เกมไล่ล่า

ลำแสงสีขาวเจิดจ้าจากไฟฉายแรงสูงแทงทะลุกรอบความมืดเข้ามาอย่างไร้ความปรานี กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นผงที่ลอยเค្វ้งคว้างในอากาศถูกแทนที่ด้วยกลิ่นไอเย็นยะเยือกของความตายที่คืบคลานเข้ามาประชิด พิรุณไม่ปล่อยให้สัญชาตญาณของการเป็นผู้รอดชีวิตต้องเสียเวลาไปกับความลังเล มือหนาคว้าข้อมือเรียวของพายแล้วกระชากให้พุ่งทะยานออกไปจากมุมอับทันที เสียงฝีเท้าหนักหน่วงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นปูนซีเมนต์ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดินชั้นใต้ดินราวกับเสียงคำรามของอสูรกาย "วิ่งค่ะพาย อย่าหันหลังกลับเด็ดขาด!" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของพิรุณไม่ได้เจือความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่มันเปี่ยมไปด้วยอำนาจการสั่งการที่เฉียบคมราวกับบัญชาการรบ พายไม่ได้เอ่ยคำถามโง่ๆ ออกมาสักคำ สมองระดับแพทย์นิติเวชของเธอประมวลผลสถานการณ์และคำนวณความน่าจะเป็นในเสี้ยววินาที ความมืดรอบตัวและเสียงตะโกนไล่หลังเป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่า พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา และเอกสารแผ่นสุดท้ายที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของเธอน่าจะมีน้ำหนักมากพอที่จะแลกด้วยลมหายใจ เสียงปืนนัดแรกดังสนั่นหวั่นไหว ฝ่าความเงียบสงัดยามวิกาลของโรงพยาบาล กระสุนเจาะทะลุกำแพงอิฐบล็อกด้านข้างจนเศษปูนแตกกระจายร่วงกราวลงบนพื้น พิรุณดึงร่างบางให้หลบเข้าเหลี่ยมเสาคอนกรีตอย่างเฉียดฉิว ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวแต่สายตากลับคมกริบดั่งใบมีดโกน พายพิงแผ่นหลังเข้ากับเสาเย็นเฉียบ มือเรียวเอื้อมไปจับชายเสื้อของอดีตสามีโดยไม่รู้ตัว แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ ปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งคู่กลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่สั่นประสาท "พวกมันรู้ว่าเราถืออะไรอยู่" พายกระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวในความมืด "เอกสารการสั่งยาชุดนั้น... มันเชื่อมโยงไปถึงบอร์ดบริหารระดับสูง" "และนั่นคือเหตุผลที่พวกมันยอมฆ่าคนปิดปากในโรงพยาบาล" พิรุณตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น สายตาคอยสอดส่องความเคลื่อนไหวผ่านความมืด "คุณไม่ควรเอาชีวิตเข้ามาเสี่ยงในเกมสกปรกนี่ตั้งแต่แรก พาย" "ถ้าฉันไม่ทำ แล้วใครจะเป็นคนลากความจริงออกมาจากนรกคะ พิรุณ?" พายสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ที่เขาเคยตกหลุมรัก และเกลียดชังมันในเวลาเดียวกัน "คุณต่างหากที่มาทำอะไรในห้องเก็บเอกสารตอนตีสอง... อย่าบอกนะคะว่าบังเอิญผ่านมา" บทสนทนาอันเชือดเฉือนถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทุกที พิรุณไม่ตอบคำถามของเธอ มือหนาเอื้อมไปเปิดประตูกันไฟฉุกเฉินที่นำไปสู่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน ลมเย็นเยียบปะทะเข้ากับใบหน้า ทว่ามันกลับร้อนรุ่มไปด้วยควันพิษแห่งการไล่ล่า รถเก๋งซีดานสีดำสนิทของพิรุณจอดสงบนิ่งอยู่ห่างออกไปไม่ถึงยี่สิบเมตร แต่อุปสรรคคือพื้นที่โล่งแจ้งที่ไม่มีที่กำบัง "วิ่งไปที่รถ!" พิรุณตัดสินใจเด็ดขาด เขาผลักร่างของพายให้ออกตัวไปก่อน ขณะเดียวกันก็ควักวัตถุโลหะสีดำเงาออกจากแจ็คเก็ตสูทขึ้นมาปลดเซפตี้ด้วยความรวดเร็ว เสียงปืนนัดที่สองและสามดังไล่หลังมาติดๆ กระสุนเฉี่ยวไหล่เสื้อของเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ทนายความหนุ่มผู้เคยใช้ชีวิตอยู่แต่ในห้องพิจารณาคดีและตัวบทกฎหมาย กลับแสดงสัญชาตญาณดิบเถื่อนและความแม่นยำในการยิงตอบโต้เพื่อคุ้มกันได้อย่างไร้ที่ติ ปัง! เสียงปืนจากกระบอกของพิรุณดังขึ้นหนึ่งนัดเพื่อสกัดกั้นการเคลื่อนไหวของมือปืนที่โผล่มาจากมุมตึก เงาร่างหนึ่งทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น แต่เพื่อนร่วมทีมของมันยังคงระดมยิงกดดันอย่างต่อเนื่อง พายเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วพุ่งตัวเข้าไปในรถอย่างทุลักทุเล ลมหายใจหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะความตื่นตัว หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก แต่มือทั้งสองข้างยังคงกุมกระเป๋าเอกสารแน่นไม่ยอมปล่อย พิรุณกระโดดขึ้นนั่งประจำที่นั่งคนขับ กระชากเกียร์แล้วเหยียบคันเร่งมิดจนล้อรถบดกับพื้นคอนกรีตส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง รถพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าอย่างรุนแรงจนแรงเหวี่ยงกระแทกหลังของทั้งคู่ติดเบาะ กระจกมองข้างด้านหลังแตกกระจายละเอียดจากการระดมยิงระลอกสุดท้าย พิรุณหักพวงมาลัยเลี้ยวโค้งกะทันหันเพื่อพุ่งทะลุไม้กั้นทางออกของลานจอดรถ ไม้กั้นพลาสติกหักสะบั้นกระเด็น รถซีดานสีดำพุ่งตัวออกสู่ถนนใหญ่ยามค่ำคืนที่ไร้ผู้คน ทิ้งระยะห่างจากกลุ่มมือปืนปริศนาออกไปเรื่อยๆ ท่ามกลางความมืดมิดของมหานครที่ไม่เคยหลับใหล ภายในห้องโดยสารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตายและความตึงเครียด มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสองที่ดังแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ พิรุณจดจ่ออยู่กับการขับรถ สายตาคมกริบมองตรงไปเบื้องหน้าผ่านกระจกหน้ารถที่สะท้อนแสงไฟนีออนข้างทาง ใบหน้าด้านข้างของเขาในความสลัวดูเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยร่องรอยของความเป็นชายผู้แบกรับความลับดำมืด พายหันไปมองเขา แสงไฟกะพริบจากเสาข้างทางสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของอดีตสามี เผยให้เห็นรอยเลือดซึมจางๆ ที่บริเวณต้นคอของเขา ซึ่งน่าจะเกิดจากเศษกระจกหรือกระสุนเฉี่ยวเมื่อครู่ "คุณเลือดออกค่ะ" พายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด มือเรียวยื่นไปหยิบกระดาษทิชชูในคอนโซลกลางยื่นให้เขา "จับพวงมาลัยไว้เถอะค่ะ เดี๋ยวฉันเช็ดให้" พิรุณเหลือบสายตามามองมือของเธอที่ยื่นเข้ามาใกล้ นัยน์ตาคมกริบฉายแววซับซ้อนบางอย่างที่อ่านไม่ออก เขาไม่ได้ปฏิเสธความช่วยเหลือ แต่มือใหญ่กลับเอื้อมมาทาบทับลงบนหลังมือของเธอที่ถือกระดาษทิชชูเอาไว้ แรงกดจากฝ่ามือของเขาอุ่นจัดและหนักแน่น จนพายต้องชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาในระยะประชิด "ห่วงตัวเองก่อนดีกว่าไหม พาย" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอמהกระซิบชิดริมฝีปาก "เอกสารในมือคุณ... มันกำลังจะทำให้เรากลายเป็นเป้าหมายที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ" พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความใกล้ชิดในพื้นที่แคบๆ นี้ทำให้กลิ่นกายเฉพาะตัวและสัมผัสจากเขาแผ่ซ่านความร้อนรุ่มเข้ามาในอก ความโกรธ ความเกลียด และความปรารถนาอันลึกซึ้งที่เคยถูกฝังกลบไว้กำลังปะทุขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางควันไฟแห่งการไล่ล่า แต่ก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำพูดใดออกมาเพื่อทำลายบรรยากาศอันเปราะบางนี้ พิรุณก็เหยียบเบรกกะทันหันจนรถสะดุดหัวทิ่ม พายเกือบพุ่งไปกระแทกกับคอนโซลหน้าหากทนายความหนุ่มไม่ใช้แขนแกร่งกั้นร่างเธอไว้เสียก่อน กลางถนนสายเปลี่ยวเบื้องหน้า ปรากฏร่างของรถกระบะสีดำคันใหญ่มหึมาจอดขวางถนนอยู่สามคัน ปิดกั้นเส้นทางหนีทุกทางอย่างไร้ช่องว่าง และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ ประตูรถทุกบานเปิดออกพร้อมกับร่างของผู้ชายในชุดสูทสีดำนับสิบคนก้าวลงมา พร้อมอาวุธปืนครบมือที่เล็งตรงมายังรถของพวกเขา พิรุณหักพวงมาลัยเตรียมจะถอยหลังกลับ แต่ทว่า... เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องดังขึ้นจากด้านหลัง รถเก๋งอีกสองคันพุ่งทะยานออกมาจากซอกตึกมืดสนิท ปิดตายเส้นทางถอยร่นอย่างสมบูรณ์แบบ พวกมันต้อนพวกเขาเข้ามาในมุมอับที่ไม่มีทางหนีรอดได้อีกต่อไปแล้ว หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนคอนโซลกลางสว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ปรากฏสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกที่ไม่แสดงตัวตน พิรุณจ้องมองหน้าจอนั้นด้วยนัยน์ตาที่หรี่แคบลงอย่างอันตราย ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความท้าทาย "รับสายสิคะ พิรุณ" พายกระซิบเสียงสั่นระริกเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวเท้าเดินตรงมายังรถของพวกเขาผ่านแสงไฟสาดส่อง "ดูซิว่า... ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังเกมไล่ล่าครั้งนี้" -------------------------------------------------- ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ