เกมจ้องตา

เสียงกริ๊กแผ่วเบาของกลอนประตูที่เลื่อนเข้าล็อกสนิท ดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงฝีเท้าใดๆ ในยามวิกาล พายไม่ได้หันกลับไปมองเงาร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตปลอดเชื้อแห่งนี้ นิ้วเรียวยังคงคีบปาสกาลลวดเหล็กเขี่ยคราบสารละลายบนเนื้อเยื่อชิ้นสุดท้ายใต้กล้องจุลทรรศน์ แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดสะท้อนกรอบแว่นสายตาของเธอ เป็นเส้นประกายคมกริบขณะที่เธอกล่าวทักทายแขกผู้มาเยือนด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับคาดการณ์การมาถึงของเขาไว้อยู่แล้ว "ถ้าคุณคิดจะมาขโมยสำเนาผลชันสูตรศพของท่าน ส.ส. กรณ์ คุณมาเสียเที่ยวค่ะ... พิรุณ เพราะฉันไม่ได้เก็บต้นฉบับไว้ที่นี่ตั้งแต่แรก" เงาร่างของพิรุณหยุดนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู เขาสวมสูทสีเข้มที่ยับย่นเล็กน้อยจากการนั่งทำงานข้ามคืนเนิ่นนาน เนคไทถูกคลายปมลงหลวมๆ เผยให้เห็นลำคอแกร่งและเม็ดเหงื่อซึมตามไรผม แต่ดวงตาคู่นั้น—ดวงตาคมกริบที่เคยใช้พิฆาตคู่ต่อสู้ในชั้นศาล—กลับกวาดมองไปทั่วห้องชันสูตรด้วยความนิ่งสนิท ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเธอในระยะประชิด ชนิดที่กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นอับชื้นยามฝนตกของเขาลอยวนเข้ามาแตะจมูก "คุณประเมินความสามารถของผมต่ำไปพาย" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นเหนือศีรษะเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร "ผมไม่ได้มาเพื่อแย่งชิงกระดาษแผ่นเดียวที่รัฐบาลอยากกวาดซุกใต้พรม แต่ผมมาเพื่อเตือนคุณ... ว่าเกมที่คุณกำลังเล่นอยู่ มันใหญ่เกินกว่าที่คุณจะเดินหมากด้วยตัวคนเดียว" พายแค่นหัวเราะในลำคอ เธอหมุนเก้าอี้ทำงานกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าช่องว่างระหว่างโต๊ะกับตัวเธอจะถูกร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีปิดกั้นจนแทบไม่เหลืออากาศหายใจ "เตือนฉัน? หรือว่าคุณกลัวว่าหลักฐานชิ้นนี้จะไปสะดุดขา 'ลูกความระดับ VIP' ของคุณเข้าจนทำให้สำนักงานกฎหมายชื่อดังของคุณต้องแปดเปื้อนกันแน่ล่ะคะ" เธอย้อนถาม ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นอย่างไร้ความหวั่นไหว "จำไม่ได้หรือไงคะ ว่าเราตกลงกันไว้แล้วว่าต่างคนต่างอยู่ บนเส้นทางที่เราเลือกเอง" พิรุณไม่ถอยหนี เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ มือหนาวางทكومลงบนพนักพิงเก้าอี้ของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ กลิ่นอายคุกคามแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ทว่าแฝงไว้ด้วยความดึงดูดอันตรายที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี "เส้นทางที่คุณเลือก มันกำลังพาคุณไปสู่ปากหลุมฝังศพพาย" น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้น แววตาไหววับชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม "ศพบนโต๊ะผ่าตัดนั่น... ไม่ใช่คดีอุบัติเหตุธรรมดา และคุณก็รู้ดีแก่ใจว่าถ้าคุณยังดื้อดึงที่จะขุดคุ้ยรอยเข็มปริศนาที่ต้นคอนั่น คนที่จะไม่ได้เห็นตะวันในวันพรุ่งนี้ ไม่ใช่ผม... แต่เป็นคุณ" ห้องชันสูตรตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องทำความเย็นที่ทำงานแข่งกับบรรยากาศตึงเครียดระหว่างคนทั้งคู่ สัมผัสจากความใกล้ชิดทำให้หัวใจของพายเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง แต่เธอก็รีบดึงสติกลับมาเคลือบเกราะป้องกันไว้อย่างรวดเร็ว "เป็นห่วงฉันเหรอคะ?" เธอเอטיยยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ส่งไม่ถึงดวงตา "แปลกจดนะคะ ทนายความผู้เยือกเย็นและไร้หัวใจอย่างคุณ ถึงกับยอมลงทุนขับรถฝ่าสายฝนมากลางดึก เพื่อมาพูดจาข่มขู่ฉันถึงห้องทำงาน... หรือว่าจริงๆ แล้ว คุณแค่วิตกกังวลว่าฉันจะสาวไปถึงชื่อของผู้มีพระคุณที่คุณก้มหัวให้อยู่กันแน่" พิรุณขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความอดทนของเขาดูเหมือนจะเดินทางมาถึงขีดจำกัด มือที่วางบนพนักพิงเก้าอี้บีบเข้าหากันจนข้อต่องอขาว เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูเธอจนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านใบหูขาวผ่อง "อย่าท้าทายผมพาย คุณก็รู้ว่าผมทำได้ทุกอย่างเพื่อให้คดีชนะ... แม้ว่าผมจะต้องทำลายหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่คุณถืออยู่คามือก็ตาม" "งั้นก็ลองดูสิคะ!" พายสวนกลับทันควัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอไม่ยอมแพ้ให้กับแรงกดดันทางจิตวิทยาของเขาแม้แต่น้อย "ถ้าคุณคิดว่าอำนาจเงินและความไร้มนุษยธรรมของคุณ จะมีค่ามากกว่าความจริงบนร่างไร้วิญญาณนี้ ก็เชิญควานหามันให้เจอสิคะ... ถ้าคุณหาเจออ่ะนะ" การปะทะฝีปากหยุดชะงักลงทันที เมื่อเสียงเตือนภัยระบบความปลอดภัยของโรงพยาบาลดังลั่น "หวีด—หวีด—" แสบแก้วหู พร้อมกับหลอดไฟนีออนบนเพดานที่กะพริบไหวรุนแรงแล้วดับวูบลง เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่สาดส่องสลับไปมาสลัวๆ ความมืดที่เข้าครอบงำชั่วพริบตาทำให้บรรยากาศเปลี่ยนเป็นความระทึกขวัญ พิรุณขยับตัวเข้าประชิดตัวเธอแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ มือใหญ่คว้าต้นแขนเธอไว้เพื่อดึงหลบเข้ามุมอับของโต๊ะชันสูตร "ไฟดับแบบนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" พิรุณกระซิบเสียงต่ำด้วยความตื่นตัว ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นรู้ ก่อนที่พายจะทันได้เอ่ยปากเถียง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก—ไม่ใช่เสียงเดินปกติ แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่วิ่งตรงมายังห้องนี้ด้วยความเร็ว พร้อมกับเสียงโลหะขูดกับพื้นกระเบื้องที่ชวนให้ขนหัวลุก พิรุณดึงตัวเธอให้ซุกอยู่ใต้ร่างของเขาที่บังทิศทางจากประตูกระจกฝ้าอย่างมิดชิด สายตาคมกราบกรานมองลอดผ่านกระจกออกไป และภาพที่ปรากฏผ่านแสงไฟสีแดงฉานก็ทำให้ลมหายใจของทนายความผู้เยือกเย็นสะดุดกึก เงาดำมหึมาหลายร่างหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูกระจก พร้อมกับเงาของวัตถุบางอย่างที่เงื้อขึ้นสูง—เงาของลำกล้องปืนเก็บเสียงที่จ่อตรงมายังตำแหน่งที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่! ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของ "แสงดาวพร่างพราว" เสมอมานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!