาดส่องเข้ามาจากทางเข้าสวน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจของแม่บ้านใหญ่แห่งตระกูลที่พ่วงตำแหน่งป้าใจร้ายของลินิน "ตายแล้ว! เกิดอะไรขึ้นตรงนั้น... อะ... คุณศิลา! คุณมาทำอะไรอยู่ในแปลงผักของนังตัวดีนี่ สองคนนี้... กำลังทำอะไรกันอยู่!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับลินินและศิสานะคะ — **กุหลาบหนามเงิน**