ความจริงอันเจ็บปวด

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของระบบปรับอากาศในห้องรับแขกไม่ได้มาจากอุณหภูมิภายนอก แต่มาจากเงาร่างที่ทอดทับลงบนพรมเปอร์เซียผืนหนา “ดูเหมือนว่า... เราจะต้อนแขกที่ไม่ได้รับเชิญเข้าบ้านเสียแล้วล่ะค่ะ, ทนายพิรุณ” พายเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของแพทย์นิติเวชสาวราบเรียบทว่าเฉียบคมดุจใบมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนเนื้อเยื่อโดยไม่ลังเล ดวงตาคู่สวยไม่ได้มองไปที่ประตูหน้าบ้านซึ่งบานพับกำลังส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ดแผ่วเบา แต่กลับจดจ้องอยู่บนเอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินบนโต๊ะกระจก—เอกสารที่มีลายเซ็นปลอมแปลงอย่างแนบเนียน ซึ่งมีเพียง 'คนใน' เท่านั้นที่เข้าถึงต้นฉบับ พิรุณไม่ขยับเขยื้อน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีชาโคลยังคงยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนกรอบกระจกเป็นจังหวะสามช้าสองเร็ว—ภาษาลับที่เขามักใช้เวลาสมองประมวลผลคดีฆาตกรรมที่ซับซ้อนที่สุด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเงาร่างของบุคคลนั้นก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาในแสงสลัว “ฉันไม่ได้มาในฐานะแขก” เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “และคิดว่า... ฉันคงไม่ต้องถอดรองเท้าสำหรับเจ้าของบ้านที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่างหรอกมั้งคะ... อ้อ หรือฉันควรเรียกว่า *อดีต* เจ้าของบ้านดีล่ะคะ?” แสงดาวพร่างพราวสาดส่องผ่านกระจกฝ้า เผยให้เห็นใบหน้าของคนที่พวกเขาต่างมอบความไว้วางใจให้มากที่สุด—สารวัตรกวิน มิตรแท้ผู้เคยเคียงบ่าเคียงไหล่ในห้องสอบสวนมานับไม่ถ้วน ทว่าเวลานี้ มือข้างที่เคยถือปืนพิทักษ์ความยุติธรรมกลับถือแฟ้มคดีลับที่ควรจะอยู่แต่ในเซฟของกรมตำรวจ พิรุณแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าแต่เปี่ยมด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงทันที “ความโลภนี่ทำงานเร็วกว่าที่ผมประเมินไว้เสียอีกนะ กวิน... นึกว่านายจะอดทนรอให้ศาลตัดสินคดีมรดกเสร็จเสียก่อน” กวินหัวเราะในลำคอเช่นกัน เขากวาดสายตามองไปรอบห้องราวกับกำลังตรวจตราพิพิธภัณฑ์ที่กำลังจะเป็นของตนเองในไม่ช้า “ความยุติธรรมในกระดาษมันกินไม่ได้หรอกนะพิรุณ นายเป็นถึงทนายความมือหนึ่ง ทำไมจะไม่รู้ว่ากฎหมายก็เป็นแค่เครื่องมือของคนที่มีอำนาจมากกว่า... และตอนนี้ คนที่มีอำนาจมากที่สุดในห้องนี้ก็คือฉัน” พายขยับตัวเล็กน้อย เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่กลับดึงดูดสายตาของชายหนุ่มทั้งสองให้หันมามอง เธอยืนขึ้นเต็มความสูง มือเรียวประสานกันไว้ที่หน้าท้อง ท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกรง “คุณคิดตื้นเกินไปหรือเปล่าคะ สารวัตรกวิน” พายเอ่ยขึ้น รอยยิ้มมุมปากของเธองดงามแต่เยียบเย็นจนน่ากลัว “คนที่คุณเห็นว่ากำลังถือไพ่เหนือกว่า... มักจะเป็นคนที่ถือไพ่ใบที่แย่ที่สุดในสำรับเสมอ” กวินชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบหันขวับมามองแพทย์นิติเวชสาวอย่างไม่ไว้ใจ “เธอหมายความว่ายังไง พาย?” “หมายความว่า... เอกสารที่คุณถืออยู่ในมือแฟ้มนั้นน่ะค่ะ” พายก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะกระจกช้าๆ สายตาจดจ้องที่มุมล่างซ้ายของแฟ้มในมืออีกฝ่าย “ไม่ใช่เอกสารจริง แต่เป็นสำเนาที่เคลือบสารเคมีพิเศษ ซึ่งตอนนี้... ปฏิกิริยาเคมีจากเหงื่อบนฝ่ามือของคุณกำลังทำปฏิกิริยากับสารเรืองแสงที่ฉันป้ายไว้บนลูกบิดประตูหน้าบ้านเมื่อสัปดาห์ก่อน” พิรุณลอบยิ้มมุมปาก—นี่คือความเข้าขาที่ไม่มีใครเทียบเทียมได้ แม้พวกเขาจะอยู่ในสถานะ ‘อดีตสามีภรรยา’ ที่ตกลงจะหย่าขาดจากกัน แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูร่วมกัน สมองอันปราดเปรื่องของทั้งคู่กลับทำงานประสานกันราวกับเฟืองจักรกลที่ไร้รอยต่อ “นายไม่ได้แค่บุกรุกเข้ามาขโมยเอกสารนะกวิน” พิรุณเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เฉียบขาด “แต่นายเพิ่งทิ้งลายนิ้วมือและดีเอ็นเอของตัวเองลงบนหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดในคดีฆาตกรรมอำพรางที่นายเป็นคนจัดฉากขึ้นมาเอง” ใบหน้าของกวินเปลี่ยนสีในพริบตา รอยยิ้มเย้ยหยันเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเยือกเย็น มือที่ถือแฟ้มกระดาษเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว “พวกเธอ... กำลังเล่นเกมที่ใหญ่เกินกว่าจะรับไหว” กวินกัดฟันกรอด มืออีกข้างเอื้อมไปแตะที่ด้ามปืนพกข้างเอวอย่างลืมตัว “คิดเหรอว่าหลักฐานบ้าๆ แค่นี้จะทำอะไรฉันได้ ในเมื่ออำนาจทั้งหมดในสถานีตำรวจอยู่ในมือฉัน!” “อำนาจเหรอคะ?” พายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อความไร้เดียงสาของอีกฝ่าย “คุณคิดว่าทำไมฉันถึงเลือกมานั่งรอคุณอยู่ที่บ้านของพิรุณในคืนนี้ล่ะคะ? สารวัตร... คุณคิดว่าเอกสารที่คุณพยายามตามหามาตลอดสามเดือน มันซ่อนอยู่ที่ไหน?” กวินเบิกตากว้าง ความหวาดระแวงพุ่งพล่านขึ้นถึงขีดสุด เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเมื่อตระหนักได้ว่า ตนเองต่างหากที่เป็นฝ่ายเดินเข้ามาติดกับดักที่ถูกขุดหลุมรอไว้ล่วงหน้าอย่างแยบยล “นายไม่ได้เก็บเอกสารต้นฉบับไว้ที่สำนักงานทนายความ...” กวินหันขวับมามองหน้าพิรุณด้วยความตกตะลึง “...แต่แกเอามาไว้ที่นี่ เพื่อล่อให้ฉันคายความจริงออกมาเองตั้งแต่แรก!” “ฉลาดนี่” พิรุณก้าวเท้าออกจากเงาดำของหน้าต่าง ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาประชิดตัวสารวัตรหนุ่มในระยะประชิด กลิ่นอายคุกรุ่นของความกดดันแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง “แต่น่าเสียดาย... ที่นายรู้ตัวช้าไปหน่อย” ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดิจิทัลจากสมาร์ตโฟนบนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ พายหยิบมันขึ้นมาเหลือบมองเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มหวานหยดแต่แฝงด้วยความอำมหิตปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวย “ข้อมูลทั้งหมดถูกส่งตรงไปยังอัยการสูงสุดและหน่วยสืบสวนกลางเรียบร้อยแล้วค่ะ, สารวัตร” พายเงยหน้าขึ้นสบตากวินตรงๆ “ตอนนี้... ต่อให้คุณมีปืนอยู่ในมือ ก็ไม่อาจหยุดยั้งหมายจับที่จะมาถึงในอีกสามนาทีข้างหน้าได้หรอกนะคะ” กวินคำรามออกมาอย่างคนจนตรอก นิ้วเรียวเหนี่ยวไกปืนพกชักออกมาจากซองด้วยความรวดเร็ว หมายจะปิดปากคนทั้งคู่ในวินาทีเป็นตาย ทว่า— ก่อนที่ปากกระบอกปืนจะทันเล็งมาที่ร่างของพิรุณ ประตูห้องรับแขกก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับร่างของหน่วยปฏิบัติการพิเศษในชุดเกราะครบมือที่พุ่งเข้ามาตรึงตัวสารวัตรหนุ่มลงกับพื้นอย่างรวดเร็วและไร้ความปรานี แฟ้มเอกสารในมือของกวินหลุดร่วงลงพื้น กระดาษกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดท่ามกลางความมืดที่ถูกแทนที่ด้วยแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉาน พิรุณยืนมองภาพตรงหน้านิ่งๆ ก่อนจะหันกลับมามองอดีตภรรยาที่ยืนอยู่เคียงข้าง กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าลอยแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นอายความตึงเครียด “ดูเหมือนว่าคดีนี้... จะใกล้จบลงเสียทีนะคุณหมอพาย” พิรุณเอ่ยเสียงนุ่มเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน พายหันมาสบตาเขา รอยยิ้มในแววตานั้นซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา “อย่าเพิ่งรีบสรุปค่ะทนายพิรุณ...” เธอยื่นมือไปหยิบเศษกระดาษแผ่นสุดท้ายที่ปลิวมาตกแทบเท้าขึ้นมาพิจารณา ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเมื่อเห็นข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ลายน้ำ “...เพราะคนบงการตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังกวิน... ยังไม่ได้ปรากฏตัว” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา ณ ที่นี้นะคะ