แผลเป็นที่ยังสดใหม่

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้ม ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของแผนกนิติเวชยามวิกาล บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาแขวนผนังที่เดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ทว่าความเงียบงันนี้กลับหนักอึ้งราวกับมีมวลอากาศกดทับอยู่บนบ่าของคนทั้งคู่ พายวางแฟ้มเอกสารชันสูตรศพลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง *ปึก* จนกระดาษข้างในไหวสะเทือน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด เธอมองชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มฝั่งตรงข้าม—พิรุณ ทนายความมือฉกาจผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น แม้กระทั่งในยามที่สถานการณ์ระหว่างเขากับเธอกำลังพังทลายลงทีละน้อย "คุณกำลังเล่นกับไฟนะคะ, คุณพิรุณ" พายเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "การดึงคดีนี้ให้เข้ามาพัวพันกับเรื่องส่วนตัว มันไม่ได้ช่วยให้คุณชนะคดีในศาล แต่มันกำลังทำให้หลักฐานชิ้นสำคัญที่สุด... ปนเปื้อนจนใช้การไม่ได้" พิรุณไม่สะทกสะท้าน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นظرคมปลาบของเขาจ้องมองแพทย์นิติเวชสาวนิ่งนาน ราวกับกำลังประเมินคุณค่าของเธอในฐานะคู่ต่อสู้ มากกว่าอดีคนคนรักที่เคยใช้ชีวิตร่วมกัน "ความจริงกับหลักฐาน มันไม่ใช่สิ่งเดียวกันเสมอไปหรอกนะ, คุณพาย" พิรุณลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีชาคราวก้าวเข้าหาเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม "คุณต่างหากที่กำลังเอาความรู้สึกส่วนตัวมาบังตา... กลัวว่าถ้าความจริงปรากฏขึ้นมาจริงๆ คนที่เจ็บที่สุดจะไม่ใช่จำเลยในคดี แต่จะเป็นตัวคุณเองต่างหากที่ต้องยอมรับว่า... คุณเลือกข้างผิดมาตลอด" ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ กลิ่นกายสะอาดเย็นเยียบของเขาผสมผสานกับความดุดันในแววตา สร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจของพายกระตุกวูบ เธอไม่ได้ถอยหลังหนี แต่เลือกที่จะเงີบหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แม้รู้ว่ามันอันตรายเพียงใด "ฉันไม่เคยกลัวความจริงค่ะ... สิ่งเดียวที่ฉันเกลียด คือการเห็นคนฉลาดอย่างคุณใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือบิด1เบือนความยุติธรรม เพื่อแลกกับการเอาชนะปมในวัยเด็กของตัวเอง" พายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นน้อยๆ ด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามควบคุมไว้ภายใต้มาดนิ่ง คำพูดนั้นราวกับลูกศรที่ปักเข้ากลางเป้าหมาย พิรุณชะงักไปชั่วพริบตา แววตาคู่คมวับไหววูบด้วยประกายไฟแห่งความโกรธกรำ ก่อนที่เขาจะยื่นมือหนาออกไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้โดยไม่มีการลังเล แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้ "ถ้าคุณคิดว่าผมกำลังเล่นสนุก... งั้นก็ลองบอกผมมาสิว่า ทำไมรอยแผลเป็นบนศพเมื่อคืน ถึงตรงกับรอยแผลที่ผมเคยเห็นบนตัว 'ใครบางคน' ที่คุณพยายามปกป้องนักหนa" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้ม ทำให้ความนิ่งสงบที่พายพยายามสร้างขึ้นพังทลายลงในเสี้ยววินาที หัวใจของพายกระหน่ำรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ—เขารู้... เขารู้เรื่องรอยแผลเป็นนั้นแล้ว ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด แรงดึงดูดอันดิบเถื่อนและเปราะบางผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก พิรุณโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด สายตาของเขาเลื่อนลงมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของเธอก่อนจะกลับมาสบตา ปฏิกิริยาทางกายที่เกิดขึ้นโดยสัญชาตญาณทำให้มืออีกข้างของเขาเผลอยกขึ้นแตะกรอบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยและโหยหาในเวลาเดียวกัน ทำให้พายเผลอกลั้นหายใจ แต่ก่อนที่ความใกล้ชิดนั้นจะล้ำเส้นเกินกว่าเหตุ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอกห้องชันสูตร พร้อมกับเสียงเคาะประตูดัง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* สามครั้งติดกันอย่างร้อนรน พิรุณชะงัก ถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวด้วยความรวดเร็ว ราวกับดึงสติตัวเองกลับมาจากห้วงอารมณ์อันตราย ขณะที่พายรีบปรับสีหน้าและจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างลนลาน เธอกระแอมเบาๆ เพื่อเรียกเสียงตัวเองกลับมาก่อนจะเอ่ยอนุญาต "เข้ามาค่ะ" ประตูห้องเปิดผางออกอย่างแรง ปรากฏร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจเวรประจำคดีที่หอบหายใจตัวโยน ใบหน้าซีดเผือกด้วยความตื่นตระหนก มือหนาสั่นเทาชูซองพลาสติกใสบรรจุวัตถุพยานชิ้นใหม่ขึ้นมาตรงหน้า "คุณหมอครับ... ทนายพิรุณ... เราเพิ่งเจอหลักฐานชิ้นใหม่ในที่เกิดเหตุเมื่อครู่..." เจ้าหน้าที่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "มันคือจดหมายลาตาย... แต่ลายมือบนกระดาษแผ่นนั้น ไม่ใช่ของเหยื่อผู้หญิงคนที่เรากำลังชันสูตรอยู่... แต่มันเป็นลายมือของคนที่ตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!