รอยร้าวในความทรงจำ

กลิ่นอายของฟอร์มาลีนและกระดาษเอกสารเก่าๆ ในห้องเก็บแฟ้มคดีของสำนักงานกฎหมาย มักจะให้ความรู้สึกไม่ต่างอะไรจากกลิ่นของห้องดับจิตในโรงพยาบาล พาย วางแฟ้มคดีสีน้ำตาลเข้มลงบนโต๊ะไม้สักขัดมัน เสียงกระดาษกระทบผิวไม้ดังทึบสะท้อนความเงียบงันในยามดึก แสงไฟสีส้มสลัวจากโคม and โต๊ะทำงานสาดกระทบกรอบหน้าคมคายของพิรุณ ที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่หลังกองเอกสารฟ้องหย่า ทนายความหนุ่มอัจฉริยะผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ในชั้นศาลกำลังมองเธอด้วยแววตาที่เรียบเฉยจนน่ากลัว—แววตาเดียวกันกับวันที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาพังทลายลงอย่างไร้เสียง "คุณลงชื่อในเอกสารหน้าสุดท้ายเสีย เราจะได้จบเรื่องนี้กันเสียที พิรุณ" เสียงของพายเรียบนิ่ง ทว่าแฝงรอยร้าวลึกที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาارคของแพทย์นิติเวชผู้ยึดมั่นในความจริง พิรุณแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นชา "จบ? คุณคิดว่าการเซ็นชื่อบนกระดาษแผ่นเดียว มันจะลบล้างเรื่องที่เราเคยเหยียบย่ำความเชื่อของกันและกันได้จริงหรือพาย" เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน ระยะห่างที่ลดลงสร้างแรงกดดันมหาศาล บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่ชวนให้หายใจไม่ออก สมองของทั้งคู่ต่างคำนวณและประเมินอีกฝ่ายด้วยเหตุผล แต่หัวใจกลับกรีดร้องด้วยแรงดึงดูดอันบิดเบี้ยว ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน... ในคืนที่ฝนกระหน่ำกรุงเทพฯ จนทัศนียภาพพร่ามัว ห้องพักราคาแพงของพวกเขาอบอุ่นด้วยแสงไฟสีนวล แต่เย็นเยียบด้วยอุณหภูมิทางใจ พิรุณในวัยนั้นยังคงเป็นทนายความหนุ่มไฟแรงที่เชื่อมั่นในช่องโหว่ของกฎหมายเพื่อความอยู่รอดของลูกความ ขณะที่พายเพิ่งกลับจากการชันสูตรศพเหยื่อฆาตกรรมที่ถูกอำพรางคดีอย่างแนบเนียน "คุณรับคดีให้มันได้แค่นี้เหรอพิรุณ!" เสียงของพายตวาดลั่นห้องนั่งเล่น พร้อมกับโยนแฟ้มคดีฆาตกรรมอำพรางลงบนพื้น เอกสารกระจัดกระจายราวกับเศษซากความรู้สึก "ฆาตกรคนนั้นกำลังจะลอยนวล เพราะสำนวนที่คุณกำลังจะยื่นมันบิดเบือนความจริงทั้งหมด!" พิรุณหันมามองเธอ แววตาของเขาในคืนนั้นแข็งกร้าวและไร้ความปรานี ไม่ต่างจากกำแพงน้ำแข็งที่หนาทึบ "หน้าที่ของผมคือชนะคดีปกป้องลูกความ ไม่ใช่การเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมโลกสวยแบบที่คุณทำอยู่บนโต๊ะผ่าศพ พาย! คุณใช้อารมณ์ตัดสินทุกอย่างด้วยคราบเลือดบนศพ แต่ผมใช้ตรรกะและข้อกฎหมายในการขับเคลื่อนโลกใบนี้" "ถ้าตรรกะของคุณมันแลกมาด้วยความตายของผู้บริสุทธิ์..." พายก้าวถอยหลัง น้ำตาคลอเบ้าแต่ไม่มีทางหยดลงมาให้เขาได้เห็นความอ่อนแอ "เราก็คงยืนอยู่บนเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกันได้อีกแล้วล่ะค่ะ" "ดี..." พิรุณกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน น้ำเสียงของเขาบาดลึกราวน้ำแข็งละลาย "ถ้าคุณคิดว่าความจริงของคุณมันสูงส่งนัก ก็เชิญอยู่กับมันไปคนเดียวเถอะ" แฟลชแบ็กอันโหดร้ายนั้นสะท้อนกลับมาในปัจจุบัน พิรุณจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเคยรักและผลักไสด้วยมือตัวเอง แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะถูกกลบฝังด้วยหน้ากากความเยือกเย็นตามเดิม "คุณยังคงดื้อรั้นที่จะหาความจริงในสิ่งที่แม้แต่กฎหมายยังปฏิเสธเสมอสินะ พาย" พิรุณเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า พร้อมกับโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มของเธอ "แต่คุณลืมไปแล้วหรือไง... ว่าการขุดคุ้ยเรื่องในอดีตขึ้นมา มันไม่ได้ทำลายแค่ความสัมพันธ์ของเรา แต่มันกำลังดึงคุณเข้าไปสู่หลุมพรางที่อันตรายที่สุด" พายไม่ถอยหนี เธอสบตาเขาตรงๆ แววตาคู่คมฉายแววท้าทายและดื้อรั้น "ต่อให้หลุมพรางนั้นจะลึกแค่ไหน ทนายพิรุณ... แต่อย่างน้อย ฉันก็ไม่ได้เดินลงไปโดยมีความลับที่ต้องปิดบังเหมือนคุณ" พิรุณชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มหยันที่มุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยความตึงเครียด มือหนายื่นออกไปราวกับจะคว้าข้อมือเธอไว้ แต่แล้วเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบก็ขัดจังหวะการปะทะคารมนั้นเสียก่อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ก่อนที่ทั้งคู่จะทันได้เอ่ยปาก ทนายความฝึกหัดประจำสำนักงานก็ผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝน "ท่านครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... มีพัสดุตีตราด่วนส่งถึงคุณพายโดยเฉพาะ หน้าซองระบุว่ามาจาก 'กองพิสูจน์หลักฐานกลาง' และ... และข้างในมีสิ่งนี้ครับ!" พายขมวดคิ้วมุ่น เธอรับซองเอกสารสีน้ำตาลที่ชื้นแฉะมาจากมือเด็กฝึกหัด พิรุณขยับเข้ามาใกล้เพื่อมองดูด้วยความสงสัย พายค่อยๆ พลิกซองออกและเทวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่อยู่ข้างในลงบนฝ่ามือ ภายใต้แสงไฟสีส้มสลัว วัตถุชิ้นนั้นคือ "เข็มกลัดเงินรูปดาว" ที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง—เข็มกลัดชิ้นเดียวกับที่พี่สาวฝาแฝดของพิรุณสวมใส่ในคืนที่เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสิบปีก่อน... อุบัติเหตุที่ถูกปิดตายว่าเป็นเพียงคดีประมาท แต่วันนี้ มันกลับมานอนอยู่บนมือของแพทย์นิติเวชผู้กำลังจะหย่าร้างกับน้องชายของเหยื่อ ขอบคุณที่ติดตามและอยู่เคียงข้างความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยรอยแผลนี้มาด้วยกันนะคะ — แสงดาวพร่างพราว