เบื้องหลังฉาก

กลิ่นอายของกระดาษเก่าและน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องเก็บแฟ้มคดีชั้นใต้ดินของสำนักงานอัยการพิเศษ ช่างเป็นกลิ่นที่ชวนให้ประสาทสัมผัสตื่นตัวถึงขีดสุด พิรุณยืนนิ่งอยู่หน้าตู้เหล็กทึบ แสงไฟนีออนสีตุ่นกะพริบเบาๆ ทุกครั้งที่กระแสไฟฟ้าขัดข้อง ทว่ามันกลับขับเน้นให้เงาของเขาบนกำแพงดูโดดเดี่ยวและทรงพลัง ทนายความหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลัง ไม่ใช่เพราะอุณหภูมิของห้อง แต่เป็นเพราะการมาเยือนของบุคคลที่เขาคาดไม่ถึง พายก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชเชียบ รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นปูนซีเมนต์เป็นจังหวะสม่ำเสมอ แววตาของแพทย์นิติเวชสาวไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดื้อรั้นและคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลึกลงไปถึงเนื้อร้ายของสังคม "คุณกำลังเล่นกับไฟ, พิรุณ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันดังขึ้น ทว่ามันกลับเจือไปด้วยความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง พิรุณไม่หันกลับไปทันที เขายังคงใช้ปลายนิ้วไล่ไปตามสันแฟ้มคดีเก่าๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ไฟเหรอคะ... พาย? น่าแปลกนะคะที่คุณใช้คำนี้ ทั้งที่จริงแล้ว เราต่างหากคือคนที่ถือไม้ขีดไฟเอาไว้ในมือตั้งแต่แรก" เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรวนขึ้นมาในอก ปมในอดีตเกี่ยวกับการสูญเสียครอบครัวยังคงฝังรากลึก ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ความจริง ความเจ็บปวดในวัยเด็กจะกรีดซ้ำรอยแผลเป็นนั้น แต่พิรุณในวันนี้ไม่ใช่เด็กชายคนเดิมที่ไร้ทางสู้ เขากลายเป็นปีศาจสวมสูทที่เรียนรู้จะใช้กฎหมายเป็นอาวุธในการเชือดเฉือนศัตรู พายสาวเท้าเข้ามาประชิดจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย เธอยื่นแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำครึแผ่นหนึ่งมาตรงหน้า แฟ้มที่ระบุรหัสคดีปิดตายเมื่อสิบปีก่อน—คดีอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่พรากครอบครัวของพิรุณไป "มันไม่ใช่แค่เรื่องล้างแค้นส่วนตัวของคุณหรอกค่ะ" พายเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากของเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในความเงียบงัน "เพราะคนที่อยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุในวันนั้น... และกำลังบงการคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในตอนนี้ คือคนๆ เดียวกัน" พิรุณชะงัก ร่างสูงสง่าแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมกราบกวาดมองเอกสารในมือพายอย่างรวดเร็ว สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลข้อมูลมหาศาลภายในเสี้ยววินาที ความเยือกเย็นที่เคยมีสั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อชื่อของผู้มีอำนาจระดับสูงในกระทรวงยุติธรรมปรากฏหราอยู่บนหน้ากระดาษแผ่นนั้น—บุคคลที่เขาเคารพรักและให้ความניתนับถือมาตลอดชีวิต "ท่านอัยการสูงสุด..." พิรุณพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่แทบจะกลืนหายไปในลำคอ ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นภายใต้คราบนักบุญผู้ผดุงความยุติธรรมค่อยๆ พังทลายลงต่อหน้าต่อตา "ใช่ค่ะ" พายสบตาเขา นัยน์ตากลมโตสะท้อนภาพความเจ็บปวดในแววตาของชายหนุ่ม "และเขาไม่ได้ทำงานคนเดียว คนที่คอยส่งศพและสร้างหลักฐานเท็จให้คุณตามไล่ล่า... ก็คือเงาที่คอยปกป้องเขาอยู่" ก่อนที่พิรุณจะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินยาวด้านนอก เสียงฝีเท้าที่ไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อปิดปาก ไฟนีออนบนเพดานดับวูบลงฉับพลัน ความมืดมิดกลืนกินทั้งห้องลงในชั่วพริบตา มีเพียงแสงสลัวจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ส่องให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของพาย—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความตกใจแม้แต่น้อย "ดูเหมือนว่า... เราจะต้อนแขกที่ไม่ได้รับเชิญเข้าบ้านเสียแล้วล่ะค่ะ, ทนายพิรุณ" แสงดาวพร่างพราวขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ