เบาะแสแรกในยามวิกาล

กลิ่นอับชื้นของคราบเลือดและฝุ่นผงราวีเข้าจมูกทันทีที่บานหน้าต่างไม้สักถูกงัดเปิดออก ณิชาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก พลางส่งสัญญาณมือให้ร่างสูงโปร่งที่ยืนบังเงาอยู่ด้านหลังขยับตัวเข้ามา "ถ้าคุณทำสูทหรูราคาหลักแสนนี่เปื้อนฝุ่นจนซักไม่ออก ผมไม่จ่ายเงินค่าจ้างงวดนี้ให้คุณแน่ ณิชา" เสียงกระซิบต่ำทุบทำลายความเงียบสงบของโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา กรณ์ปัดเศษหยากไย่ออกจากไหล่เสื้อสูทสีเข้มด้วยใบหน้าเรียบตึง ดวงตาคมกราบกวาดมองไปรอบห้องมืดสนิทที่มีเพียงแสงจันทร์สาดส่องลอดผ่านรอยแตกของหลังคารั่วลงมาเป็นลำ "โอ้โห ท่านทนายกรณ์ผู้ทรงเกียรติ กลัวความสกปรกกว่ากลัวติดคุกหรือไงคะ? ถ้าไม่อยากเปื้อน ทำไมไม่ยืนรออยู่บนรถหรูเปิดประทุนของคุณตั้งแต่แรก L.A. Lamborghini คันนั้นคงเหงาแย่เลยนะ" ณิชาสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยความท้าทาย แม้ในสถานการณ์เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย เธอก็ยังไม่วายหาจังหวะกัดจิกชายหนุ่มให้เจ็บใจเล่น กรณ์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นสันคมย่นเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ เขาอยากจะเอื้อมมือไปบีบปากเล็กๆ ที่ขยันต่อปากต่อคำนี่นัก "ถ้าผมไม่ตามคุณมาด้วย คุณคงโดนสุนัขตำรวจขย้ำตายคาเขตก่อสร้างนี้ไปแล้ว ตั้งสติแล้วหาแฟ้มเอกสารบัญชีลับนั่นซะ ก่อนที่ รปภ. รอบกะจะเดินมาตรวจเจอ" "รู้แล้วน่า บ่นเป็นคนแก่ไปได้..." ณิชาพึมพำเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าหน้าตู้เซฟขนาดใหญ่ที่ถูกอำพรางไว้ใต้กองลังไม้เก่า นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว หูแนบชิดกับหน้าปัดเหล็กเพื่อฟังเสียงกลไกภายใน บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงหัวใจเต้นโครมครามกับเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนทั้งคู่ กรณ์กวาดยืนคุมเชิงให้โดยอัตโนมัติ สายตาคมกริบสודส่องไปตามความมืดมิดภายนอกประตูเหล็กบานใหญ่ที่ปิดสนิท มือหนาสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทสัมผัสความเย็นเฉียบของด้ามโลหะ แม้ปากจะบอกว่ารำคาญ แต่สัญชาตญาณดิบของเขากลับสั่งให้ปกป้องผู้หญิงจอมกวนคนนี้ไว้เหนือสิ่งอื่นใด "อีกนิดเดียว..." ณิชาขมวดคิ้ว เหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผมขาวเนียน ความกดดันถาโถมเข้ามาเมื่อเสียงกุกกักจากด้านนอกดังแว่วเข้ามาใกล้เรื่อยๆ *แกร๊ก!* เสียงกลไกตู้เซฟดีดตัวเปิดออกอย่างแผ่วเบา ณิชาฉีกยิ้มกว้างด้วยความยินดี เธอรีบควานหาแฟ้มสีน้ำเงินเข้มที่มีตราประทับลับสุดยอดทันที "เจอแล้ว! กรณ์ เราได้หลักฐานมัดตัวคุณหญิงมาลินีแล้ว..." *แอ๊ด... โครม!* เสียงประตูเหล็กฝั่งตรงข้ามถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี แสงไฟฉายสว่างจ้ากราดสาดเข้ามาในความมืดจนต้องหรี่ตากำบัง "เฮ้ย! ใครวะ อยู่ในนั้น!" เสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจของ รปภ. ดังสะท้อนไปทั่วโกดังร้าง หัวใจของณิชาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างเพรียวพยายามผุดลุกขึ้นเพื่อวิ่งหนี แต่ทว่าข้อเท้าเจ้ากรรมดันไปเกี่ยวกับสายไฟระโยงระยางบนพื้นเข้าอย่างจัง! "ว้าย!" ณิชาร้องอุทานลั่น ร่างบางเสียหลักหงายหลังล้มลงท่ามกลางความตกใจ แต่ก่อนที่ศีรษะจะกระแทกเข้ากับพื้นปูนซีเมนต์แข็งเบื้องล่าง มือหนาของกรณ์ก็คว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงรั้งเข้ามาแนบชิดอกแกร่งอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณ แรงกระชากทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปหลบหลังลังไม้ใหญ่ด้วยกัน กรณ์ใช้มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของหญิงสาวไว้ไม่ให้กระแทกกับพื้น ส่วนมืออีกข้างโอบกอดเอวบางไว้แน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงฝีเท้าของ รปภ. ที่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ลมหายใจอุ่นร้อนของคนทั้งคู่เป่ารดกันจนสัมผัสได้ ณิชาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากริมฝีปากหยักได้รูปของทนายหนุ่มเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนหัวใจที่เต้นระส่ำอยู่แล้วยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก กรณ์ก้มมองหญิงสาวที่นอนทับอยู่บนตัวเขา ดวงตาสีเข้มคู่นั้นมองสบกลับมาด้วยความตื่นตระหนกแกมความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก แทนที่จะผลักไส ทนายหนุ่มกลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำชวนใจสั่น ริมฝีปากหยักขยับกระซิบชิดริมหูจนขนลุกซู่ "ถ้าโดนจับได้คราวนี้ ผมจะฟ้องหยิบยืมค่าเสียหายจากคุณให้หมดตัวเลย... ยัยตัวแสบ" ณิชาเม้มริมฝีปากแน่น ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ไม่ใช่เพราะความกลัว รปภ. ข้างนอก... แต่เป็นเพราะอุณหภูมิร่างกายของคนที่อยู่ใต้ร่างเธอตอนนี้ต่างหากที่กำลังแผดเผาความเยือกเย็นทั้งหมดของเธอให้มลายหายไป ทว่า... ในวินาทีที่ลมหายใจกำลังจะประสานกัน ท่ามกลางแสงไฟฉายที่สาดเลยซอกลังไม้เข้ามาเฉียดปลายรองเท้าไม่ถึงคืบ นิ้วมือของกรณ์ที่แนบอยู่ด้านหลังลังไม้กลับไปสัมผัสเข้ากับวัตถุเย็นเฉียบชิ้นหนึ่ง... กล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้ลังไม้... กำลังกะพริบแสงสีแดงถี่ๆ บ่งบอกว่ามันกำลังทำงานอยู่ และส่งสัญญาณภาพทั้งหมดตรงไปยังใครบางคน กรณ์ชะงักกึก นัยน์ตาคมกริบหรี่แคบลงด้วยความตื่นตัวอย่างฉับพลัน เขาดันตัวณิชาให้แนบชิดพื้นมากกว่าเดิม พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่เต็มไปด้วยความระแวงขั้นสุด "ณิชา... อย่าเพิ่งขยับ... มีคนรู้ตัวเราตั้งแต่ก่อนก้าวเข้ามาในนี้แล้ว..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้ไปพร้อมกันนะครับ!