เสียงในความมืด

กลิ่นออนโซนผสมคราบดินปืนจาง ๆ ยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูก ขณะที่ความเย็นเยียบของกระจกเนื้อหนากดทับแผ่นหลังของพายจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้ปอดขยายตัวเพื่อกอบโกยออกซิเจน ปลายน้องนางข้างขวาของเธอสั่นระริกเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวในสัญชาตญาณดิบของเหยื่อผู้ถูกล่า แต่เป็นเพราะความโกรธขื่นที่ถูกต้อนให้จนมุมในเกมที่เธอไม่ได้เป็นคนเริ่ม พิรุณขยับตัวอย่างเงียบเชียบราภูติเงา มือหนาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้มั่น ลากดึงให้หลบพ้นจากแนววิถีที่เงาดำด้านนอกกำลังเล็งเป้าเข้าหา กระจกใสแจ๋วที่เคยเผยให้เห็นวิวเมืองยามค่ำคืน บัดนี้ทำหน้าที่เป็นเพียงเกราะบางเฉียบที่กั้นระหว่างพวกเขากับความตาย “อย่าขยับ” เสียงกระซิบต่ำทุบลงกลางความเงียบ มันไม่ใช่คำสั่งเพื่อขู่ขวัญ แต่เป็นประกาศิตจากคนที่อ่านเกมขาดและผ่านความเป็นความตายมาโชกโชน พายเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว ดวงตาคู่คมกวาดมองผ่านรอยเงาสะท้อนของเฟอร์นิเจอร์ภายในห้องทำงานนิติเวชศาสตร์ เงาดำด้านนอกไม่ได้มีแค่คนเดียว แต่มีถึงสามร่าง—เคลื่อนไหวอย่างเป็นระบบ ราวกับฝูงสุนัขป่าที่ถูกฝึกมาให้ปิดล้อมเหยื่อจนมุม ปลายกระบอกปืนเก็บเสียงที่ทาบแนบกับกระจกฝ้าเมื่อครู่ขยับถอยออกไปนิดหนึ่ง ก่อนที่เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ จะดังลอดเข้ามา พวกมันไม่ได้พังประตูเข้ามาทันที... พวกมันกำลังเล่นเกมประสาท “คุณคิดว่าพวกมันต้องการอะไรจากเอกสารผลชันสูตรชุดนั้น หรือต้องการตัวเราสองคนกันแน่คะ ทนายพิรุณ” พายเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ใกล้ต้นคอของเขาในระยะประชิด ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวหนังได้ “พวกมันไม่ได้อยากได้คำตอบจากเอกสารหรอกค่ะ พาย” พิรุณตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่ากลัว สันจมูกโด่งคมเกือบจะเฉียดเข้ากับขมับของเธอเมื่อเขาขยับกายบังวิถีสายตาจากด้านนอก “สิ่งที่พวกมันต้องการคือ ‘ความเงียบ’... และวิธีทำให้คนตายพูดไม่ได้ที่ง่ายที่สุด ก็คือการทำให้คุณกลายเป็นศพรายต่อไปบนโต๊ะผ่าตัดของตัวเองต่างหากล่ะคะ” คำพูดเชือดเฉือนที่แฝงความจริงอันโหดร้ายทำให้พายแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน เธอไม่ได้สะท้านกับความตาย แต่น่าขันสิ้นดีที่เธอต้องมาติดอยู่ในสถานการณ์เดิม ๆ กับผู้ชายที่เธอเพิ่งเซ็นใบหย่าไปเมื่อสัปดาห์ก่อน “ถ้าฉันตายคาโต๊ะผ่าตัดจริง ๆ คุณคงเป็นคนแรกที่ต้องเขียนคำไว้อาลัยยาวเหยียดในฐานะอดีตสามีผู้แสนอาลัยสินะคะ” “ถ้าถึงวันนั้นจริง ๆ คนแรกที่จะสืบหาฆาตกรจนพลิกแผ่นดิน... ก็คงไม่พ้นผมคนนี้นี่แหละค่ะ เพราะผมเกลียดการแพ้ พอ ๆ กับที่เกลียดการทวงหนี้ที่ยังไม่ได้คืน” แววตาที่สบกันในความสลัวเต็มไปด้วยกระแสไฟแห่งความดึงดูดที่ขัดแย้งกับสถานการณ์เบื้องหน้าอย่างสิ้นเชิง ในห้วงเวลาที่ความตายหายใจรดต้นคอ สัญชาตญาณดิบและการปะทะทางความคิดกลับยิ่งกระตุ้นให้สารเคมีในร่างกายของคนทั้งคู่พลุ่งพล่าน พิรุณโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา แต่ในขณะเดียวกัน อ้อมแขนที่โอบประคองเอวบางไว้ก็มั่นคงและปลอดภัยอย่างประหลาด เปรี้ยง! เสียงกระจกนิรภัยด้านข้างแตกร้าวเป็นลายใยแมงมุม กระสุนปืนนัดแรกถูกส่งเข้ามาเพื่อเตือนสติว่าพวกมันหมดความอดทนแล้ว! ไม่รอช้า พิรุณกระชากตัวพายพุ่งหลบไปหลังตู้เก็บแฟ้มเหล็กหนาหนัก แรงปะทะทำให้เอกสารคดีเก่ากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น แพทย์นิติเวชสาวไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า มือเรียวคว้ากรรไกรผ่าตัดสแตนเลสเนื้อดีที่ตกอยู่ขึ้นมาเตรียมพร้อม สัญชาตญาณของนักวิทยาศาสตร์ผู้คลุกคลีกับความตายบอกเธอว่า หากต้องสู้ เธอจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำลายหลักฐานในตัวเธอเด็ดขาด “ประตูหนีไฟฝั่งทิศเหนือถูกล็อกตายจากด้านนอก พวกมันวางแผนมาอย่างดี” พิรุณประเมินสถานการณ์ด้วยความรวดเร็ว สมองอันปราดเปรื่องของทนายความหนุ่มทำงานอย่างหนักในเสี้ยววินาที “แปลว่าเราเหลือทางเลือกเดียว... คือการออกไปเผชิญหน้าทางโถงทางเดินหลัก” “คุณบ้าไปแล้วหรือคะ ออกไปตอนนี้ก็เท่ากับเดินเข้าปากเสือชัด ๆ!” พายโต้กลับทันควัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความไม่เห็นด้วย “บางครั้ง การเดินเข้าหาอันตรายด้วยตัวเอง... ก็เป็นวิธีเดียวที่เราจะควบคุมเกมได้นะคะ พาย” พิรุณหันมามองเธอ นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของความมุ่งมั่นที่ไร้ความกลัว “เชื่อใจผม... หรือคุณกลัวว่าหัวใจตัวเองจะเต้นแรงเกินไปเวลาอยู่ใกล้ผมกันแน่คะ?” ท่าทีเยيนชาที่เจือรอยยبرกวนประสาทเล็ก ๆ ทำให้พายอยากจะซัดหมัดใส่หน้าเขาเสียทีหนึ่งให้หายหมั่นไส้ แต่เธอก็รู้ดีว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลามาต่อปากต่อคำ มือบางเอื้อมไปคว้าด้ามปืนพกขนาดพกพาที่พิรุณซ่อนไว้ที่ข้อเท้าออกมาอย่างคล่องแคล่ว จนทนายหนุ่มถึงกับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนทึ่ง “ฉันถนัดใช้มีดมากกว่าปืนค่ะ ทนายพิรุณ... แต่ถ้าต้องยิงหัวใครสักคนเพื่อความอยู่รอด ฉันแม่นกว่าที่คุณคิดแน่” พายกระซิบตอบด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความท้าทาย สิ้นเสียงนั้น ทั้งคู่พุ่งตัวออกจากที่กำบังพร้อมกัน! ความมืดมิดของโถงทางเดินโรงพยาบาลยามวิกาลถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงและการปะทะที่ดุเดือด พิรุณใช้ความได้เปรียบด้านพละกำลังเข้าประชิดเงาดำร่างแรกที่ดักซุ่มอยู่มุมเสา การต่อสู้ระยะประชิดเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและไร้เสียง หมัดหนักหน่วงของทนายความหนุ่มซัดเข้าที่ลิ้นปี่จนร่างนั้นทรุดฮวบคาพื้น ขณะเดียวกัน พายก็ตวัดแขนฟาดด้ามปืนกระแทกเข้าที่ขมับของชายอีกคนที่พุ่งเข้ามาจากด้านหลังอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี เลือดสด ๆ กระเซ็นเปรอะเปื้อนเสื้อกาวน์สีขาวของเธอ แต่แพทย์สาวไม่แม้แต่จะกะพริบตา ความเด็ดเดี่ยวและเลือดเย็นในยามวิกาลทำให้เธอดูงดงามและอันตรายยิ่งกว่าภูตผี “ทางนี้!” พิรุณคว้าข้อมือเธอให้วิ่งเลี้ยวไปทางลิฟต์บริการที่ซ่อนอยู่หลังมุมอับ แต่ทว่า... ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นเบื้องหน้า ประตูสีเงินค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นความว่างเปล่าภายใน แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ต้องสะดุดกึก กลับไม่ใช่ความว่างเปล่าของห้องโดยสาร... บนพื้นสเตนเลสเงางามภายในตู้ลิฟต์ มีร่างชุ่มเลือดของยามรักษาความปลอดภัยประจำตึกนอนนิ่งสนิท ดวงตาเบิกโพ้าง eดูลานด้วยความหวาดกลัว และที่กลางหน้าผากของเขามีรูกระสุนฝังอยู่พิดดัด พร้อมกับข้อความด้วยหมึกสีแดงฉานที่เขียนไว้บนผนังกระจกด้านหลังอย่างจงใจ— *‘เกมจบแล้ว... คุณหมอ’* ทว่าในวินาทีที่ความเย็นเยือกแล่นริ้วขึ้นจากสันหลัง พายก็สังเกตเห็นบางสิ่งสะท้อนอยู่ในเงากระจกของลิฟต์—เงาดำของปลายกระบอกปืนอีกกระบอกหนึ่งที่กำลังเล็งตรงมาที่ศีรษะของพิรุณจากความมืดมิดเหนือเพดาน! “ก้มลง!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ “แสงดาวพร่างพราว”