ทางเลือกที่ยากที่สุด

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องเก็บเอกสารใต้ดินในสำนักงานทนายความยามเที่ยงคืน ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเสียงกระดาษพลิกดังสวบสาบที่สะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงัน พิรุณไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่ยืนกอดอกอยู่ตรงกรอบประตู เขาเพียงแต่ปล่อยให้ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงหยุดชะงักลงบนร่างสัญญาหย่าที่ยังลงชื่อไม่ครบ “คุณกำลังเล่นกับไฟ พาย” น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความเย็นชาที่ผ่านการคำนวณมาแล้วอย่างดี “และที่แย่กว่านั้น... คุณกำลังลากฉันเข้าไปไหม้เกรียมในกองเพลิงนั้นด้วย โดยอ้างว่ามันคือความยุติธรรม” พายแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เธอไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ แต่ระยะห่างสองเมตรระหว่างเธอกับโต๊ะทำงานของเขา กลับเต็มไปด้วยกระแสความตึงเครียดที่แทบจะจุดประกายไฟได้ “ความยุติธรรมเหรอคะ พิรุณ? หรือว่าคุณกำลังกลัวกันแน่... กลัวว่าถ้าขุดลึกลงไปมากกว่านี้ ความจริงที่คุณพยายามปกป้องมันไว้ตลอดชีวิต จะพังทลายลงมาทับร่างคุณเอง” ประโยคสั้นๆ นั้นทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด พิรุณเงยหน้าขึ้น สบตากับอดีคนคนรักที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าจะใช้ชีวิตร่วมกัน แววตาของพายในยามนี้ไม่ได้มีความอ่อนหวานหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความดื้อรั้นของผู้หญิงที่พร้อมจะแลกทุกอย่างแม้กระทั่งลมหายใจ เพื่อแลกกับการได้กระชากหน้ากากของฆาตกรที่ลอยนวล คำเตือนจากเทปปริศนาในตอนที่แล้ว—*“พวกคุณไม่ได้กำลังไขคดี... แต่กำลังเดินเข้าสู่หลุมศพที่พวกมันขุดไว้ต่างหาก”*—ยังคงดังวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของเขาอย่างชัดเจน แต่มันไม่ใช่ความกลัวที่ทำให้พิรุณลังเล มันคือการชั่งน้ำหนักระหว่าง "หน้าที่ทางกฎหมาย" ที่เขาถือครอง กับ "ชีวิต" ของผู้หญิงตรงหน้าที่เขาปฏิเสธไม่ได้ว่ายังคงมีอิทธิพลต่อหัวใจที่ด้านชาดวงนี้ “ถ้าฉันเลือกทางกฎหมาย... คุณจะรอด” พิรุณพูดขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลงกว่าเดิม “แต่ถ้าคุณเลือกความรักและความบ้าบอในการวิ่งไล่ล่าความจริงแบบนี้ พาย... เราต่างหากที่จะต้องตายในหลุมศพที่พวกมันขุดไว้” พายก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียวบางกดลงบนแฟ้มเอกสารคดีฆาตกรต่อเนื่องที่พัวพันกับผู้มีอำนาจระดับประเทศ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว “ความรักเหรอคะ? คุณกำลังพูดถึงความรักกับฉันเนี่ยนะ ในวันที่คุณกำลังจะเซ็นใบหย่าเพื่อตัดภาระเนี่ยนะพิรุณ!” “มันไม่ใช่ภาระ!” พิรุณตบโต๊ะเบาๆ แต่แรงพอจะทำให้ปากกาบนโต๊ะสะเทือน “มันคือการปกป้องต่างหาก! คุณไม่เข้าใจหรือไงว่าคนพวกนั้นไม่ได้เล่นตามกติกากฎหมายที่คุณศรัทธา พวกมันมีอำนาจเหนือกระบวนการยุติธรรมทั้งหมด ทนายอย่างฉันต่อสู้ด้วยสำนวนฟ้อง แต่นิติเวชอย่างคุณใช้แค่มีดผ่าศพ... มันไม่มีทางชนะหรอก พาย!” “แต่ฉันมีคุณ” พายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้นตันใจ แต่แววตายังคงแน่วแน่ “ฉันมีทนายความมือหนึ่งที่ไม่เคยแพ้ใครในศาล... ถ้าคุณไม่มัวแต่กลัวอดีตของตัวเองจนตัวสั่น” คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในปมในใจของพิรุณ ภาพในอดีตวันที่สูญเสียครอบครัวจากอุบัติเหตุที่ถูกจัดฉากโดยผู้มีอิทธิพลผุดขึ้นมาในหัว ราวกับมีใครเอามีดมา กรีดแผลเป็นที่ตกสะเก็ดไปแล้วให้ปริแตกออกอีกครั้ง เขากำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน อะดรีนาลีนในร่างกายหลั่งพล่าน ความโกรธและความปรารถนาที่จะปกป้องตีรันกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก นี่คือ "ทางเลือกที่ยากที่สุด" ในชีวิตของเขา ระหว่างการถอยฉากเพื่อรักษาชีวิตตัวเองแล้วปล่อยให้เกมนี้ดำเนินไปตามยถากรรม หรือจะก้าวลงไปในหลุมศพนั้นพร้อมกับเธอ ยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อทำลายล้างพวกมันให้สิ้นซาก “ถ้าฉันเลือกคุณล่ะ...” พิรุณกระซิบเสียงแหบพร่า โน้มตัวข้ามโต๊ะไปหาเธอ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าว “ถ้าฉันยอมทิ้งทุกอย่าง ทิ้งใบหย่าฉบับนี้ แล้วเดินลงไปในนรกกับคุณ... คุณจะรับประกันได้ไหมว่าเราจะไม่ตายเปล่า?” พายชะงักไปชั่วขณะ หัวใจของเธอเต้นรัวระทึก ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะอณูความดึงดูดอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้ เขายังคงเป็นพิรุณคนเดิม—คนที่เย็นชาและปากแข็งที่สุดในโลก แต่ในขณะเดียวกัน ก็เป็นคนเดียวที่เธอยอมมอบชีวิตให้อย่างไม่ลังเล “ฉันรับประกันไม่ได้หรอกค่ะ...” พายตอบกลับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยแต่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น “แต่ถ้าจะต้องตาย... ฉันก็อยากตายในฐานะคนที่ยืนหยัดเคียงข้างคุณ ไม่ใช่คนที่ถูกคุณผลักไสให้ไปตายคนเดียว” พิรุณนิ่งงังไปกับคำตอบนั้น ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับมันไว้ใต้ชั้นน้ำแข็งหนามานานหลายปี พังทลายลงในพริบตา เขากำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มเนียนของเธอเพื่อถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่ไม่อาจเอ่ยเป็นคำพูด ทว่า... *กริ๊ก!* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากมุมมืดของห้องเก็บเอกสารที่ควรจะมีเพียงแค่เขากับเธอ ทำเอาสัญชาตญาณดิบของอดีตเด็กกำพร้าที่ต้องเอาตัวรอดพุ่งพล่านถึงขีดสุด พิรุณไม่รอช้า เขาคว้าตัวพายเข้าหาตัวแล้วดึงลงมาหมอบราบไปกับพื้นใต้โต๊ะทำงานทันทีในเสี้ยววินาทีที่กระสุนปืนนัดแรกเจาะทะลุกระจกหน้าต่างด้านนอก เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวตามมาติดๆ ทำลายความเงียบยามวิกาลจนย่อยยับ ในความมืดที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นดินปืนและเศษกระจกที่โปรยปรายลงมา พิรุณกอดร่างของพายไว้แน่นแนบอก มือข้างหนึ่งคว้าปืนพกสั้นที่ซ่อนไว้ใต้ลิ้นชักขึ้นมาขึ้นลำกล้องอย่างเงียบเชียบ ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิด และก่อนที่สติของพายจะหลุดลอยไปกับความหวาดกลัว นิ้วมือเรียวของเธอก็ไปสัมผัสโดนวัตถุเย็นเฉียบชิ้นหนึ่งที่ตกอยู่ใต้ซอกโต๊ะ—มันไม่ใช่ปลอกกระสุน แต่เป็นแฟ้มข้อมูลหนังจระเข้สีดำสนิทที่มีสัญลักษณ์ตราประทับลับของกระทรวงยุติธรรม... แฟ้มข้อมูลที่ควรจะถูกทำลายไปตั้งแต่เมื่อสัปดาห์ก่อน พร้อมกับการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของอัยการสูงสุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้คดีนี้ระอุไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ --- แสงดาวพร่างพราว ---