รอยร้าวที่ขยายตัว

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะทำงานสเตนเลสสตีลสะท้อนเงาไฟนีออนสีขาวโพลนจนแสบตา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นอับของกระดาษเก่าคละคลุ้งอยู่ในห้องสอบสวนขนาดเล็กที่แทบไม่มีอากาศหายใจ *“เป็นไปไม่ได้...!”* เสียงทุ้มต่ำของพิรุณที่สั่นเครือด้วยความกรุ่นโกรธยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของพาย หญิงสาวขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ปลายเรียวนิ้วที่สวมถุงมือยางสีขาวยังคงคีบหลักฐานชิ้นสำคัญไว้แน่น บนพื้นผิวพลาสติกใสของถุงมือแพทย์มีคราบเลือดแห้งกรัง และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือลายนิ้วมือที่ปรากฏชัดเจนบนด้ามมีดผ่าตัด—ลายนิ้วมือของทนายความหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าไร้ที่ติอย่างพิรุณ "คุณกำลังคิดอะไรอยู่คะ, คุณพิรุณ" พายเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของแพทย์นิติเวชราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้กรอบความเป็นมืออาชีพ ดวงตากลมโตภายใต้เลนส์แว่นมองตรงไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม แสงไฟด้านบนทอดเงาให้ใบหน้าคมคายของเขาดูมืดมนและเต็มไปด้วยรอยร้าว พิรุณไม่ตอบในทันที สันจมูกโด่งคมเชิดขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของการปกป้องตัวเอง นัยน์ตาคู่คมสีดำสนิทราวกับห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้งจ้องมองพายกลับมาอย่างดุร้าย เขาหัวเราะในลำคอ—เสียงหัวเราะที่แห้งผากและเต็มไปด้วยเยื่อใยที่ขาดสะบั้น "เธอคิดว่าฉันเป็นคนทำจริง ๆ งั้นเหรอ, พาย" พิรุณก้าวเท้าเข้าหาช้า ๆ ระยะห่างระหว่างอดีตคนรักทั้งสองถูกลดทอนลงเหลือเพียงแค่โต๊ะสอบสวนกั้นขวาง อากาศรอบตัวพวกเขาราวกับลดต่ำลงจนจุดเยือกแข็ง "มองหน้าฉันแล้วตอบคำถามนั้นในฐานะแพทย์นิติเวช... หรือในฐานะคนที่เคยรู้จักฉันดีที่สุด" "ในฐานะแพทย์นิติเวช ฉันเชื่อหลักฐานค่ะ" พายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย แม้หัวใจข้างในจะกระตุกวูบยามเมื่อสบตากับความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่หลังม่านความเยือกชาของเขา "และในฐานะคนที่เคยรู้จักคุณ... ฉันรู้ว่าคุณฉลาดพอที่จะไม่ทิ้งรอยนิ้วมือไว้บนอาวุธสังหารเว้นเสียแต่ว่า... คุณจงใจ หรือมีใครบางคนต้องการให้มันเป็นเช่นนั้น" คำพูดของพายทำให้พิรุณชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง สมองอันปราดเปรื่องของทนายความอัจฉริยะกำลังคำนวณความเป็นไปได้นับร้อยภายในเสี้ยววินาที มีคนจงใจป้ายสีเขา... มีหนอนบ่อนไส้ที่รู้ขั้นตอนการทำงานของตำรวจและนิติเวชเป็นอย่างดี และเป้าหมายของมันคือการดึงเขาลงมาสู่หลุมพรางที่ไม่มีทางปีนกลับขึ้นมาได้ "เกมนี้มันสกปรกกว่าที่เราคิด" พิรุณกระซิบ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและเฉียบคมขึ้น "เอกสารคดีคอร์รัปชันล็อตล่าสุดที่ฉันกำลังจะยื่นฟ้อง... มันหายไปจากห้องทำงานเมื่อคืน และเช้านี้มีมีดเล่มนี้ปรากฏอยู่ในที่เกิดเหตุ เธอไม่คิดว่ามันบังเอิญเกินไปหน่อยเหรอ" พายหรี่ตาลงเล็กน้อย วิเคราะห์คำพูดแต่ละคำของชายหนุ่ม สมองของเธอกำลังประมวลผลความเชื่อมโยงระหว่างคดีฆาตกรรมบนโต๊ะผ่าตัดกับคดีทุจริตระดับประเทศที่พิรุณรับทำอยู่ ความตึงเครียดในห้องสอบสวนพุ่งสูงขึ้นจนแทบจะได้ยินเสียงกระแสประสาทที่กำลังทำงานอย่างหนักหน่วงของคนทั้งคู่ พวกเขาต่างก็เป็นนักล่าในโลกสีเทาที่ต้องมาติดกับดักของนักล่าอีกรายที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด "แล้วคุณจะอธิบายลายนิ้วมือบนนั้นยังไงคะ?" พายยื่นซองพลาสติกใสเข้าไปใกล้แสงไฟมากขึ้น "ต่อให้ฉันพยายามหาช่องโหว่ทางนิติวิทยาศาสตร์ให้คุณมากแค่ไหน แต่ศาลไม่ได้มองด้วยอารมณ์ ศาลมองด้วยวัตถุพยาน และตอนนี้วัตถุพยานชิ้นเอกกำลังชี้นิ้วมาที่คุณคนเดียว" พิรุณแค่นยิ้มหยันให้กับโชคชะตา เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะหยิบแฟ้มเอกสารตรงหน้า แต่พายกลับดึงมันหลบอย่างรวดเร็ว ปฏิกิริยาที่สะท้อนถึงสัญชาตญาณการป้องกันตัวทำให้พิรุณชะงัก นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววว้าวดutความรู้สึกเจ็บแปลบที่แม้แต่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ "แม้แต่เธอก็ไม่ไว้วางใจฉัน..." พิรุณพึมพำ ประโยคดังกล่าวไม่ใช่คำตัดพ้อ แต่เป็นการยอมรับความจริงที่โหดร้ายที่สุดในชีวิตทนายความของเขา "ไม่ใช่ไม่ไว้วางใจค่ะ..." พายสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก "แต่เพราะฉัน 'ไว้วางใจ' ในความฉลาดของคุณต่างหาก ฉันถึงไม่อยากให้คุณเดินเข้าสู่หลุมพรางที่คนอื่นขุดรอไว้แบบนี้... ตื่นเสียทีเถอะค่ะพิรุณ ศัตรูของเราไม่ได้อยู่ข้างนอก แต่มันอยู่ใกล้ตัวเรามากกว่าที่คุณคิด" ก่อนที่พิรุณจะได้เอื้อnคำใดโต้แย้ง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงบิดกลอนประตูที่ถูกปลดล็อกอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด มือถือแฟ็บเล็ตสั่นเตือนข้อความฉุกเฉินไม่หยุด "คุณพายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" นายตำรวจหอบหายใจสะดือกิ่ว "ผลตรวจดีเอ็นเอรองจากลายนิ้วมือบนด้ามมีด... ออกมาแล้วครับ" พายหันขวับไปมองนายตำรวจทันที ขณะที่พิรุณก้าวเข้ามาประชิดด้านหลังเพื่อมองหน้าจอในมือถือเครื่องนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว บนหน้าจอแสดงผลกราฟิกดีเอ็นเอสามมิติที่ระบุตัวตนของเจ้าของคราบเลือดและดีเอ็นเอแฝงบนด้ามมีดเล่มเดียวกันอย่างชัดเจน—ไม่ใช่รอยเลือดของผู้ตาย และไม่ใช่รอยเลือดของพิรุณ... แต่เป็นชื่อของบุคคลที่ควรจะตายไปจากคดีนี้เมื่อสามปีก่อนอย่างไร้ร่องรอย พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่พิรุณสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอดเมื่อตระหนักว่าเกมนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดและงดงามนี้ร่วมกันนะคะ