การแก้แค้นที่เย็นชา

เสียงกระดาษรายงานสถานะทางการเงินที่ถูกโยนลงบนโต๊ะไม้สักทองราคาแพงระยับ ดังสะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ของตระกูลธนวินท์ ราวกับเสียงประกาศิตแห่งความตาย ธนวินท์ยืนตัวสั่นเทา เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคายที่บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามกวาดมองตัวเลขติดลบมหาศาลในบัญชี ที่บ่งบอกว่าอาณาจักรธุรกิจอันเกรียงไกรของเขากำลังพังทลายลงในชั่วข้ามคืน "เป็นไปไม่ได้... มันจะเป็นไปได้ยังไง!" ธนวินท์ครางเสียงเครือ มือไม้สั่นเทาจนเกือบคว้ากระดาษแผ่นนั้นไม่ไหว "ธนาคารทุกแห่งปฏิเสธการค้ำประกัน... หุ้นของเราถูกเทขายจนหมดหน้าตัก... ใคร... ใครกันที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้!" ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาอย่างเยือกเย็น ภคินปัดเศษฝุ่นที่มองไม่เห็นบนสูทผ้าแคชเมียร์สั่งตัดราคาแพงลิบลิ่วอย่างไม่ใส่ใจ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความโกรธเกรี้ยว หากแต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าผู้มองเหยื่อดิ้นรนอยู่ในกำมืออย่างใจเย็น ข้างกายของเขาคือมินตรา ภรรยาคู่ยากที่สวมชุดเรียบง่ายแต่สง่างาม ดวงตาคู่สวยมองดูความพินาศตรงหน้าด้วยความสงบ เธอเรียนรู้ที่จะไม่เวทนาคนที่เคยเหยียบย่ำพวกเขาในวันที่ยากลำบาก "แปลกใจนักหรือครับ คุณธนวินท์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนผู้ฟังรู้สึกราวกับถูกกดทับด้วยภูเขา ภคินหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ประธานที่ครั้งหนึ่งธนวินท์เคยใช้มันเหยียดหยามเขา ไขว้ห้างด้วยท่าทางสบายๆ ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็ง "แก... แกมันแค่ไอ้คนจนตรอก! แกไม่มีทางมีปัญญาทำลายฉันได้หรอก!" ธนวินท์แผดเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง พยายามรักษาศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายไว้ด้วยการชี้หน้าคนที่เขาเคยดูถูกว่าเป็นแค่ 'แมงดาเกาะผู้หญิงกิน' ภคินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันช่างบาดลึกถึงขั้วหัวใจ มินตราเอื้อมมือไปสัมผัสแขนสามีเบาๆ เป็นเชิฃเตือนสติ ซึ่งภคินก็หันไปสบตากับเธอด้วยแววตาอ่อนแสงลงทันพริบตา—ความอ่อนโยนที่มีให้เพียงภรรยาสุดที่รักคนนี้เท่านั้น ก่อนที่เขาจะหันกลับมาหาเหยื่อผู้โง่เขลาด้วยแววตาเลือดเย็นดั่งเดิม "คนจนตรอกอย่างนั้นหรือครับ" ภคินหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษขึ้นมาหมุนเล่นในมือ "คนที่คุณเที่ยวไล่บี้ ขู่กรรโชก และพยายามเหยียบย่ำให้จมดินตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา... รู้ไหมครับว่าเขากำลังยืนอยู่ที่ไหน" ธนวินท์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสมองเริ่มประมวลผลคำพูดนั้น ความทรงจำเกี่ยวกับบริษัทลงทุนปริศนาที่เข้าซื้อหุ้นของเขาอย่างลับๆ ก่อนจะเทขายทิ้งในวินาทีวิกฤตผุดขึ้นมาในหัว ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางกลางกบาล "บริษัท V-Capital... ที่แท้..." ธนวินท์เข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น พึมพำชื่อกองทุนยักษ์ใหญ่ที่กุมชะตากรรมเศรษฐกิจครึ่งประเทศด้วยความสิ้นหวัง "แก... แกคือประธานใหญ่ของ V-Capital คนนั้น..." "เพิ่งฉลาดขึ้นมาหรือครับ? น่าเสียดาย... มันสายไปเสียแล้วล่ะครับ" ภคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง ก้มมองลงมาด้วยสายตาที่ไม่ได้หลงเหลือความเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น "ตอนที่คุณพยายามจะกลั่นแกล้งภรรยาของผม ตอนที่คุณสั่งคนไปรังควานเธอกลางร้านอาหาร หรือแม้แต่ตอนที่คุณส่งจดหมายไล่ออกจากงานมาให้เธอ... คุณเคยคิดถึงวันนี้บ้างไหมครับ?" น้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดกรีดลงบนเนื้อสด ธนวินท์หน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาน้ำตาซึมด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงขีดสุด เขารีบคลานเข้าไปหาภคิน หวังจะคว้าชายกางเกงเพื่อกราบกรานขอความเมตตา "คุณคิน... ท่านประธานภคินครับ! ผมขอร้อง... เมตตาผมสักครั้งเถอะครับ บริษัทนี้คือหยาดเหงื่อทั้งชีวิตของครอบครัวผม! ผมยอมแล้ว ผมยอมกราบเท้าคุณ... ขอร้องล่ะครับ ช่วยอัดฉีดเงินพยุงบริษัทผมที!" เสียงสะอื้นไห้และคำวิงวอนอย่างน่าสมเพชดังระงมไปทั่วห้องประชุม แต่มินตรากลับเบือนหน้าหนี ภาพของความช่วยเหลือที่เคยร้องขอในอดีต เมื่อครั้งที่แม่ของเธอป่วยหนักแล้วครอบครัวธนวินท์ปฏิเสธอย่างไร้มนุษยธรรม ย้อนกลับมาฉายชัดในหัว พวกเขาเคยหัวเราะเยาะความจนของเธอ พวกเขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของสามีเธอจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ความเมตตาในยามนี้ จึงเป็นสิ่งที่ฟุ่มเฟือยเกินไปสำหรับคนบาปหนาเช่นนี้ ภคินก้มมองธนวินท์ที่กำลังฟูมฟายด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เขาใช้ปลายรองเท้าหนังขัดมันเขี่ยมือของอีกฝ่ายให้ออกจากชายกางเกงอย่างรังเกียจ "ความช่วยเหลือ? คุณกำลังขอสิ่งที่พวกคุณไม่เคยคิดจะหยิบยื่นให้ใครอย่างนั้นหรือครับ" ภคินแค่นเสียงหัวเราะเยפ "ธนวินท์... โลกใบนี้ไม่ได้ใจดีกับคนที่ไร้คุณธรรมหรอกนะครับ ชะตากรรมที่คุณกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ มันเป็นเพียงดอกเบี้ยเริ่มต้นจากสิ่งที่คุณทำไว้กับภรรยาของผมเท่านั้น" ประโยคคำพิพากษาอันเด็ดขาดถูกประกาศิตออกมา ภคินไม่แม้แต่จะชายตามองสภาพอันน่าเวทนาของอดีตทายาทตระกูลดังอีกต่อไป เขายื่นมือไปโอบเอวบางของมินตราอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มอบอุ่นระบายขึ้นบนใบหน้าทันทีที่หันกลับมามองภรรยา "เรากลับกันเถอะครับมิน ทางนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจแล้ว... คนแพ้ก็ควรปล่อยให้เขาจมอยู่กับความพ่ายแพ้ของตัวเองไป" ภคินเอ่ยเสียงนุ่ม มินตราพยักหน้ารับน้อยๆ เธอยังไม่ทันได้เอاคำใด เสียงทุ้มของโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของภคินก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ภคินหยิบขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "หืม? แม่ยายโทรมาหรือคะ?" มินตราเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นรายชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ "ครับ... คุณกุลธิดานั่นเอง สงสัยข่าวเรื่องตระกูลธนวินท์ล้มละลายคงจะไปถึงหูท่านแล้วล่ะมั้งครับ" ภคินกดรับสาย เปิดลำโพงเบาๆ ให้ภรรยาได้ยินด้วย ทันทีที่สายถูกเชื่อมต่อ เสียงร้อนรนและตื่นตระหนกของกุลธิดาก็แผดดังทะลุโทรศัพท์ออกมาทันที *(คิน! ลูกคิน! ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหน ทำไมข่าวออกว่าธนวินท์ล้มละลาย แล้วบริษัทของลูกล่ะ เป็นยังไงบ้าง แม่เดือดร้อนมากนะ บัตรเครดิตที่ถืออยู่ถูกอายัติหมดแล้ว! รีบโอนเงินมาให้แม่ยี่สิบล้านด่วนเลยนะ!)* ภคินปรายตาลงมองธนวินท์ที่ยังคงนั่งร้องไห้โฮอยู่บนพื้น ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเลือดเย็น แล้วเอמהตอบปลายสายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนขนลุก "เงินยี่สิบล้านหรือครับคุณแม่... เกรงว่าตอนนี้ แม้แต่บาทเดียว ผมก็คงให้คุณไม่ได้หรอกครับ... เพราะบัญชีทั้งหมดของตระกูลเรา ถูกโอนย้ายไปเป็นทุนสำรองในมูลนิธิการกุศลหมดแล้วล่ะครับ... รวมถึงบ้านหรูหลังที่แม่กำลังอยู่นั่นด้วย ตอนนี้... มันไม่ใช่ของพวกเราอีกต่อไปแล้วนะครับ" *(แก... แกพูดว่าอะไรนะ!)* เสียงกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่งและตกใจสุดขีดดังลั่นจนสายแทบไหม้ ก่อนที่ภคินจะกดตัดสายอย่างไร้เยื่อใย แล้วโยนโทรศัพท์เครื่องนั้นลงบนโต๊ะตรงหน้าธนวินท์ที่กำลังอ้าปากค้างด้วยความช็อกซ้ำซ้อน ทันใดนั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชุดดำกลุ่มใหญ่ที่เดินเรียงแถวเข้ามาล้อมรอบตัวธนวินท์ไว้ทั้งหมด พร้อมกับประกาศิตจากหัวหน้าชุดที่ทำให้โลกทั้งใบของธนวินท์ดับวูบลงในพริบตา "คุณธนวินท์ครับ ศาลมีคำสั่งอายัติทรัพย์สินทั้งหมดเนื่องจากคดีฉ้อโกงและล้มละลายทุจริต... เชิญครับ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ