กฎสามข้อของทนาย

กลิ่นหอมเย็นของชาขาวลอยอวลอยู่เหนือโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเนื้อหนา ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับไร้ซึ่งความรื่นรมย์โดยสิ้นเชิง ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงจรดลงบนกระดาษร่างสัญญาหย่าอย่างมั่น คง ทว่าจังหวะการลากเส้นของพิรุณกลับสะดุดไปเสี้ยววินาที—เพียงชั่วพริบตาเดียวที่คนไร้ความรู้สึกควรจะมองไม่เห็น แต่ไม่2รอดพ้นจากเรดาร์ความสังเกตของแพทย์นิติเวชอย่างพาย “คุณเซ็นชื่อตกหล่นตรงช่องพยานไปนะคะ, คุณทนาย” เสียงหวานใสแต่แฝงความเฉียบคมเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัดข้อที่ดำเนินมานานนับสัปดาห์ พายไม่ได้ขยับกายเข้าใกล้ เธอยังคงยืนกอดอกพิงบานหน้าต่างกระจกใสของสำนักงานทนายความชื่อดัง แสงไฟนีออนสีนวลจากภายนอกขับให้เงาร่างของเธอทาบทับลงบนพื้นห้องราวกับภาพถ่ายฟิล์มกระจก พิรุณชะงักมือที่กำลังเก็บเอกสาร เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบคู่นั้นฉายแววเย็นชาตามวิสัย เขากวาดสายตามองเอกสารแผ่นนั้นก่อนจะเงยขึ้นสบตาอดีตคนรักที่วันนี้กลายมาเป็น ‘คู่กรณี’ ในทางกฎหมาย “กฎของการทำคดีหย่าคือความเด็ดขาด, พาย” พิรุณเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ “ผมคิดว่าคุณคงไม่อยากยืดเยื้อกับกระดาษไม่กี่แผ่นนี่หรอกนะ” “ความเด็ดขาดกับความรีบร้อน... มันมีเส้นบางๆ กั้นอยู่ค่ะพิรุณ” พายก้าวช้าๆ เข้าหาโต๊ะทำงาน ตัวเธอทิ้งน้ำหนักลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตคู่สวยจดจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาของเขา ค้นหาเศษเสี้ยวพิรุณคนเดิมที่เคยโอบกอดเธอในคืนวันที่โลกใจร้ายใส่ แต่วันนี้... สิ่งที่เธอพบมีเพียงความว่างเปล่าที่ถูกสร้างขึ้นอย่างจงใจ “คุณกำลังกลัวอะไรหรือเปล่าคะ?” คำถามของเธอคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่กรีดตรงเข้าสู่เส้นเลือดใหญ่ พิรุณแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ประสานมือไว้บนหน้าตัก ท่าทีผ่อนคลายนั้นช่างขัดแย้งกับสันกรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน “กลัว? ในพจนานุกรมของผม ไม่มีคำนี้หรอกพาย เราตกลงกันแล้วว่าต่างคนต่างไป การที่ผมเร่งรัดกระบวนการ มันก็เพื่อประโยชน์ของตัวคุณเอง” “ประโยชน์ของฉัน... หรือความสะดวกของคุณที่จะได้รีบปิดบังหลักฐานชิ้นนั้นกันแน่?” บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที อุณหภูมิดูเหมือนจะลดฮวบลงหลายองศา พิรุณไม่ได้สะดุ้งสะเทือนอย่างที่ควรจะเป็น แต่นัยน์ตาคมกริบกลับหรี่แคบลงเล็กน้อย—ปฏิกิริยาตอบสนองทางสรีรวิทยาที่แพทย์นิติเวชผู้ผ่านศพมานับร้อยอ่านออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง “คุณหมายถึงอะไร” เขาย้อนถาม น้ำเสียงเรียบสนิทจนน่ากลัว “ฉันหมายถึงสำเนาบันทึกการโทรเข้าออกในคืนวันที่เกิดเหตุฆาตกรรมอำพรางที่แผนกนิติเวชเมื่อสัปดาห์ก่อนค่ะ” พายโน้มตัวไปข้างหน้า มือเรียวบางยื่นเอกสารอีกฉบับที่เธอซ่อนไว้ในแฟ้มเอกสารส่วนตัว วางทับลงบนสัญญาหย่าของเขา “คุณบอกว่าคุณอยู่สำนักงานทั้งคืนเพื่อเตรียมสำนวนคดี... แต่ทำไมสัญญาณโทรศัพท์มือถือของคุณ ถึงไปปรากฏอยู่บริเวณเสาสัญญาณใกล้กับท่าเรือร้างฝั่งตะวันออก ตอนตีสองของคืนนั้นล่ะคะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมราวกับสุสาน พิรุณนิ่งค้างไปชั่วขณะ ไม่มีความตื่นตระหนกปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้น มีเพียงความลึกล้ำยากหยั่งถึงที่แผ่ออกมาจากตัวตนของเขา เขามองหน้าเอกสารแผ่นนั้นสลับกับใบหน้าที่จริงจังไร้รอยยิ้มของอดีตคนรัก นี่ไม่ใช่การคาดเดา พายมีหลักฐาน... หลักฐานที่เจาะจงและดิ้นไม่หลุด “คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายมากนะ, พาย” พิรุณเอ่ยเสียงกระซิบ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกระดาษและบุหรี่จางๆ โชยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส พายรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา แต่เธอกลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว “เกมเหรอคะ? ฉันกำลังทำหน้าที่ของแพทย์ผู้รักษาความจริงต่างหาก... ต่างจากคุณ ทนายพิรุณ ที่ดูเหมือนกำลังปกป้องความลับอะไรบางอย่าง—บางอย่างที่เชื่อมโยงกับคดีฆาตกรรมที่พี่ชายของคุณเคยเข้าไปพัวพันเมื่อสิบปีก่อน” ดวงตาของพิรุณไหววับเป็นประกายความดุร้ายในเสี้ยววินาที—ประกายไฟที่ถูกซ่อนไว้ใต้ชั้นน้ำแข็งหนามานานนับปี มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้โดยอัตโนมัติ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันมั่นคงและเต็มไปด้วยความกดดันราวกับคีมเหล็ก “อย่าล้ำเส้นเข้ามาในพื้นที่ที่คุณไม่มีวันเข้าใจ, พาย” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาพร่าต่ำและจริงจังจนน่าขนลุก “บางความจริง... ถ้าคุณขุดมันขึ้นมา คนที่จะไม่ได้เจอแม้แต่แสงตะวัน... อาจจะไม่ใช่ผม แต่จะเป็นตัวคุณเอง” พายสบตากับเขา หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวที่ผสมผสานกับความท้าทาย ทว่าก่อนที่เธอจะได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำใดๆ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* พิรุณขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาคลายมือออกจากข้อมือของเธอช้าๆ แต่ยังคงยืนบังทางหนีเอาไว้ ทว่าเสียงที่ลอดผ่านบานประตูเข้ามาไม่ได้มาจากเลขาหน้าห้อง... แต่เป็นเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่กำลังวิ่งตรงเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าห้องทำงานของเขา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างของนายตำรวจยศสารวัตรในชุดนอกเครื่องแบบก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับแฟ้มเอกสารคดีสะเทือนขวัญที่พายเพิ่งชันสูตรไปเมื่อเช้าตรู่ในมือ ดวงตาของนายตำรวจนายนั้นกวาดมองทั้งคู่ด้วยแววตาเคร่งเครียด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของพิรุณและพายเย็นเฉียบลงพร้อมกัน “ขออภัยที่ต้องรบกวนเวลาส่วนตัวครับ... แต่ทางเราเพิ่งพบรอยนิ้วมือแฝงชิ้นใหม่บนวัตถุพยานในที่เกิดเหตุคดีล่าสุด... และผลตรวจ DNA ยืนยันตรงกันอย่างไม่น่าเชื่อว่าเป็นของ ‘คุณพาย’ เองครับ” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — แสงดาวพร่างพราว —