ความลับในรายงานชันสูตร

กลิ่นฉุนของน้ำยาฟอร์มาลีนและแอลกอฮอล์เข้มข้นในห้องชันสูตรศพยามวิกาลไม่ได้ทำให้สมาธิของแพทย์นิติเวชสาวสั่นคลอนแม้แต่น้อย นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงพลิกหน้ากระดาษในแฟ้มคดีหมายเลข 408 อย่างเนิบนาบ แต่สายตากลับกวาดอ่านทุกตัวอักษรด้วยความเร็วระดับที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโช่น พายขยับแว่นสายตาเล็กน้อย แสงไฟนีออนสีขาวนวลสะท้อนลงบนเลนส์แว่น ปิดบังประกายความสงสัยที่กำลังลุกโชนในดวงตาคู่สวย ตัวเลขปริมาณแอลกอฮอล์ในกระแสเลือดของเหยื่อที่ระบุไว้ในหน้าเจ็ด ไม่สอดคล้องกับสภาพตับที่ปรากฏในภาพถ่ายรังสีหน้าสิบสอง... นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของเจ้าหน้าที่มือใหม่ แต่มันคือร่องลึกของการ "จงใจบิดเบือน" เพื่อเปลี่ยนคดีฆาตกรรมอำพราง ให้กลายเป็นอุบัติเหตุบนท้องถนนธรรมดา "ดึกป่านนี้แล้ว หมอพายยังไม่ออกจากตึกอีกหรือคะ หรือว่ากำลังหาทางแก้ต่างให้ลูกความคนใหม่ของฉันอยู่กันแน่" เสียงทุ้มต่ำที่ลอยละล่องมาจากความมืดตรงประตูทางเข้าทำให้พายไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง เธอก็รู้ทันทีว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร... พิรุณ ทนายความหนุ่มอัจฉริยะผู้ย่างกรายเข้ามาในอาณาจักรนิติเวชของเธอราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานสแตนเลส ดวงตาคมกริบกวาดมองเครื่องมือแพทย์และแฟ้มเอกสารกระจัดกระจายด้วยท่าทีเยือกเย็น ไร้ความรู้สึกราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาอย่างประณีต ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้อากาศรอบตัวเหมือนจะเบาบางลง "ทนายพิรุณน่าจะรู้ดีนะคะว่าห้องชันสูตรไม่ใช่สถานที่ต้อนรับแขกยามวิกาล และที่สำคัญ... ฉันไม่ได้ทำหน้าที่หาทางแก้ต่างให้ใคร ฉันทำหน้าที่ค้นหา 'ความจริง' ที่คนบางกลุ่มพยายามจะฝังกลบต่างหากค่ะ" พายเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตคนรัก นัยน์ตาคู่นคมกริบไม่ไหวติ่งต่อแรงปะทะทางจิตวิทยาที่เขาส่งมา พิรุณแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที—รอยยิ้มที่พายเกลียดนักเกลียดหนา เพราะมันมักจะมาพร้อมกับการดูแคลนความรู้สึกของเธอเสมอ "ความจริงงั้นหรือครับ หมอพาย... โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความจริงอันสวยงามหรอกนะ มันขับเคลื่อนด้วยพยานหลักฐานที่น้ำหนักมากพอต่างหาก และในทางกฎหมาย รายงานในมือคุณตอนนี้มีน้ำหนักพอที่จะทำให้ลูกความของผมเป็นอิสระโดยสมบูรณ์" พิรุณโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ พายไม่ได้ถอยหนี เธอกลับเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของชายหนุ่มโอบล้อมเธอไว้ แต่หัวใจที่เต้นรัวในอกไม่ได้เกิดจากความหวั่นไหว... มันเต้นเพราะความโกรธ "ถ้าคุณหมายถึงรายงานฉบับนี้ล่ะก็..." พายพลิกแฟ้มเอกสารให้เขาเห็นหน้ากระดาษที่มีรอยวงด้วยปากกาแดง "คุณคงต้องบอกลูกความของคุณให้เตรียมตัวหาทนายคนใหม่ไว้ได้เลยค่ะ ทนายพิรุณ เพราะรายงานชันสูตรฉบับนี้ถูกปลอมแปลง" บรรยากาศในห้องชันสูตรเงียบงันลงทันตาเห็น อุณหภูมิลดฮวบลงราวกับห้องแช่ศพด้านในสุด รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของพิรุณเลือนหายไปในพริบตา ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย ประเมินท่าทีของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความฉับไว "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร หมอพาย" น้ำเสียงของพิรุณเปลี่ยนเป็นราบเรียบ เย็นชา และจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ฉันกำลังพูดถึงความเน่าเฟะที่ซ่อนอยู่ภายใต้ตราประทับของสถาบันนิติเวชแห่งนี้ค่ะ" พายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขา แต่รัศมีออร่าความเด็ดเดี่ยวไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยแม้แต่น้อย เธอดึงฟิล์มเอ็กซ์เรย์แผ่นหนึ่งขึ้นมาส่องกับไฟแบ็คไลท์ "ดูนี่สิคะทนายพิรุณ รอยกระดูกซี่โครงหักด้านซ้ายเกิดจากแรงกระแทกของของแข็งไม่มีคมในมุมกดต่ำ... มันไม่ใช่รอยจากการกระแทกพวงมาลัยรถยนต์ตอนเกิดอุบัติเหตุ แต่เป็นรอยที่เกิดจากการถูกกดทับด้วยน้ำหนักตัวของคนโดยเจตนา และผลตรวจสารพิษที่ฉันเพิ่งทำซ้ำเมื่อสองชั่วโมงก่อนพบว่า ในกระเพาะของเหยื่อมีสารไซยาไนด์เจือปนในปริมาณที่ทำให้หัวใจหยุดเต้นภายในห้าวินาที" พิรุณนิ่งงิ่งไปชั่วขณะ สายตาคมกริบกวาดมองฟิล์มเอ็กซ์เรย์และตัวเลขในรายงานที่พายชี้ให้เห็น สมองอันปราดเปรื่องของทนายความหนุ่มประมวลผลสถานการณ์ทั้งหมดอย่างรวดเร็วราวกับคอมพิวเตอร์ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคดีของผม" พิรุณยังคงรักษาฟอร์มความแข็งกร้าวไว้ได้ แม้แววตาจะไหววูบไปชั่วขณะ "เกี่ยวสิคะ เพราะสำนวนที่คุณถืออยู่ และกำลังจะใช้ยื่นศาลในวันพรุ่งนี้ เพื่อช่วยให้ฆาตกรลอยนวล... คือคดีเดียวกันกับศพบนโต๊ะตัวนี้ยังไงล่ะคะ!" พายกระแทกเสียงลงบนโต๊ะเบาๆ เพื่อเน้นย้ำความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่เธอเพิ่งค้นพบ พิรุณก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่คมจ้องมองอดีคนรักราวกับมองเห็นสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ เขาไม่ได้ตกใจที่คดีนี้มีความพลิกผัน... แต่เขาตกใจที่ผู้หญิงตรงหน้ากล้าหาญพอที่จะเปิดโปงมันออกมา โดยไม่รู้เลยว่าเธอกำลังก้าวเท้าเข้าไปในดงกระสุนของกลุ่มอิทธิพลมืดที่ทรงพลังแค่ไหน "คุณบ้าไปแล้วหรือพาย..." พิรุณเอ่ยชื่อเล่นของเธอด้วยน้ำเสียงที่หลุดจากความเยือกเย็นเป็นครั้งแรก "คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นกับใคร เอกสารชุดนั้น... คนที่เซ็นชื่ออนุมัติรายงานฉบับแรกไม่ใช่แค่แพทย์ธรรมดา แต่คือผู้อำนวยการกระทรวง! ถ้าคุณดึงดันจะรื้อคดีนี้ คุณจะกลายเป็นเป้านิ่งที่ไม่มีใครช่วยอะไรได้เลย!" "แล้วจะให้ฉันนิ่งดูดายปล่อยให้คนผิดลอยนวล ปล่อยให้ความตายของคนๆ หนึ่งกลายเป็นแค่เครื่องมือทางกฎหมายของคุณอย่างนั้นหรือคะ!" พายตะคอกกลับด้วยความอัดอั้น น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้าแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความแข็งแกร่ง "คุณมันก็คิดถึงแต่ชัยชนะในศาล คิดถึงแต่ชื่อเสียงและตัวเลขในบัญชี ไม่เคยสนใจเลยว่าเบื้องหลังสำนวนพวกนั้นมันคือชีวิตคนทั้งชีวิต!" บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อความเงียบเข้าปกคลุม ทั้งคู่ยืนประจันหน้ากัน ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ ความโกรธเกรี้ยว ความผูกพัน และอุดมการณ์ที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงหลอมรวมกันเป็นแรงดึงดูดอันตรายที่สั่นสะเทือนหัวใจของคนทั้งคู่ พิรุณขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาเกลียดความดื้อรั้นของเธอ... แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจด้านชาที่ตายด้านมานานนับปีกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้กับความเด็ดเดี่ยวที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครของแพทย์สาว "ผมจะไม่ยอมให้คุณเอาชีวิตมาทิ้งเพราะความอุดมการณ์บ้าๆ นี่เด็ดขาดพาย ส่งแฟ้มนั้นมาให้ผม..." พิรุณยื่นมือหนาออกมาข้างหน้า น้ำเสียงเข้มงวดออกคำสั่ง "ฝันไปเถอะค่ะ!" พายคว้าแฟ้มเอกสารทั้งหมดเข้าหาตัว ถอยหลังไปชิดกับตู้เก็บอุปกรณ์แพทย์ "ฉันจะส่งมอบหลักฐานชิ้นนี้ให้สำนักงานตำรวจแห่งชาติในเช้าวันนี้ และคุณ... ห้ามแม้แต่จะคิดขัดขวางฉัน!" รอยยิ้มของพิรุณหายลับไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยแววตาคมกริบทรงพลังที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนพายไม่ทันตั้งตัว มือหนาคว้าข้อมือเรียวไว้มั่นก่อนที่เธอจะทันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "ปล่อยนะพิรุณ! คุณจะทำอะไร!" พายพยายามสะบัดข้อมือออก แต่แรงมหาศาลของเขาทำให้เธอกลายเป็นเพียงลูกนกในกำมือ พิรุณไม่ได้ตอบคำถาม เขาดึงร่างบางเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับชั้นกระจกด้านหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด สายตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาของเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย "ผมไม่ได้จะทำลายหลักฐานของคุณ..." พิรุณกระซิบเสียงต่ำชิดริมใบหูของเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและอันตราย "แต่ถ้าคุณเดินออกจากตึกนี้ไปพร้อมกับแฟ้มในมือตอนนี้... คุณอาจจะไม่มีชีวิตรอดไปถึงห้องพิจารณาคดีในวันพรุ่งนี้ด้วยซ้ำ เพราะคนที่เรากำลังสู้ด้วยมันไม่ใช่แค่ฆาตกรธรรมดา... แต่เป็นคนระดับที่คุณไม่มีวันจินตนาการออก" หัวใจของพายกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งของชายหนุ่ม ก่อนที่พายจะได้ทันเอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่บริเวณทางเดินด้านนอกห้องชันสูตร... เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเงาดำทึบหลายสายที่ทาบทับลงบนกระจกฝ้าของประตูห้อง พิรุณเบิกตากว้างเล็กน้อย เขาหันไปมองที่ประตูห้องสลับกับใบหน้าซีดเผือดของพายในเสี้ยววินาที "สายเกินไปแล้ว..." พิรุณพึมพำเสียงเบาหวิว มือหนาปล่อยข้อมือเธอ ก่อนจะคว้าข้อมือพายแล้วออกแรงกระชากให้หลบเข้าไปหลังตู้เก็บศพสแตนเลสขนาดยักษ์ในมุมมืดทันที ขณะที่เสียงกุญแจไขล็อกประตูห้องชันสูตรกำลังดังขึ้นแกร๊ก... - แสงดาวพร่างพราว - (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของความลับนี้ร่วมกันนะคะ)