ร่องรอยจากอดีต

“คุณไม่ควรอยู่ที่นี่... พิรุณ” เสียงของพายลอดผ่านไรฟัน แม้พยายามจะควบคุมมันให้มั่นคงเพียงใด แต่ปลายนิ้วที่กำแฟ้มเอกสารคดีบนโต๊ะชันสูตรก็ยังสั่นระริกอย่างไร้การควบคุม แสงไฟสว่างจ้าจากโถงทางเดินสาดทาบร่างสูงสง่าของทนายความหนุ่มอัจฉริยะให้ทอเงายาวทาบทับลงมาบนพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาด พิรุณก้าวเข้ามาในห้องนิติเวชยามวิกาลด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับเขากำลังเดินอยู่ในห้องพิจารณาคดี ไม่มีความตื่นตระหนก หรือแม้แต่ความประหลาดใจที่เห็นอดีตภรรยา—ผู้ซึ่งกำลังอยู่ในกระบวนการฟ้องหย่าร้างอย่างดุเดือด—ยืนถือหลักฐานชิ้นสำคัญอยู่ตามลำพัง พิรุณปรายตามองเอกสารบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบกับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่พายรู้ดีว่ามันซ่อนคมมีดเอาไว้ลึกแค่ไหน “ถ้าผมไม่มา คุณก็คงกำลังทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญอีกตามเคยสินะครับ... พาย” พิรุณเน้นเสียงคำว่า *'คุณ']* อย่างมีความหมาย ขายาวก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นทีละน้อย จนกลิ่นอายน้ำหอมบุรุษเจือกลิ่นฝนจางๆ ปะปนกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้อง “ฉันไม่ใช่คนประเภททำลายหลักฐานเพื่อปกป้องใครเหมือนคุณ” พายสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย “คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเขตสามเมื่อห้าปีก่อน... คนที่ปิดคดีอย่างเร่งรีบเพื่อผลประโยชน์ทางกฎหมาย ไม่ใช่สำนักงานทนายความของคุณหรอกหรือคะ ที่ทำให้คนบริสุทธิ์ต้องกลายเป็นแพะรับบาป?” บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันทีราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงัน บทสนทนาเชิงจิตวิทยาที่เต็มไปด้วย *Subtext* เริ่มทำงานอย่างดุเดือด ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันโดยมีโต๊ะสเตนเลสเย็นเฉียบกั้นกลาง ราวกับสนามรบขนาดย่อมที่ไม่มีใครยอมถอยให้ใคร พิรุณหุบยิ้ม ดวงตาคมกริบฉายแววไหววับขึ้นมาวูบหนึ่ง—เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่พายสังเกตเห็นความเจ็บปวดร้าวลึกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยชา—แต่มันก็จางหายไปอย่างรวดเร็วราวกับภาพลวงตา “คุณกำลังเข้าใจผิดเรื่องใหญ่เลยนะพาย... หรือบางที สมองของแพทย์นิติเวชมือหนึ่งอย่างคุณ อาจจะถูกสารเคมีในห้องดับจิตกัดกินจนหลงลืมข้อเท็จจริงไปหมดแล้ว” พิรุณโน้มตัวลงเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนพายได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา “คดีเมื่อห้าปีก่อนไม่ได้ถูกปิดเพราะผมต้องการผลประโยชน์ แต่มันถูกปิด... เพราะมีคนบางคนพยายามปกป้องหลักฐานชิ้นที่สามารถสาวไปถึงคนใกล้ตัวที่สุด” พายชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตกใจแต่ต้องเก็บอาการไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย “คุณหมายความว่ายังไง?” “หมายความตามที่พูดนั่นแหละ” พิรุณยื่นมือหนาออกมา ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนแฟ้มเอกสารคดีบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนมันเข้าหาตัวเขาเองช้าๆ “และหลักฐานที่คุณถืออยู่ตอนนี้... แผลเป็นรูปจันทร์เสี้ยวบนกระดูกซี่โครงของผู้ตาย มันไม่ใช่ร่องรอยจากการฆาตกรรมทั่วไป แต่มันคือลายเซ็น... ลายเซ็นเดียวกับคดีเมื่อห้าปีก่อนที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรม” พายเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้สมองของเ្ธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว ร่องรอยจากอดีตที่เธอพยายามขุดคุ้ยไม่ได้เป็นเพียงแค่คดีเก่า แต่มันกำลังเชื่อมโยงกลับมาหาตัวพวกเขาเองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “คุณรู้อยู่แล้ว...” พายพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาลง “คุณรู้มาตลอดว่าฆาตกรคนนั้นยังไม่ตาย และคดีเมื่อห้าปีก่อนมีเบื้องหลัง” “ถ้าผมไม่รู้ แล้วผมจะยอมแต่งงานกับคุณ... แล้วหย่ากับคุณ เพื่อดึงคุณออกมาจากหลุมพรางนี้เหรอครับ” พิรุณพูดเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “คุณคิดว่าผมใจร้ายนักเหรอพาย ที่ทำทุกอย่างเพื่อให้เราหย่ากันให้จบ... คุณโง่เกินกว่าจะรู้ว่า ผมกำลังปกป้องคุณจากอะไร” คำพูดของเขาทำให้พายพูดไม่ออก ความรู้สึกหลากหลายตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งโกรธ ทั้งสับสน และความผูกพันที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายใต้ความเกลียดชัง ก่อนที่พายจะได้ทันเอ่ยปากตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอกก็ทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน! *กริ๊ก...* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากประตูห้องเก็บศพฝั่งตรงข้าม ตามด้วยเงาร่างทอดผ่านกระจกฝ้าที่ควรจะว่างเปล่า พิรุณเปลี่ยนสีหน้าในเสี้ยววินาที ร่างสูงพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือบางของพายแล้วดึงหลบเข้าไปหลັງชั้นเก็บเวชภัณฑ์ทันที มือหนาปิดปากเธอไว้แน่นขณะที่ดวงตาส่งสัญญาณเตือนให้เงียบสนิท เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูห้องนิติเวช... และเสียงเคาะกระจกสามครั้งเบาๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับข้อความปริศนาที่ถูกสอดเข้ามาใต้ประตูด้วยกระดาษแผ่นเล็ก พายมองตามเงานั้นด้วยหัวใจที่เต้นระทึก พิรุณค่อยๆ คลายมือออกอย่างระมัดระวัง ก้มลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาเปิดอ่าน ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อกวาดสายตาผ่านลายมือหวัดๆ บนแผ่นกระดาษ *‘เกมจบแล้ว... คุณหมอ ทนายความ และศพที่ห้า กำลังรอต้อนรับพวกคุณอยู่ในนรก’* ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนาอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับ “แสงดาวพร่างพราว” นะคะ