เดิมพันด้วยชีวิต

กลิ่นอับชื้นของคอนกรีตผสมกับกลิ่นคาวสนิมเหล็ก คือสิ่งที่พิรุณเรียนรู้ที่จะจดจำว่าเป็นกลิ่นอายของความตายมาตั้งแต่คดีแรกที่เขาเลือกจะขุดคุ้ยมัน ทนายความหนุ่มในชุดสูทสีชาคูลที่เคยเนียบกริบ บัดนี้ยับยู่ยี่และเปรอะเปื้อนคราบฝุ่นปูนจากตรอกแคบหลังตึกร้างย่านชานเมือง ปลายเท้าของเขาถอยร่นจนติดกำแพงอิฐบล็อกเย็นเฉียบ ขณะที่เงาร่างสี่ร่างในชุดฮู้ดสีดำสนิทก้าวเข้ามาปิดล้อมทุกทางหนีอย่างเป็นระบบ ไม่มีคำขู่ ไม่มีบทสนทนาก่อนลงมือ—ความเงียบงันคืออาวุธที่น่ากลัวที่สุดของผู้ที่รับงานมาเพื่อ "เก็บกวาด" เหล็กข้ออื้อมือระดับความยาวศอกสะท้อนแสงไฟนีออนกะพริบจากเสาไฟฟ้าริมทาง พิรุณไม่หลับตา เขายังคงใช้สมองอันรวดเร็วคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในเสี้ยววินาที ความเจ็บปวดจากซี่โครงที่ร้าวรานตั้งแต่การปะทะระลอกแรกกำลังส่งสัญญาณเตือนภัย แต่ความเย็นชาที่ถูกหล่อหลอมมาทั้งชีวิตทำให้แววตาหลังกรอบแว่นสายตาคมกริบไร้ความหวาดกลัว มีเพียงประกายความดื้อรั้นของนักล่าที่ปฏิเสธจะจำนนต่อผู้ล่า "คิดว่ากฎหมายจะตามไปถึงห้องดับจิตด้วยไหมล่ะ ทนาย" เสียงแหบพร่าดังลอดหน้ากากผ้าอนามัยสีดำ ก่อนที่ท่อนเหล็กจะถูกเหวี่ยงเฉียดใบหน้าเขาไปเพียงไม่ถึงคืบ แรงลมจากการหวัดเหวี่ยงกรีดผิวแก้มจนแสบยาว พิรุณเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แม้จะรอดจากการกระแทกเข้าจุดตาย แต่แรงเหวี่ยงที่ตามมาด้วยสันมือกระแทกเข้าที่ต้นคอก็ทำให้เขาทรุดฮวบล้มลงคุกเข่ากับพื้นซีเมนต์ รสคาวเลือดอุ่นๆ เอ่อล้นขึ้นมาที่มุมปาก ทนายความหนุ่มกัดฟันแน่น ปล่อยให้ความเจ็บปวดเป็นเพียงข้อมูลชุดหนึ่งในระบบประมวลผล เขากำลังรอ... รอจังหวะที่ความมั่นใจของอีกฝ่ายจะเปลี่ยนเป็นความประมาท ท่อนเหล็กถูกยกขึ้นสูง เงาดำทาบทับลงมาบังแสงไฟจนมืดสนิท จังหวะนั้นเองที่เสียงเบรกเอี๊ยดสนั่นของรถยนต์อเนกประสงค์คันหรูแผดเผาพื้นถนนจนเกิดกลุ่มควันสีขาวโพลน ประตูฝั่งผู้โดยสารเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของหญิงสาวในเสื้อโค้ทกันหนาวสีเบจที่พุ่งทะยานออกมาอย่างไม่คิดชีวิต "ถอยไป!" เสียงหวานที่เคยนุ่มนวลยามอยู่หน้าโต๊ะผ่าศพ บัดนี้กรีดก้าวด้วยพลังอำนาจที่เฉียบขาดและดุดัน พายไม่ได้มามือเปล่า เธอยกกระเป๋าเอกสารหนังแท้ใบหนาฟาดเข้าที่ศีรษะของชายชุดดำคนที่อยู่ใกล้ที่สุดเต็มแรง จนร่างนั้นเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น แรงปะทะทำให้เอกสารและอุปกรณ์ทางการแพทย์กระจัดกระจายเกลื่อนพื้นถนน พิรุณเงยหน้าขึ้นมองภาพนั้นผ่านม่านหยาดเหงื่อและเลือด หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอมาตลอดชีวิตสะดุดวูบอย่างรุนแรง ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมากลบความเจ็บปวดทางกายชั่วขณะ "เธอ... บ้าหรือเปล่าพาย! ใครใช้ให้เข้ามาตรงนี้!" "เก็บเสียงไว้หายใจเถอะน่า พิรุณ!" พายตวาดกลับโดยไม่หันมามอง ดวงตาสีเข้มฉายแววเด็ดเดี่ยวชนิดที่ทนายความหนุ่มไม่เคยเห็นมาก่อน เธอยืนขวางหน้าเขาไว้ราวกับกำแพงมนุษย์ แม้เรียวขาจะสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความกลัว แต่สองมือที่กำสเปรย์พริกไทยแน่นไม่มีอาการลังเลแม้แต่น้อย ชายชุดดำที่เหลืออีกสามคนชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นเหยื่อสาวผู้ไม่ได้รับเชิญโผล่เข้ามาขัดจังหวะ หนึ่งในนั้นส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "หมอนิติเวชรักความยุติธรรม อยากตายคู่กันสินะ ถึงได้ตามมาส่งสาสถึงที่นี่" บรรยากาศในตรอกแคบอุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว พายขยับเข้ามาประชิดร่างของพิรุณที่ยังคงคุกเข่าอยู่ เธอใช้มือข้างหนึ่งฉุดแขนเขาให้พยายามพยุงตัวขึ้น ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองประเมินสภาพของอดีตคนรักอย่างรวดเร็ว—บาดแผลที่มุมปาก รอยฟกช้ำที่โหนกแก้ม และลมหายใจที่ติดขัด "ลุกขึ้น... ถ้าไม่อยากตายที่นี่ด้วยกัน" พายกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นเพียงเสี้ยววินาที แต่แฝงด้วยคำสั่งที่ปฏิเสธไม่ได้ "ฉันบอกให้เธออยู่บนรถ..." พิรุณเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะพยายามใช้ผนังตึกช่วยพยุงน้ำหนักตัวขึ้นยืน เคมีในร่างกายของเขากำลังพลุ่งพล่าน ความโกรธที่คนอื่นเข้ามายุ่งเกี่ยวกับอันตรายของเขาตีคู่มากับความรู้สึกประหลาดที่ไม่อาจนิยาม—ความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มด้วยความดื้อรั้นของหญิงสาวตรงหน้า "แล้วปล่อยให้คุณตายคาตีนพวกสุนัขรับจ้างนี่น่ะเหรอ ฝันไปเถอะค่ะทนาย ฉันยังไม่ได้เซ็นใบหย่าให้คุณขาดจากทะเบียนสมรส เพราะฉะนั้น... ชีวิตคุณยังเป็นของฉันจนกว่าคดีนี้จะจบ!" บทสนทนาเชิงจิตวิทยาที่เจือด้วยความเย้ยหยันและดึงดูดใจในเวลาเดียวกันถูกตัดขาดด้วยการพุ่งเข้ามาจู่โจมระลอกใหม่ ชายชุดดำคนกลางพุ่งเข้าหาพายด้วยความเร็วที่เหนือกว่า พร้อมกับมีดพกสั้นที่สะท้อนแสงไฟวับวาวในความมืด พิรุณเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและความหวงแหนที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะยอมรับได้ทำงานเร็วกว่าความคิด เขากระชากร่างของพายเข้ามาหลบด้านหลังด้วยแรงเฮือกสุดท้าย ก่อนจะใช้ไหล่กระแทกเข้าใส่ลำตัวของคนร้ายจนเสียหลักล้มลงไปพร้อมกัน ทว่าความคมของใบมีดก็เฉี่ยวเข้าที่แขนเสื้อซ้ายของเขาจนเนื้อผ้าขาดวิ่นและมีเลือดซึมออกมาเป็นทางยาว "พิรุณ!" พายหวีดร้องออกมาอย่างลืมตัว มือเรียวรีบคว้าข้อมือข้างที่บาดเจ็บของเขาไว้ทันที ความอุ่นร้อนของเลือดที่เปื้อนฝ่ามือทำให้ลมหายใจของเธอกระชั้นชิด "คุณเจ็บ..." "ฉันไม่เป็นไร..." พิรุณกัดฟันข่มความเจ็บ แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัว สถานการณ์ตอนนี้ไร้ทางหนี ร่างกายของเขาร้าวรานเกินกว่าจะรับมือกับคนร้ายที่เหลืออีกสามคนได้ในสภาพนี้ รถยนต์อเนกประสงค์จอดอยู่ห่างออกไปไม่ถึงห้าเมตร แต่ระยะห่างนั้นถูกปิดกั้นด้วยคมมีดและท่อนเหล็ก ทว่า ก่อนที่ความสิ้นหวังจะทันได้กลืนกินบรรยากาศ เสียงไซเรนรถตำรวจที่แหลมสูงและกึกก้องก็ดังผ่าความเงียบของค่ำคืนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แสงไฟวับวาบสีแดงน้ำเงินสาดส่องเข้ามาในตรอกมืดจนเห็นฝุ่นละอองลอยวน กลุ่มชายชุดดำชะงักกึก สบถออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะพากันวิ่งหนีหายไปในความมืดของเขตก่อสร้างร้างด้านหลังอย่างรวดเร็วราวกับเงา ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ พายทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นถนนที่เปียกชื้น มือสั่นเทาขณะพยายามฉีกชายเสื้อของตัวเองเพื่อนำมาพันแผลห้ามเลือดให้พิรุณ ความเยือกเย็นและมาดมั่นของแพทย์นิติเวชผู้ปราดเปรื่องหลุดหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังหวาดกลัวว่าคนตรงหน้าจะจากไป พิรุณมองการกระทำนั้นเงียบๆ ภายใต้กรอบแว่นที่เอียงกระเท่เร่ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองบาดแผลที่แขนของตนเอง แต่มองลึกลงไปในดวงตาที่ไหวระริกของพาย "เธอทำแบบนี้ทำไมพาย... เสี่ยงชีวิตมาเพื่อทนายความที่เธอเกลียดเนี่ยนะ?" พายเงยหน้าขึ้นสบตาเขา น้ำตาคลอหน่วยแต่ไม่มีเสียงสะอื้น เธอยิ้มเยาะทั้งที่ริมฝีปากสั่นระริก "ฉันไม่ได้มาเพื่อคุณ... ฉันมาเพื่อความจริงต่างหาก" เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะควิกลักหยิบแฟลชไดรฟ์สีดำขนาดเล็กเท่าปลายนิ้วออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ท ชูขึ้นให้เขาเห็นท่ามกลางแสงไฟวับวาบจากรถตำรวจที่แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าตรอก "เพราะหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่พวกมันพยายามจะแย่งจากคุณ... ตอนนี้มันอยู่ในมือฉันแล้วค่ะพิรุณ" แสงไฟสีแดงน้ำเงินสาดกระทบใบหน้าของพายในวินาทีนั้น เปิดเผยรอยยิ้มที่เฉียบคมและทรงพลังที่สุดเท่าที่ทนายความหนุ่มเคยเห็นมาตลอดชีวิตการทำงานของเขา --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นระรัวไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งอันตรายและลึกล้ำคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ