ความรู้สึกที่ห้ามไม่ได้

“ถ้าคุณเดินเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว สิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้น ฉันไม่รับประกันนะคะว่ามันจะจบลงด้วยดี” เสียงของพายสั่นพร่าทว่ามั่นคง เธอถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับกำแพงเย็นเยียบในห้องเก็บสารเคมีที่ไร้แสงไฟ มีเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากหลอดทดลองในมือที่กำลังทำปฏิกิริยาเคมีบ่งบอกเวลาชีวิตที่เหลืออยู่ พิรุณหยุดยืนห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน แววตาของทนายความหนุ่มที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็ง กลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงอารมณ์ที่เขาสั่งสมมาตลอดหลายปี เขาก้าวเข้ามา... ไม่ใช่เพราะประมาท แต่เพราะเขาอ่านเกมออกว่าพายไม่ได้ขู่ แต่เธอกำลัง 'เดิมพัน' “ยาพิลในมือคุณนั่น มันไม่ใช่ยาพิษธรรมดา แต่มันคือตัวทำละลายที่ถ้าแตกออก คุณก็ไปพร้อมกับฉัน” พิรุณเอ่ยเรียบๆ แต่น้ำเสียงนั้นแหบพร่าลงอย่างน่าประหลาด “คุณคิดว่าความตายจะทำให้ความจริงปรากฏเหรอพาย? หรือคุณแค่หาข้ออ้างที่จะได้จบเรื่องราวระหว่างเรา... ด้วยวิธีที่เลือดเย็นที่สุด” “คุณยังคงมองทุกอย่างเป็นแค่เกมทนายความเหมือนเดิมเลยนะคะ พิรุณ” พายแค่นยิ้ม ดวงตาที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีในฐานะนิติเวชจ้องมองอีกฝ่ายทะลุปรุโปร่ง “ความจริงไม่มีชีวิต แต่คนมี... และฉันเลือกที่จะปกป้องคนที่มีชีวิตอยู่ แม้มันจะหมายถึงการต้องสละตัวเอง” พิรุณก้าวประชิดตัวจนลมหายใจของเขารดรินอยู่บนแก้มของเธอ เขาใช้มือข้างหนึ่งกดข้อมือที่ถือหลอดทดลองเอาไว้แน่น ส่วนอีกข้างคว้าเอวบางรั้งเข้าหาตัว แรงปะทะนั้นทำให้พายชะงัก หลอดทดลองในมือสั่นไหวราวกับจะแตกละเอียดได้ทุกเมื่อ ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนแทบหยุดหายใจ “คุณมันบ้า” เขากระซิบชิดริมฝีปาก “คุณคิดว่าคุณฉลาดกว่าใคร แต่ความจริงคือคุณแค่ไม่เคยรักตัวเองมากพอที่จะยอมแพ้ต่อความจริง” “แล้วคุณล่ะ... รักฉันบ้างไหม หรือรักแค่การได้เอาชนะฉันในคดีที่ไม่มีวันจบสิ้นนี่กันแน่” คำถามนั้นเปรียบเสมือนเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจของพิรุณ เขาไม่มีคำตอบที่สวยหรูตามแบบฉบับทนายความผู้มีวาทศิลป์ ความเงียบงันในห้องแล็บที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสารเคมีเริ่มเปลี่ยนเป็นความอึดอัดที่แปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาอย่างรุนแรง พิรุณไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าลงปิดกั้นคำพูดทั้งหมดด้วยริมฝีปากของเขาเอง จูบนั้นไม่ใช่ความอ่อนหวาน แต่มันคือการปะทะกันของอุดมการณ์ ความโกรธแค้น ความเจ็บปวดจากการสูญเสีย และความปรารถนาที่ถูกฝังกลบมานาน พายเบิกตากว้างก่อนที่ความรู้สึกต้านทานจะเลือนหายไป แทนที่ด้วยการตอบสนองที่ดุดันไม่แพ้กัน มือที่ถือหลอดทดลองค่อยๆ อ่อนแรงลง พายปล่อยให้พิรุณดึงมันออกจากมืออย่างง่ายดาย หลอดแก้วถูกวางลงบนโต๊ะข้างตัวอย่างแผ่วเบาโดยที่ไม่มีใครสนใจอีกต่อไป ความรู้สึกที่ห้ามไม่ได้พุ่งพล่านราวกับกระแสน้ำป่า ทั้งสองต่างเป็นนักล่าในโลกของกฎหมายและความตาย แต่ในวินาทีนี้... ทั้งคู่เป็นเพียงมนุษย์ที่พ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณ “อย่าคิดว่าจูบนี้จะลบความผิดที่คุณทำไว้ได้” พิรุณกระซิบพลางหอบหายใจรุนแรง เมื่อผละออกเพียงเล็กน้อย “คุณก็อย่าคิดว่าคุณเป็นคนเดียวที่กุมอำนาจในเกมนี้” พายโต้กลับด้วยสายตาที่ลุกโชน “เพราะในขณะที่คุณคิดว่าคุณกำลังจูบฉัน... คุณกำลังพลาดอะไรบางอย่างที่สำคัญที่สุดไป” พิรุณขมวดคิ้ว มือของเขายังคงโอบกอดเธอไว้แน่น แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่โต๊ะทำงานด้านหลัง แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือที่วางทิ้งไว้ของพายฉายให้เห็นหน้าจอที่กำลังบันทึกภาพวิดีโอ... และที่หน้าจอหลักแสดงผลการเชื่อมต่อข้อมูลที่ถูกส่งออกไปแล้วอย่างสมบูรณ์ หลักฐานที่เขาพยายามทำลายทิ้งตลอดหลายชั่วโมง... ถูกส่งตรงไปยังเซิร์ฟเวอร์ของกรมตำรวจเรียบร้อยแล้ว ในวินาทีที่เขากำลังจะผละออก เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องแล็บ พร้อมกับเสียงกระชากประตูจนเปิดออกกว้าง แสงไฟสว่างวาบจากภายนอกทำให้ทั้งสองต้องหันไปมอง พร้อมกับที่เงาร่างของชายในชุดสูทสีดำกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้น หนึ่งในนั้นคือคนที่พิรุณไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้ ทนายความคู่ปรับตลอดกาลของเขา... ผู้ที่กุมความลับเรื่องครอบครัวของเขาเอาไว้ “เกมจบแล้วครับคุณทนาย... แต่ดูเหมือนว่าคนที่จะต้องขึ้นศาลในฐานะจำเลยคนต่อไป ไม่ใช่คนที่คุณคิดนะครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่เดินทางมากับ "แสงดาวพร่างพราว" ในความสัมพันธ์ที่เปราะบางและอันตรายบทนี้ค่ะ