วินาทีช่วยชีวิตภรรยา

“แกคิดว่าเงินของแกจะซื้อทุกอย่างได้งั้นเหรอ ภคิน! มินตราต้องตายที่นี่ เพื่อเป็นบทเรียนให้แกได้ลิ้มรสความสูญเสียที่แท้จริง!” เสียงตะโกนของธนวินท์ก้องกังวานท่ามกลางโกดังร้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและควันดินปืน แสงไฟจากสปอตไลต์ที่ติดตั้งไว้ลวกๆ สาดส่องไปยังร่างของมินตราที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง รอบตัวเธอมีระเบิดเวลาที่นับถอยหลังเหลือเพียงหกสิบวินาที ภคินก้าวเท้าลงจากรถหรูที่เพิ่งจอดสนิทหน้าประตูโกดัง เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมคอออก ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่กำลังมองดูเหยื่อกำลังดิ้นรนอยู่ในกรงเล็บ เขาส่งสัญญาณมือให้บอดี้การ์ดนับสิบกระจายกำลังล้อมรอบโกดังอย่างเงียบเชียบ ทว่าวินาทีนี้... เขาไม่ต้องการอาวุธ เขาต้องการเพียงหัวใจที่เต้นรัวของภรรยาเขากลับคืนมา “ธนวินท์ นายมันก็แค่เศษขยะที่พยายามจะจุดไฟเผาภูเขา” ภคินก้าวเดินเข้าไปในโกดังอย่างมั่นคง ไม่มีความหวั่นเกรงในแววตาแม้แต่น้อย “ถ้านายคิดว่าความตายของเธอจะทำให้ฉันพังทลาย นายก็ประเมินค่าความรักของฉันต่ำเกินไป... และประเมินอำนาจของฉันพลาดไปอย่างมหันต์” “ไม่ต้องเข้ามา! ไม่งั้นฉันกดระเบิดเดี๋ยวนี้!” ธนวินท์ที่ถือรีโมตคอนโทรลในมือสั่นเทา พลางกวาดปืนเล็งไปที่ขมับของมินตรา มินตราไม่ได้ส่งเสียงร้องไห้ฟูมฟาย เธอเพียงแค่สบตาภคินด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว แม้ใบหน้าจะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่น แต่เธอก็ยิ้มออกมาบางๆ ราวกับจะบอกเขาว่า ‘ไม่เป็นไร’ ภคินบีบหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่นี่ไม่ใช่เวลาสำหรับอารมณ์ เขาสังเกตเห็นแผงวงจรของระเบิดที่เชื่อมต่อกับระบบเซนเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหว “มิน... ฟังผมนะ” ภคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “มองตาผม อย่าละสายตาไปไหน” “คิน... อย่ามาที่นี่เลย มันอันตราย” เสียงของเธอสั่นเครือแต่มุ่งมั่น “ในโลกนี้ไม่มีอะไรอันตรายไปกว่าการที่ผมต้องอยู่โดยไม่มีคุณ” ภคินก้าวผ่านกองเหล็กพังๆ เข้าไปอย่างรวดเร็ว ธนวินท์ที่กำลังสติแตกเหนี่ยวไกปืนเข้าใส่เขาโดยไม่ลังเล ทว่ากระสุนกลับพลาดเป้าไปเพียงคืบ เพราะภคินไหวตัวทันและใช้ร่างของตัวเองกำบังทิศทางที่กระสุนอาจกระเด็นไปโดนมินตรา ความเลือดเย็นของเขาสั่งการให้เขารับมือกับวิถีกระสุนอย่างแม่นยำ “จัดการมัน!” ธนวินท์ตะโกนสั่งลูกน้องที่ซุ่มอยู่ด้านบน เสียงปืนสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ แต่ทีมบอดี้การ์ดของภคินก็ปฏิบัติการได้อย่างไร้ที่ติ พวกเขาสอยคนของธนวินท์ร่วงลงมาราวกับใบไม้ร่วง ภคินไม่สนใจใครทั้งสิ้น สายตาของเขาจับจ้องเพียงเชือกที่มัดร่างมินตราไว้ เหลือเวลาอีกเพียงสิบวินาที! ภคินอาศัยจังหวะที่ธนวินท์เสียสมาธิ พุ่งตัวเข้าไปคว้าตัวมินตราไว้ในอ้อมกอด เขากระชากเธอลงจากเก้าอี้และใช้ร่างตัวเองเป็นโล่บังท่ามกลางเศษเหล็กที่ปลิวว่อนจากการระเบิดนำร่องที่ธนวินท์พลาดกดไปก่อนเวลา *ตู้ม!* แรงอัดมหาศาลผลักร่างของทั้งคู่กระเด็นไปไกล ภคินกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก มินตราซบหน้าลงบนแผงอกของเขา เสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นคือสิ่งที่ยึดเหนี่ยวเธอไว้ไม่ให้สติหลุดลอย ความร้อนระอุของเปลวไฟแผ่ซ่านอยู่ด้านหลัง แต่ในอ้อมกอดนี้กลับอบอุ่นและปลอดภัยอย่างเหลือเชื่อ เมื่อฝุ่นควันจางลง ภคินประคองร่างภรรยาสาวขึ้นมา สายตาของเขาเปลี่ยนจากความรักเป็นความเกรี้ยวกราดที่น่าสะพรึงกลัวเมื่อหันไปมองธนวินท์ที่พยายามตะเกียกตะกายหนีท่ามกลางซากปรักหักพัง “นายอยากรู้ไหมว่าความพินาศที่แท้จริงเป็นยังไง?” ภคินหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา กดปุ่มเพียงครั้งเดียว ทันใดนั้น โทรศัพท์ของธนวินท์ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนการล้มละลายของทุกบริษัทในเครือตระกูลธนวินท์ หุ้นทุกตัวดิ่งลงเหวในพริบตา ทรัพย์สินทั้งหมดถูกยึดโดยระบบอัลกอริทึมที่ภคินซุ่มวางไว้มานานหลายปี “หุ้นบริษัทนาย... บัญชีธนาคารนาย... แม้แต่ที่ดินผืนสุดท้ายที่พ่อแม่นายทิ้งไว้ให้ ตอนนี้มันเป็นของฉันหมดแล้ว” ภคินก้าวเข้าไปหาธนวินท์ที่ทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง “นายไม่มีอะไรเหลือแล้ว แม้แต่ลมหายใจที่ฉันจะอนุญาตให้มีต่อไป ก็นับว่ามากเกินไปสำหรับคนอย่างนาย” ธนวินท์เงยหน้ามองด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความเย่อหยิ่งทิฐิพังทลายลงสิ้นเชิง เขาพยายามจะอ้าปากพูด แต่เสียงไซเรนของตำรวจนับสิบชีวิตที่ภคินเรียกมาล่วงหน้าก็ดังระงมไปทั่วทางเข้าโกดัง มินตราซบหน้าลงบนไหล่ของสามี ปล่อยให้น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลริน เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่ชัยชนะของเงินทอง แต่มันคือการพิสูจน์ว่า ไม่ว่าศัตรูจะเลวร้ายแค่ไหน ก็ไม่มีวันพรากพวกเขาออกจากกันได้ ทว่า... ในขณะที่ภคินกำลังจะพามินตราเดินออกไปสู่แสงสว่าง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายจากหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย ภคินกดรับด้วยความสงสัย “ท่านประธานภคินคะ... ดูเหมือนว่าคุณจะลืมไปนะคะ ว่ากุลธิดาไม่ได้มีแค่ความโลภ แต่เธอยังมี ‘ไพ่ตาย’ ที่คุณคาดไม่ถึง...” เสียงปลายสายเป็นเสียงหญิงสาวที่คุ้นหู เสียงที่ทำให้มินตราตัวแข็งทื่อทันที คนที่ไม่น่าจะมีชีวิตอยู่แล้วคนนั้น... กำลังกลับมาทวงทุกอย่างคืน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามและส่งกำลังใจให้มินตราและภคินมาจนถึงวินาทีระทึกขวัญนี้นะคะ