คดีแรกที่ไม่อยากรับ

"ผมให้เวลาคุณคิดอีกแค่สามวินาที, คุณณิชา... ว่าแฟ้มคดีในมือผมเนี่ย มันมีค่าพอจะแลกกับค่าจ้างหกหลัก หรือจะให้ผมเดินเอาหลักฐานชิ้นนี้ไปส่งให้ตำรวจแล้วปล่อยให้ลูกความของคุณนอนกินข้าวแดงในคุกฟรีๆ ดีล่ะครับ?" เสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งบาดลึกดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในห้องทำงานส่วนตัวของสำนักงานทนายความชื่อดัง กลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยอวลปะปนกับความตึงเครียดที่แทบจะใช้มือจับต้องได้ ณิชาตวัดสายตาดุดันมองชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บเนียบกริบผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น แต่แววตากลับเย็นชาไร้ความรู้สึก เธออยากจะยกเท้าขึ้นถีบยอดอกคนตรงหน้าสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้เสียเหลือเกิน ทนายกรณ์... ผู้ชายที่เธอเคยปฏิญาณตนไว้ในใจว่าชาตินี้ ต่อให้แผ่นดินจะแยกเป็นสองฝั่ง เธอก็ไม่มีวันร่วมงานด้วยเด็ดขาด! "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะคุณกรณ์" ณิชาแค่นAยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์และท้าทายในเวลาเดียวกัน เธอนั่งไขว่ห้าง เคาะปลายนิ้วเรียวลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเป็นจังหวะช้าๆ "คิดว่าถือแฟ้มหลักฐานบ้าๆ นั่นแล้วจะเหนือกว่าฉันเหรอ? หึ... ถ้าตำรวจเขาฉลาดพอจะมองเห็นช่องโหว่ที่คุณอุตส่าห์ปั้นน้ำเป็นตัวขึ้นมา ฉันคงไม่ต้องมานั่งทนเหม็นขี้หน้าทนายหน้าตายอย่างคุณอยู่ในห้องนี้หรอก" กรณ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างนึกสนุก ใบหน้าคมคายยังคงความเรียบเฉย แต่มุมปากหยักลึกกลับกระตุกขึ้นน้อยๆ อย่างรวดเร็วจนแทบสังเกตไม่เห็น "ปากเก่งใช้ได้... สมกับที่เป็นนักสืบเอกชนมือหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าเงิน" กรณ์จงใจเน้นเสียงคำว่าหน้าเงินพร้อมกับยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนณิชาต้องเอนหลังหนีโดยอัตโนมัติเพื่อรักษาระยะห่าง "แต่ความปากเก่งของคุณมันไม่ได้ช่วยให้คดีของ คุณหญิงมาลินี คลี่คลายลงได้หรอกนะ... น้ำ" สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำเอาหัวใจของณิชากระตุกวูบ เธอเกลียดนักเวลาที่เขาเรียกชื่อเล่นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนจนมุมแบบนั้น มันทำให้เธอสูญเสียการควบคุม ซึ่งเป็นสิ่งที่นักสืบอย่างเธอไม่ออกจากความสัตย์ปฏิญาณเด็ดขาด "อย่ามาเรียกชื่อฉันสนิทสนมนะ! แล้วก็เลิกเอาชื่อคุณหญิงมาลินีมาอ้างเพื่อบังคับให้ฉันรับงานบ้าๆ นี่ด้วย ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ว่าง!" ณิชาโพล่งออกมาเสียงดัง พลางใช้มือตบโต๊ะเบาๆ เพื่อระบายความหงุดหงิด "ไม่ว่าง หรือว่ากลัว?" กรณ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย แต่มันช่างน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกินในความรู้สึกของหญิงสาว "กลัวว่าจะสืบไปเจอความจริงบางอย่าง... ที่มันเกี่ยวข้องกับคนใกล้ตัวคุณเอง" ดวงตาของณิชาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยและแข็งกร้าวเช่นเดิม แม้ว่าภายในใจจะเริ่มสั่นไหวกับคำพูดของเขาก็ตามที "คุณหมายความว่ายังไง?" "ถ้าอยากรู้... ก็เซ็นสัญญาฉบับนี้ซะสิครับ" กรณ์เลื่อนเอกสารแผ่นหนึ่งมาตรงหน้าเธอ พร้อมกับวางปากกาหมึกซึมราคาแพงทับลงไป "สัญญาร่วมมือกันระหว่างทนายความผู้เที่ยงธรรม กับนักสืบตกอับ... เอ๊ย นักสืบฝีมือดี" ณิชาจ้องมองหน้าต่างฝ่ายตรงข้ามเขม็ง เธอรู้ดีว่าการร่วมมือกับคนอย่างกรณ์เปรียบเสมือนการเดินเข้าถ้ำเสือ แต่ในขณะเดียวกัน เบาะแสเกี่ยวกับคดีของคุณหญิงมาลินีที่ธามเพิ่งส่งข้อมูลดิบมาให้เมื่อคืน มันก็ชี้เป้ามาที่สำนักงานกฎหมายแห่งนี้พอดิบพอดี ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว... เธอต้องรู้ให้ได้ว่าตาบ้านี่ซ่อนความลับอะไรไว้เบื้องหลังใบหน้าหล่อๆ และท่าทางเย่อหยิงพวกนั้น "ก็ได้!" ณิชากระชากปากกาขึ้นมาด้วยความโมโห จดปลายปากกาลงบนกระดาษอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะอ่านรายละเอียดซ้ำ "ฉันเซ็นแล้ว! ทีนี้ก็คายความจริงทั้งหมดออกมาได้แล้วคุณทนายหน้าตาย!" กรณ์มองลายเซ็นหวัดๆ บนกระดาษด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ประกายความพึงพอใจบางอย่างฉายวาบผ่านนัยน์ตาคู่คมชั่วพริบตาก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว "ยินดีต้อนรับสู่ทีมนรกแตกครับ... พาร์ทเนอร์" กรณ์โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของเธอแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ ณิชารีบผุดลุกขึ้นถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นพร้อมกับร่างโปร่งบางของแฮกเกอร์หนุ่มเพื่อนสนิทที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ใบหน้าของธามซีดเผือดราวกับกระดาษ "น้ำ! กรณ์! แย่แล้ว..." ธามหอบหายใจรัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว "หลักฐานทั้งหมดที่เรามี... ในเซิร์ฟเวอร์ของฉัน... มันถูกแฮก และตอนนี้ตำรวจกำลังเดินทางมาที่นี่เพื่อจับกุมพวกเราในข้อหาฆาตกรรม!" ณิชาหน้าถอดสีทันที เธอนิ่งงันไปชั่วขณะก่อนจะหันขวับไปมองหน้ากรณ์ที่ยืนนิ่งสงบราวกับคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้อยู่แล้ว... และในวินาทีนั้นเอง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังสนั่นมาจากด้านล่างตึก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ