เสียงแจ้งเตือนจากระบบลึกลับ

เศษกระดาษแผ่นบางที่ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยปลิวว่อนตกลงบนพื้นพรมราคาถูก รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของกุลธิดายังคงบาดลึกอยู่ในความรู้สึกของมินตรา แม้ว่าผู้เป็นแม่จะเดินสะบัดหน้าออกไปจากห้องเช่าคับแคบนี้ได้หลายนาทีแล้วก็ตาม ความเงียบงันภายในห้องสี่เหลี่ยมหลังเก่ากลับหนักอึ้งราวกับมีก้อนหินนับพันชิ้นมากดทับหน้าอก "มิน... พี่ขอโทษ" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นแผ่วเบาทำลายความเงียบลง ภคินยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกตัวเก่า ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาธรรมดาซ่อนประกายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン เขามองภรรยาคู่ยากที่ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง แผ่นหลังบอบบางนั้นสั่นเทาล็กน้อย ยิ่งตอกย้ำให้หัวใจของมหาเศรษฐีหนุ่มเจ็บปวดราวกับถูกกรีดด้วยมีด ตลอดสามปีที่ผ่านมา มินตราไม่เคยบ่นสักคำแม้จะต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิต ไม่เคยรังเกียจเสื้อผ้าเก่าๆ และไม่เคยหันหลังให้เขาแม้ในวันที่ตระกูลใหญ่ประกาศตัดขาดและไล่เขาออกจากกองมรดกอย่างไร้เยื่อใย แต่วันนี้... เธอกลับต้องมารองรับอารมณ์และคำดูถูกเหยียดหยามสารพัดจากแม่แท้ๆ เพียงเพราะเขามันไอ้คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าในสายตาของคนพวกนั้น "พี่คินไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ" มินตราหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้สามี รอยยิ้มที่แม้จะฝืนจนขม แต่ก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ทำให้ภคินแทบคลั่ง "เรารู้จักกันมานานแค่ไหนแล้วคะ มินไม่เคยเสียใจเลยสักครั้งที่เลือกเดินมาทางนี้... ต่อให้เราจะเหลือแค่ตัวเปล่าๆ มินก็ยังเชื่อมั่นในตัวพี่ค่ะ" คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจนั้นเฉือนลึกเข้าไปในหัวใจของภคิน ความรู้สึกผิด ความแค้นเคือง และความมุ่งMั่นที่จะเหยียบย่ำพวกที่เคยเหยียบหยามเขาพรั่งพรูขึ้นมาพร้อมๆ กัน ในสายตาของคนนอก ภคินเป็นเพียงอดีตทายาทผู้ตกอับที่ไร้ค่า แต่ในเงาที่ซ่อนอยู่ ไม่มีใครรู้เลยว่าอาณาจักรธุรกิจระดับโลกที่เขาเคยสร้างขึ้นด้วยมือตัวเองกำลังรอคอยคำสั่งเดียวเพื่อกลับมาผงาดและแผดเผาทุกคนให้เป็นจุล ติ๊ด! เสียงแจ้งเตือนอิเล็กทรอนิกส์สั้นๆ ดังขึ้นจากกระเป๋าเสื้อกั๊กเก่าๆ ของภคิน มันไม่ใช่เสียงข้อความทวงหนี้จากธนาคารพาณิชย์ทั่วไปที่เขาคุ้นเคยในช่วงหลายเดือนมานี้ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความสงสัย ภคินล้วงมือเข้าไปหยิบสมาร์ตโฟนรุ่นเก่าหน้าจอมีรอยร้าวขึ้นมาดู หน้าจอแสดงผลแอปพลิเคชันปริศนาที่เขาไม่เคยติดตั้งมาก่อน สีดำสนิทไร้ลวดลายประดับ มีเพียงตัวอักษรสีทองเรืองแสงวับวับลอยเด่นอยู่กลางจอ [ระบบราชาเศรษฐีพันล้าน กำลังเชื่อมต่อ...] [ตรวจสอบอัตลักษณ์: ภคิน บดินทร์ธรณ์... ผ่านสมบูรณ์แบบ] [เงื่อนไขการปลดล็อก: ผ่านพ้นจุดต่ำสุดของชีวิตด้วยความซื่อสัตย์จากคู่ชีวิต] [ของขวัญต้อนรับการกลับคืนสู่อำนาจ: เงินสดหมุนเวียนในบัญชีพิเศษ (ไม่จำกัดที่มาและถูกกฎหมาย 100%) จำนวน 100,000,000 บาท ได้ถูกโอนเข้าสู่บัญชีหลักของท่านเรียบร้อยแล้ว] ดวงตาคมกริบของภคินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนกลับมาเป็นความเยือกเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก เสียงสั่นเบาๆ จากโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมดังต่อเนื่อง ข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารระดับประเทศเด้งรัวติดต่อกันไม่หยุดหย่อน เงินจำนวนหนึ่งร้อยล้านบาทถ้วนปรากฏเด่นหร่าในยอดเงินคงเหลือ พร้อมกับอภิสิทธิ์บัตรเครดิตสีดำสนิทไร้วงเงิน (Black Centurion Card) ที่สลักชื่อของเขา ถูกส่งตรงเข้ามาในระบบกระเป๋าเงินดิจิทัลพร้อมใช้งานทันที นี่ไม่ใช่ความฝัน และไม่ใช่ไวรัสโทรศัพท์มือถือ นี่คืออำนาจ... อำนาจมหาศาลที่สามารถซื้อได้แม้กระทั่งความตาย หรือเนรมิตตึกระฟ้าให้พังทลายลงมาได้ภายในชั่วข้ามคืน "พี่คินคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมหน้าซีดจาง..." มินตราสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงรีบก้าวเข้ามาใกล้ด้วยความเป็นห่วง มือเรียวเล็กแตะลงบนแขนของสามีเบาๆ ภคินเงยหน้าขึ้นสบตากับภรรยา ความเย็นชาในแววตาสลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอ่อนโยนล้ำลึกที่มอบให้เธอผู้เดียว เขายกมือขึ้นกุมมือเย็นเฉียบของภรรยาไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความมั่นคงไปสู่จิตใจที่อ่อนล้าของเธอ "ไม่มีอะไรหรอกค่ะที่รัก..." ภคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล รอยยิ้มที่มุมปากช่างทรงพลังและน่าค้นหา "แค่มีคนกำลังจะส่งเงินมาให้เราใช้หนี้... และบางที พวกเขาอาจจะกำลังลืมไปว่า ดอกเบี้ยของการดูถูกคนอื่น มันต้องจ่ายคืนด้วยอะไรบ้าง" มินตรากะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงงกับคำพูดแปลกๆ ของสามี แต่เธอยังไม่ทันจะได้เอաբปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นจากด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ขัดจังหวะบรรยากาศทั้งหมดลงทันที ปัง! ปัง! ปัง! "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นายน้อยธนวินท์มาหาพวกแกถึงที่นี่!" เสียงตะโกนแหลมสูงของกุลธิดาดังแทรกเข้ามาจากหน้าห้อง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายคนที่ไม่น่าจะใช่คนธรรมดา ภคินหรี่ตาลงมองประตูห้องเช่าที่สั่นไหว รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างน่ากลัว ก๊อกๆ... เสียงแจ้งเตือนจากระบบลึกลับดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง พร้อมกับตัวเลขภารกิจใหม่ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอจิตใจ [ภารกิจแรก: ตบหน้าผู้เย่อหยิ่งและทำลายความมั่นใจของธนวินท์ให้ย่อยยับด้วยเงินสด] [งบประมาณปฏิบัติการ: ไม่จำกัด] ภคินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาดึงเสื้อเชิ้ตเก่าๆ ให้เข้าที่ แม้ชุดจะมอซอ แต่รัศมีอำนาจและความเย่อหยิ่งที่ถูกกดทับมานานหลายปีกลับระเบิดออกมาจนมินตราถึงกับผงถอยหลังด้วยความตกตะลึง (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดเริ่มต้นอันเข้มข้นนี้นะคะ)