การปรากฏตัวของท่านประธานลึกลับ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะประชุมไม้มะฮอกกานีราคาแพงระยับดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของบริษัทในเครือตระกูลธนวินท์ บรรยากาศภายในห้องอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดชนิดที่แทบจะเอามีดโกนมากรีดอากาศได้ทีเดียว "มันหมายความว่ายังไง! อธิบายมาสิว่าทำไมหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์สุดท้ายในมือของรายย่อย ถึงหลุดไปอยู่ในมือของคนนอกได้!" เสียงตวาดด้วยความเกรี้ยวกราดของ 'ธนวินท์' ทายาทคนโตผู้ถือหุ้นใหญ่ดังขึ้นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าที่เคยเชิดชูด้วยความหย่อหยิ่งบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและตื่นตระหนก ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้บริหารระดับสูงที่นั่งคอตกอยู่รอบโต๊ะยาว ไม่มีใครกล้าสบตา หรือแม้แต่จะเปล่งเสียงหายใจดังเกินไป ในห้องประชุมที่หรูหราแห่งนี้ ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า พายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดพาอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหมื่นล้านให้พังทลายลงในชั่วข้ามคืน ได้ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบและเด็ดขาดแล้ว มินตรานั่งนิ่งอยู่ตรงมุมห้องทำงานเล็กๆ ของเธอในบริษัทเดียวกัน หญิงสาวถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ ขณะจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงกราฟราคาหุ้นพุ่งดิ่งเหวอย่างน่าใจหาย ข่าวลือเรื่อง "ท่านประธานลึกลับ" ผู้เข้ามาซื้อหุ้นกว้านซื้อกิจการในเครือธนวินท์ด้วยเงินสดก้อนโตกำลังแพร่สะพัดไปทั่วตลาดหลักทรัพย์อย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ไม่มีใครรู้ว่าเขาคือใคร มาจากไหน หรือมีจุดประสงค์อะไร รู้เพียงแต่ว่าอำนาจเงินของเขานั้นไร้ขีดจำกัด และกำลังบดขยี้ทุกความมั่นใจของตระกูลธนวินท์ให้แหลکสลาย นิเรียวเรียวของมินตรายกขึ้นสัมผัสหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ข้อความล่าสุดจากสามีหนุ่มผู้เป็นที่รักส่งมาสั้นๆ แต่ทำให้อบอุ่นหัวใจท่ามกลางมรสุมชีวิต *“อีกสิบนาที ผมไปรับนะครับ เตรียมตัวกลับบ้านของเราได้เลย”* รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนเรียวปากของมินตรา ความเหนื่อยล้าจากการถูกกลั่นแกล้งและดูถูกเหยียดหยามจากคนตระกูลกุลธิดาและตระกูลธนวินท์ตลอดหลายวันที่ผ่านมา มลายหายไปสิ้นเมื่อนึกถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นและสายตาที่มั่นคงของภคิน แม้ในยามที่พวกเขาไม่มีอะไรเลย ผู้ชายคนนี้ก็ไม่เคยปล่อยมือเธอเลยสักครั้ง ในขณะเดียวกัน ที่ห้องประชุมใหญ่ ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุดเมื่อประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างชราแต่ยังคงไว้ซึ่งความเย่อหยิ่งของ 'กุลธิดา' ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด สองมือสั่นเทาถือแท็บเล็ตเครื่องโปรดที่กำลังแสดงข่าวด่วนสะเทือนวงการธุรกิจ "ธนวินท์... ลูก รีบดูนี่เร็วเข้า!" เสียงของกุลธิดาสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "มีประกาศด่วนจากสำนักงานใหญ่ของกลุ่มทุนข้ามชาติ... ผู้ถือหุ้นใหญ่คนใหม่ที่จะเข้ามาควบรวมกิจการทั้งหมดของเรา และมีอำนาจปลดพวกเราออกจากตำแหน่งได้ทันที... เขา... เขาเดินทางมาถึงตึกนี้แล้ว!" สิ้นคำพูดของกุลธิดา บรรยากาศในห้องประชุมก็ิ่งเงียบสนิทลงไปอีก ทว่าความเงียบนั้นถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังสะท้อนมาจากทางเดินด้านนอก ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยการผลักบานประตูไม้สักทองให้เปิดออกกว้างอย่างไร้ความเกรงกลัว ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูปเนื้อดี สีดำสนิทขับเน้นให้เห็นออร่าความทรงอำนาจและเยือกเย็น ร่างนั้นก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง แสงไฟจากโคมระย้าคريสตัลสาดส่องลงมาสะท้อนใบหน้าคมคายที่เรียบเฉยไร้อารมณ์ ดวงตาคู่คมกวาดมองหน้าผู้บริหารตระกูลธนวินท์และกุลธิดาด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนพญายมกำลังมองมดปลวก กุลธิดาอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ เมื่อใบหน้าที่เธอเคยใช้คำพูดถากถาง เหยียดหยาม และไล่ตะเพิดออกจากบ้านเมื่อหลายเดือนก่อน ปรากฏอยู่ตรงหน้าในฐานะ "เจ้าชีวิต" คนใหม่ "สะ... ภคิน!" กุลธิดาหวีดร้องออกมาสุดเสียง ร่างกายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความช็อกตาค้าง สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ภคินปรายตามองอดีตแม่ยายผู้โลภมากด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้ความปรานี มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน ก่อนที่เขาจะหันไปประสานสายตากับภรรยาสุดที่รักที่เพิ่งเดินตามเข้ามาสมทบที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มกังวานที่สั่นประสาทคนฟังให้ขาดผึ่ง "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของพวกคุณ... นะครับ คุณแม่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ