วิศวกรผู้กลับใจ

เสียงกระดาษไขแผ่นบางที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ในอุ้งมือใหญ่ของศิลา ดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานชั่วคราว กลิ่นหมึกพิมพ์ร้อน ๆ และกลิ่นอับของเอกสารราชการคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นจาง ๆ ของใบชาคั่วที่ลินินเพิ่งยกเข้ามาวางไว้เมื่อครู่ "คุณกำลังทำอะไรกับอนาคตของหมู่บ้านเรากันแน่คะ, วิศวกรศิลา?" น้ำเสียงของลินินไม่ได้สั่นเครือ แม้ว่าเบื้องหน้าของนางคือเอกสารเวนคืนที่ดินแปลงงาม ซึ่งเปรียบเสมือนหัวใจและหยาดเหงื่อทุกหยดที่นางใช้พลิกฟื้นผืนดินแห้งแล้งให้กลายเป็นแปลงเกษตรอินทรีย์ที่กำลังออกดอกออกผล นางยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะไม้เก่า ๆ ดวงตากลมโตหรี่มองชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของหุบเขาแห่งนี้ด้วยแววตานิ่งสงบ แต่คมกริบดุจใบมีดที่ซ่อนอยู่ภายใต้กลีบกุหลาบ ศิลาเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบที่เคยราบเรียบและเย็นชาบัดนี้กลับไหววูบอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชილพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนตามแบบฉบับชายหนุ่มผู้ผ่านงานหนัก ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงาของเขาทาบทับร่างเพรียวบางของหญิงสาว "ถ้าเอกสารฉบับนี้ส่งถึงมือส่วนกลางในอีกสามวัน... แปลงเกษตรของคุณจะกลายเป็นทางผ่านของรถบรรทุกปูนซีเมนต์ และสวนสมุนไพรที่คุณทุ่มเทแรงกายแรงใจปลูกมันขึ้นมา จะถูกไถกลบกลายเป็นลานคอนกรีตอย่างไร้ความปรานี" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มือหนายกขึ้นเสยผมลวก ๆ อย่างคนที่กำลังต่อสู้กับความคิดบางอย่างภายในใจ "แล้วทำไมฉันจะต้องกลัวด้วยล่ะคะ ในเมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ คือหัวหน้าทีมสำรวจที่กุมอำนาจตัดสินใจสูงสุด" ลินินก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ป่าและดินชื้นจากตัวนางลอยเข้าแตะจมูกชายหนุ่ม "หรือว่า... วิศวกรผู้เย็นชาคนนี้ เริ่มทำใจไม่ได้ที่จะต้องเห็นหยาดเหงื่อของฉันกลายเป็นผุยผง?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ หัวใจของศิลาเต้นระรัวราวกับมีกลองศึกตีอยู่ข้างใน ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาเฝ้ามองหญิงสาวผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็น 'นางร้าย' ก้มหน้าก้มตาทำงานหนักตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางจนตะลับลับฟ้า นางไม่เคยปริปากบ่น ไม่เคยร้องขอความเห็นใจ มีเพียงรอยยิ้มมั่นใจและมันสมองอันชาญฉลาดที่ใช้พลิกเกมธุรกิจและการเกษตรจนชาวบ้านต่างพากันยกย่อง และตอนนี้... มือคู่นี้เองที่จะต้องเป็นคนลงนามทำลายมันลงกับมือ "ผมไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะ, ลินิน" ศิลาตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิดจนร่างทั้งสองแทบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันจนหัวใจของลินินกระตุกวูบ "แต่ถ้าให้ผมเลือกเลือกระหว่างการรักษาหน้าที่ในฐานะข้าราชการของรัฐ... กับการปกป้องรอยยิ้มของคุณเอาไว้... ผมเลือกอย่างหลัง" พรึบ! ศิลาคว้าปากกาหมึกซึมด้ามหรูบนโต๊ะ ก่อนจะกระชากแปลนก่อสร้างฉบับจริงเข้าหาตัว มือหนาจรดปลายปากกาลงบนกระดาษอย่างเด็ดเดี่ยว รอยหมึกสีดำเข้มลากผ่านเส้นแบ่งเขตพื้นที่โครงการอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เขาไม่ได้แค่ขีดฆ่า... แต่เขากำลัง "แก้ไข" มันใหม่ทั้งหมดด้วยมือของเขาเอง! "คุณบ้าไปแล้วหรือคะ!" ลินินอุทานด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังทำ "นี่มันเป็นการปลอมแปลงเอกสารราชการนะ! ถ้าหัวหน้าโครงการรู้เข้า คุณอาจจะต้องติดคุก หรือหมดอนาคตในวงการวิศวกรรมไปเลยก็ได้!" "ผมยอมแลกทุกอย่าง... ดีกว่าต้องนั่งมองคนใจร้ายพวกนั้นมาแย่งชิงผืนดินนี้ไปจากมือคุณ" ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตา นางสะท้านไปทั้งร่างกับประกายความมุ่งมั่นและลุ่มลึกในแววตานั้น มันไม่ใช่สายตาของความหลงใหลชั่วครั้งชั่วคราว แต่เป็นความลึกซึ้งที่พร้อมจะเดิมพันด้วยชีวิต ก่อนที่ลินินจะได้เอื้อnเอ่ยคำใดออกมา เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากภายนอก ตามมาด้วยเสียงตะโกนแหบแห้งของ "ผู้จัดการเฉิน" ชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลประจำอำเภอ ผู้มาพร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นและลูกสมุนร่างกำยำอีกหลายคน "คุณศิลา! ได้เวลาส่งรายงานสรุปผลการสำรวจแล้วนะขอรับ! ทางบริษัทแม่โทรมาเร่งรัดแล้ว เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" ศิลาขมวดคิ้วมุ่นทันที เขารีบพับแปลนฉบับที่แก้ไขเสร็จแล้วซ่อนไว้ใต้กองเอกสารหนาทึบ พร้อมกับดันตัวลินินให้ไปหลบอยู่หลังตู้เก็บเอกสารไม้เนื้อแข็งอย่างรวดเร็ว "อย่าส่งเสียงเด็ดขาด" ศิลากระซิบลอดไรฟัน ก่อนจะเดินไปปลดล็อกกลอนประตูแล้วดึงเปิดออกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ผู้จัดการเฉินก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางหยิ่งผยอง กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าของศิลา "ไหนล่ะเอกสาร? แปลนแปลงที่ดินของนังตัวร้ายนั่นเรียบร้อยดีใช่ไหม? อย่าบอกนะว่านายยังใจอ่อนกับมันอยู่!" ศิลายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองที่เตรียมไว้สำรองยื่นให้ ใบหน้าของเขานิ่งสงบไร้พิรุธ "ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่ท่านต้องการ... ผู้จัดการเฉิน" ผู้จัดการเฉินหัวسในลำคออย่างพึงพอใจ ยื่นมือมารับซองเอกสารไปเปิดดูคร่าว ๆ ก่อนจะยิ้มเยาะ "ดีมาก! ถ้าจัดการแปลงนี้สำเร็จ นายจะได้เลื่อนขั้นไปรับโปรเจกต์ใหญ่ในเมืองหลวงทันที... เอ๊ะ? ทำไมกระดาษแผ่นนี้มันดูแปลก ๆ..." ฉับพลัน ผู้จัดการเฉินชะงักมือ ใบหน้าอิ่มเอิบเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำเมื่อดึงกระดาษอีกแผ่นที่ติดมาด้วยหลุดออกมา มันไม่ใช่รายงานการเวนคืนที่ดิน... แต่มันคือหลักฐานบัญชีสลับซับซ้อนของการทุจริตโครงการที่ศิลาแอบรวบรวมไว้ตลอดสามเดือนเต็ม! ศิลายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นในพริบตา "น่าเสียดายนะ... ที่ผมเปลี่ยนใจไม่อยากเป็นลูกน้องคนเลวของคุณอีกต่อไปแล้ว" ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนัก ๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงพังประตูห้องทำงานพังโครมลงมาอย่างไร้ความปราณี! ร่างของชายชุดดำแปลกหน้าสวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าครึ่งซีก พร้อมอาวุธปืนครบมือ พุ่งพรวดเข้ามาล้อมห้องไว้ในพริบตา และคนก้าวเข้ามาเป็นคนสุดท้ายพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม... กลับไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น "คุณนายพรรณี" แม่สามีเก่าของลินิน ผู้ที่ควรจะถูกเนรเทศออกนอกเมืองไปแล้ว! "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสนุก ๆ ของพวกเธอสินะคะ?" คุณนายพรรณีหัวسเสียงแหลมสูง สายตาดุดลวดลายอาฆาตพุ่งตรงมายังลินินที่ซ่อนตัวอยู่หลังตู้ "คิดเหรอว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือฉัน... นังสารเลว!" — **กุหลาบหนามเงิน**