บดขยี้มือสังหารในพริบตา

"ถ้าพวกแกคิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่างบนโลกนี้... ก็น่าจะรู้ตัวนะว่าเงินของพวกแก มันเทียบไม่ได้แม้แต่เศษฝุ่นในรองเท้าของฉันด้วยซ้ำ" เสียงก้องกังวานที่เจือไปด้วยความเยียบเย็น ท่ามกลางแรงลมมหาศาลที่เกิดจากใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นท็อปซีรีส์ ที่เพิ่งร่อนลงจอดสนิทบนลานกว้างเบื้องหน้า ดึงสติทุกคนให้หลุดจากภวังค์แห่งความตกตะลึง ประตูห้องโดยสารเคбиนหรูหราถูกผลักเปิดออกอย่างสง่างาม ร่างสูงโปรดของชายในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวลงมา พร้อมกับแฟ้มเอกสารหนังแท้สีดำสนิทในมือ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคนที่ถืออาวุธครบมือ ซึ่งเมื่อครู่ยังทำท่าทางฮึกเหิมราวกับผู้ล่า แต่บัดนี้กลับตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ธนวินท์หน้าซีดเผือก เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "มะ...เป็นไปได้ยังไง? พวกแกเป็นใครวะ! ทำไมถึงเข้ามาที่นี่ได้!" มินตราที่ยืนอยู่ข้างกายภคิน เผลอขยับเข้าไปใกล้สามีโดยสัญชาตญาณ แม้ในใจจะตกใจกับภาพตรงหน้า แต่ปลายนิ้วที่ประสานกันไว้กลับอบอุ่นและมั่นคงอย่างประหลาด ภคินไม่ได้แสดงสีתรีตระหนกตกใจแม้แต่น้อย เขายังคงยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง มองดูฝูงสุนัขล่าเนื้อที่ถูกต้อนจนมุมด้วยมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ลึกซึ้งและเลือดเย็น จนทำให้คนที่ได้เห็นรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "คุณธนวินท์คะ ดูเหมือนว่าคุณจะเข้าใจอะไรผิดไปถนัดเลยนะคะ..." เสียงทุ้มต่ำของชายปริศนาผู้ก้าวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ดังขึ้น พร้อมกับที่เขายื่นแฟ้มเอกสารในมือให้ลูกน้องจัดการเปิดออก พรึบ! กระดาษนับสิบแผ่นถูกโปรยรายลงกลางอากาศ ก่อนจะปลิวละลิ่วลงสู่พื้นเบื้องหน้าของกลุ่มมือสังหารและธนวินท์ เอกสารทุกแผ่นคือหลักฐานเส้นทางการเงิน บันทึกการสนทนาทางลับ และสัญญาจ้างวานฆ่าที่มีลายเซ็นต์ของธนวินท์กำกับไว้อย่างชัดเจน ไม่มีตกหล่นแม้แต่บรรทัดเดียว! "นี่มัน... อะไรกันวะ!" หัวหน้ากลุ่มมือสังหารหน้าถอดสี รีบก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้นด้วยความตกใจสุดขีด เขาลอบส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องเตรียมยกปืนขึ้นเล็งเป้าหมาย แต่ทว่า... แปะ... แปะ... แปะ... เสียงปรบมือเบาๆ สามครั้งดังขึ้นจากเงาดำด้านหลังเฮลิคอปเตอร์ ก่อนที่ร่างของบอดี้การ์ดมืออาชีพในชุดสูทสีดำสนิทนับร้อยชีวิตจะก้าวออกมาจากมุมมืดอย่างไร้ซุ่มเสียง พวกเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งเงาพราย เพียงแค่พริบตาเดียว ปืนในมือของพวกมือสังหารก็ถูกเตะกระเด็นหลุดจากมือ ก่อนที่ร่างของพวกมันจะถูกกดกระแทกลงกับพื้นคอนกรีตอย่างรุนแรงจนขยับเขยื้อนไม่ได้ ไม่มีเสียงกรีดร้องโหยหวน มีเพียงเสียงเหล็กกระทบพื้นและแรงกดทับที่เด็ดขาดอย่างไร้ความปรานี กลุ่มมืออาชีพที่ขึ้นชื่อว่าไร้พ่าย ถูกรวบตัวและมัดมือไขว้หลังส่งให้ตำรวจสากลที่เพิ่งลงจากรถตู้สีดำอีกสามคันที่ขับตามมาติดๆ โดยที่ภคินแทบไม่ต้องขยับปลายนิ้วหรือออกแรงแม้แต่น้อย กุลธิดาที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ไกลๆ ถึงกับเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ลมหายใจติดขัด ดวงตาเบิกโพรงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อตระหนักได้ว่า อำนาจที่นางเคยคิดว่าตนเองถือครอง เป็นเพียงแค่ของเล่นราคาถูกในสายตาของมหาเศรษฐีที่ยืนอยู่ตรงหน้า "คุณคิน... นี่มันเรื่องอะไรกันคะ ทำไมพวกเขาถึง..." มินตราเอ่ยถามสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยระคนทึ่ง แม้เธอจะรู้ว่าสามีไม่ใช่คนธรรมดา แต่การเคลื่อนไหวระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเช่นนี้ มันเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการ ภคินหันมามองภรรยาด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงทันทีราวกับคนละคน นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาปรกแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม "ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอกค่ะที่รัก... แค่จัดการขยะที่มารบกวนเวลาพักผ่อนของเราก็เท่านั้นเอง" เขาก้มลงกระซิบเบาๆ ข้างใบหูของเธอ แต่เสียงนั้นกลับดังพอที่จะทำให้ธนวินท์ที่กำลังถูกลากตัวผ่านไปถึงกับสำลักความกลัวออกมาเป็นเลือด "ส่วนแก..." ภคินปรายตาคมกริบมองธนวินท์ที่ถูกกดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเขา "เกมสนุกๆ ที่แกุตส่าห์สร้างขึ้นมาเพื่อจะบดขยี้ฉัน... ตอนนี้ฉันคืนกำไรให้จนหมดตัวแล้วนะ หวังว่าแกจะชอบของขวัญชิ้นนี้นะคะ คุณชายธนวินท์" ธนวินท์กรีดร้องด้วยความสติแตก ลืมสิ้นซึ่งมาดคุณหนูตระกูลดัง เขาน้ำตาไหลพราก พยายามจะพุ่งเข้ามาหาภคินแต่ก็ถูกบอดี้การ์ดถีบยอดอกจนกระเด็นไปไกล ชะตากรรมของตระกูลธนวินท์จบลงแล้วในวินาทีนี้... ล้มละลาย ย่อยยับ และไร้ซึ่งที่ยืนในสังคม ทว่า ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะสงบลง และมินตรากำลังจะผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของภคินก็สั่นครืดขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงผลข้อความแจ้งเตือนจากระบบนิรภัยระดับสูงสุดของเครือข่ายธนาคารกลาง ที่ระบุพิกัดการโอนเงินจำนวนมหาศาลจากบัญชีปริศนา... บัญชีที่ถูกระบุชื่อไว้ว่าเป็นของ "บุคคลในอดีต" ที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน! ภคินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะพาภรรยาเดินขึ้นเฮลิคอปเตอร์ แววตาคมกริบฉายแววระมัดระวังขึ้นมาวบหนึ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ต้นไม้ริมระเบียงขอขอบคุณคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะถูกใจความสะใจแบบจัดเต็มในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!