สงครามน้ำลายในสำนักงาน

เสียงยางรถยนต์บดกับพื้นถนนเบื้องล่างดังเอี๊ยด ตามด้วยแสงไฟสีแดงน้ำเงินที่สาดส่องวับแวมทะลุกระจกหน้าต่างสำนักงานเข้ามา ปลุกบรรยากาศตึงเครียดให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ณิชาหน้าถอดสีทันที เธอนิ่งงันไปชั่วขณะก่อนจะหันขวับไปมองหน้ากรณ์ที่ยืนนิ่งสงบราวกับคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้อยู่แล้ว และในวินาทีนั้นเอง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังสนั่นก้องกังวานมาจากด้านล่างตึก "คุณ... เล่นบ้าอะไรของคุณเนี่ย!" ณิชาพุ่งตัวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของทนายหนุ่มมือหนึ่ง ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความไม่พอใจจนแทบจะพ่นไฟออกมา มือเรียวบางตบลงบนพื้นโต๊ะเสียงดังสนั่นเพื่อระบายอารมณ์ กรณ์ไม่แม้แต่จะสะดุ้ง เขายังคงยืนกอดอก ใบหน้าคมคายเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบมองต่ำลงมายังร่างบางที่กำลังยืนหายใจฮึดฮัดอยู่ตรงหน้าด้วยความรำคาญใจที่แสร้งทำเป็น "ผมไม่ได้เล่นอะไรทั้งนั้นครับคุณนักสืบน้ำ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา "ในเมื่อหลักฐานชิ้นสำคัญที่เราเพิ่งได้มาจากการบุกรุกเคหสถานยามวิกาลเมื่อคืน มันกำลังจะทำให้เรากลายเป็นผู้ต้องหาคดีอาญา ทางเลือกที่ฉลาดที่สุดไม่ใช่การนั่งเถียงกันว่าใครโง่กว่าใคร แต่คือการเตรียมปากคำไว้ให้รอดคุกต่างหาก" "ฉันไม่ได้บุกรุก ฉันแค่... เข้าไปตรวจสอบหลักฐานในฐานะมืออาชีพ!" ณิชาเถียงกลับทันควัน ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมก้มหัวให้ใคร "แล้วอีกอย่าง ถ้าคุณฉลาดจริง ทำไมไม่บอกแผนสำรองตั้งแต่แรก ปล่อยให้ฉันหัวหมุนอยู่คนเดียวสนุกนักหรือไง ห๊ะ!" "ถ้าผมบอก คุณจะยอมทำตามแผนที่ปลอดภัยเหรอครับ" กรณ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาคมกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ "คนอย่างคุณ ที่ทำอะไรตามอำเภอใจ ไม่เคยฟังใคร ถ้าไม่โดนตำรวจล้อมตึกสักรอบ คงไม่รู้สำนึกหรอกว่าโลกนี้มันไม่ได้หมุนรอบตัวคุณ" "นี่คุณ...!" ณิชากัดฟันกรอด นิ้วเรียวชี้หน้าเขาอย่างคาดโทษ "ปากคอเราะร้ายแบบนี้ ชาตินี้จะมีใครเขารักลงบ้างไหมเนี่ย หรือต้องขึ้นคานตายคาสำนักงานทนายความไปพร้อมกับกองเอกสารพวกนั้น!" กรณ์หรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความเย็นชาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายความไหววูบในดวงตาชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนณิชาต้องเอนตัวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นๆ ของชายหนุ่มเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และมิ้นต์เย็นลอยปะทะจมูกจนหัวใจดวงน้อยของนักสืบสาวกระตุกวูบ "เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงผมหريكหรอกครับ..." กรณ์กระซิบเสียงต่ำพร่า ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเยาะที่มุมปาก "เพราะต่อให้ผมตายคาสำนักงาน คนแรกที่จะต้องมาจุดธูปเคารพศพก็คงเป็นคุณ... คนที่คอยตามติดชีวิตผมแจยิ่งกว่าเงาตามตัวเสียอีก" "หลงตัวเอง!" ณิชาผลักอกแกร่งออกห่างสุดแรง แม้สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวนั้นจะทำให้เธอใจสั่นเล่นๆ ก็ตาม "ใครเขาอยากจะมาเผผีเผาผอนคุณกัน ฝันไปเถอะ!" ก่อนที่สงครามน้ำลายระหว่างทนายหนุ่มหน้าตายกับนักสืบสาวปากเก่งจะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ทั้งสองคนชะงัก กรณ์ขมวดคิ้วมุ่นในขณะที่ณิชารemอความสนใจจากเขาแล้วหันไปมองประตูด้วยความระแวดระวัง มือบางแอบเอื้อมไปหยิบปืนพกขนาดเล็กในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างเงียบเชียบ ประตูห้องทำงานเปิดผางออกโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ธาม แฮกเกอร์หนุ่มเพื่อนสนิทของณิชาพุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยสภาพเหงื่อท่วมตัว หน้าตาตื่นตระหนกจนแทบจะไร้สีเลือด ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องโปรดที่หน้าจอกระพริบเตือนสีแดงฉาน "น้ำ! กรณ์! พวกนายซวยแล้ว..." ธามหอบหายใจตัวโยน สายตากวาดมองทั้งคู่สลับกันด้วยความร้อนรน "ตำรวจที่ล้อมตึกอยู่ข้างล่างนั่น... ไม่ใช่ตำรวจท้องที่!" กรณ์หุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นจริงจังในพริบตา "หมายความว่ายังไง" "หมายความว่าพวกมันคือหน่วยปฏิบัติการพิเศษจากส่วนกลาง..." ธามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวรีบกดหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อแสดงภาพกล้องวงจรปิดรอบตึกให้ทั้งคู่ดู "และเป้าหมายที่พวกมันมา ไม่ใช่คดีบุกรุกบ้านคุณหญิงมาลินีอะไรนั่นหรอก..." ณิชาก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอแท็บเล็ต ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นภาพชายชุดดำนับสิบคนกำลังเดินคุมเชิงปิดล้อมทางเข้าออกทุกจุด โดยมีชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี๊ยบยืนสั่งการอยู่หน้าอาคาร "แล้ว... พวกมันมาจับใคร?" ณิชาถามเสียงสั่นโดยไม่รู้ตัว ธามเงยหน้าขึ้นสบตาณิชากับกรณ์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดถึงขีดสุด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม "เป้าหมายของพวกมัน คือการมาอายัด 'เซิร์ฟเวอร์ลับ' ที่เก็บข้อมูลคดีการเสียชีวิตของรัฐมนตรีคลัง... ซึ่งตอนนี้ มันกำลังเชื่อมต่ออยู่กับคอมพิวเตอร์ในห้องนี้ของพวกเราครับ!" ณิชาหน้าซีดเผือด เธอนิ่งงันไปชั่วขณะก่อนจะหันขวับไปมองหน้ากรณ์ที่ยืนนิ่งสงบราวกับคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้อยู่แล้ว... และในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็กำลังวิ่งตรงเข้ามาใกล้ประตูห้องทำงานของพวกเขาอย่างรวดเร็ว! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอมานะครับ