ภาพลวงตา

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ในห้องสืบสวนคดีพิเศษไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่าหายใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย สำหรับพายแล้ว อากาศในที่แห่งนี้หนาทึบไปด้วยความตึงเครียดและกลิ่นอายของการหักหลังที่ยังคละคลุ้ง แฟ้มคดีสีน้ำตาลเข้มวางอยู่ตรงหน้า ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงของพิรุณหยุดนิ่งอยู่ตรงบรรทัดสุดท้าย—บรรทัดที่ควรจะปิดฉากทุกอย่างลงอย่างสมบูรณ์แบบตามตัวบทกฎหมาย แต่ในฐานะแพทย์นิติเวชผู้คุ้นเคยกับการผ่าตัดความจริงออกจากซากศพ เธอกลับรู้ดีกว่าใครว่า รอยแผลเป็นที่แนบเนียนที่สุด มักซ่อนร่องรอยของมีดหมอที่ยังคงกรีดลึกอยู่ข้างใน "เกมจบแล้วจริงๆ หรือคะ, คุณพิรุณ" พายเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดัน นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือแพทย์บางเฉียบเคาะเบาๆ บนขอบโต๊ะโลหะ เสียงนั้นก้องกังวานอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ สะท้อนความไม่เชื่อมั่นที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่คม พิรุณเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงไร้ซึ่งร่องรอยของความลังเล ทว่าริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยนั้นคือปมทางจิตวิทยาที่พายอ่านออกอย่างทะลุปรุโปร่ง เขากำลังปกป้องบางสิ่ง... หรือบางคน "ศาลตัดสินตามพยานหลักฐาน พาย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบสนิทและไร้คลื่นอารมณ์ราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ "คุณก็น่าจะรู้ดีว่ากฎหมายไม่ได้ทำงานด้วยความรู้สึกส่วนตัว และสำนวนคดีนี้ก็ปิดลงอย่างไร้รอยต่อแล้ว" "ไร้รอยต่อ?" พายแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มขึ้นที่มุมปากอย่างน่ามอง "คุณเรียกการทำลายหลักฐานลายนิ้วมือแฝงในห้องชันสูตรว่าไร้รอยต่ออย่างนั้นหรือคะ? หรือคุณแค่อยากให้มันจบลงเร็วที่สุด เพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องสחเสาะหาความจริงที่ว่า... คนที่บงการทั้งหมดไม่ใช่จำเลยในคอกนั้น แต่เป็นคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามฉันในตอนนี้ต่างหาก" บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที แรงดึงดูดทางจิตวิทยาระหว่างคนทั้งสองพุ่งปะทะกันอย่างรุนแรงราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พยายามฝืนเข้าหากัน พิรุณไม่หลบสายตาคมกริบของเธอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนพายต้องแหงนมองเล็กน้อย ทว่าไม่มีใครยอมถอยให้แก่กันแม้แต่ก้าวเดียว "คุณกำลังกล่าวหาผม, คุณหมอ" พิรุณโน้มตัวลงมาใกล้ ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบเดียว ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นกาแฟเข้มปะทะเข้ากับผิวแก้มของเธอ "ระวังคำพูดหน่อยนะคะ... ทนายความอย่างผมฟ้องกลับข้อหาหมิ่นประมาทได้เจ็บแสบกว่าที่คุณคิด" "ถ้ากลัวความจริง คุณคงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกหรอกค่ะ, พิรุณ" พายกระซิบตอบ น้ำเสียงเยือกเย็นและมั่นคงไม่แพ้กัน เธอยื่นมือไปแตะแฟ้มคดีตรงหน้า แล้วดันมันกลับไปหาเขาอย่างท้าทาย "สำนวนที่คุณถืออยู่นั่นเป็นแค่ 'ภาพลวงตา' ที่คุณสร้างขึ้นเพื่อหลอกทั้งศาล หลอกกระบวนการยุติธรรม... และหลอกแม้กระทั่งตัวคุณเอง" ดวงตาคมกริบของพิรุณไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—ภาพลักษณ์ของทนายหนุ่มผู้เย็นชาและไร้หัวใจพังทลายลงในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนที่เขาจะรีบดึงหน้ากากความเยือกเย็นกลับมาสวมทับไว้อย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือหนาเอื้อมไปหยิบแฟ้มคดีขึ้นมา แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะได้สัมผัสกับกระดาษแผ่นสุดท้าย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นทางการ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ทั้งสองชะงัก พิรุณขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ขณะที่พายหันไปมองบานประตูเหล็กที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ เจ้าหน้าที่ศาลเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่เปียกชื้นราวกับเพิ่งถูกงดมาจากที่อื่น ลมหายใจหอบกระชั้นของอีกฝ่ายบ่งบอกถึงความรีบเร่งที่ผิดปกติ "คุณพิรุณครับ... ทางอัยการเพิ่งส่งหลักฐานใหม่มาเพิ่มเติมครับ" เจ้าหน้าที่ละล่ำละลักพูด ยื่นซองเอกสารนั้นให้ "มันถูกส่งมาจากตู้ไปรษณีย์นิรนามเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ระบุชื่อผู้รับชัดเจนว่าเป็น... คุณพายครับ" พายชะงัก เธอมองซองเอกสารในมือเจ้าหน้าที่สลับกับใบหน้าของพิรุณที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ความเยือกเย็นทั้งหมดมลายหายไปในพริบตาเมื่อสายตาคมกริบของพิรุณกวาดมองซองเอกสารนั้นด้วยความหวาดระแวงระคนประหลาดใจ นิ้วเรียวของพายยื่นไปรับซองเอกสารนั้นมาอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นระรัวในอกด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยน เมื่อเธอฉีกปากซองออกแล้วดึงกระดาษภาพถ่ายโพลารอยด์แผ่นใหม่ออกมาดู ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ ภาพถ่ายใบนั้นไม่ใช่หลักฐานในคดีเก่า... แต่มันคือภาพถ่ายห้องทำงานของเธอในขณะปัจจุบันนี้เอง บนโต๊ะทำงานของพาย มีวัตถุบางอย่างถูกวางทิ้งไว้ พร้อมกับรอยเลือดสดๆ ที่ยังคงหยดติ๋ๆ ลงบนพื้นพรม และข้อความเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ที่อ่านแล้วทำให้กระดูกสันหลังเยียบเย็นลงไปถึงขั้วหัวใจ *'เกมเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะ... คุณหมอระวังตัวไว้ให้ดี คนต่อไปอาจจะเป็นคุณ'* แสงดาวพร่างพราวหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นและระทึกไปกับปมปริศนาในตอนนี้ด้วยกันนะคะ