เคียงบ่าเคียงไหล่สู้อำนาจมืด

"ท่านประธานคะ! แย่แล้วค่ะ! หุ้นในเครือบริษัทหลักทั้งหมด... กำลังถูกเทขายอย่างหมดหน้าตักโดยผู้ถือหุ้นปริศนา และตอนนี้... ทรัพย์สินสำรองทั้งหมดถูกอายัดโดยคำสั่งศาลฉุกเฉินแล้วค่ะ!" เสียงรายงานของเลขาหน้าห้องยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของอาณาจักรธุรกิจภคินโฮลดิ้งส์เวลานี้เย็นเยียบราวนกับห้องเก็บศพ หน้าจอแสดงผลกราฟิกตลาดหุ้นสีแดงฉานดั่งโลหิต เม็ดเงินนับหมื่นล้านกำลังไหลออกอย่างไร้ทิศทาง ธนวินท์ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ที่มุมห้อง แววตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยองมองตรงมายังประธานหนุ่มผู้กำลังตกเป็นรอง ข้างกายธนวินท์คือคุณหญิงกุลธิดา ผู้เป็นแม่ยายจอมปลอมที่เคยเหยียดหยามลูกเขยคนนี้สารพัด นางเชิดหน้าขึ้นสูงด้วยความสะใจ ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะ "ไงล่ะไอ้คิน แกคิดว่าเก่งนักใช่ไหม? คิดจะเอาชนะตระกูลธนวินท์มันยังเร็วไปร้อยปี!" กุลธิดาแค่นเสียงหัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร "มินตรา ลูกสาวฉันตาบอดสนิทที่หลงมาแต่งงานกับคนไร้น้ำยาอย่างแก วันนี้แหละคือจุดจบของพวกแกสองคน!" ธนวินท์หัวเราะในลำคอ ท่าทางเย่อหยิ่งราวกับผู้กุมชะตาโลก "ภคิน... เกมจบแล้วล่ะเพื่อน เก้าอี้ประธานตรงนั้นถึงเวลาต้องคืนให้คนที่คู่ควรแล้ว ส่งมอบกุญแจห้องนิรภัยและเซ็นเอกสารโอนหุ้นทั้งหมดซะ ถ้าไม่อยากให้เมียรักของแกต้องไปนอนในคุกข้อหายักยอกทรัพย์บริษัท" ท่ามกลางมรสุมลูกใหญ่ที่โหมกระหน่ำ ภคินยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไร้ร่องรอยความตื่นตระหนก ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์มองตรงไปยังกลุ่มคนที่กำลังรุมทึ้งเขาด้วยความสมเพชเวทนา ความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าภคินจนมุมแล้ว มือเรียวบางคู่หนึ่งก็วางลงบนบ่ากว้างของเขาอย่างมั่นคง มินตราก้าวออกมาจากเงาลึกด้านหลัง เธอไม่ได้มีคราบน้ำตาแห่งความหวาดกลัวอย่างที่กุลธิดาคาดหวัง ตรงกันข้าม แววตาของหญิงสาวกลับเปล่งประกายความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ชุดสูทเข้ารูปสีขาวสะอาดตาราวกับประกาศิตแห่งการพิพากษา เธอปรายตามองมารดาบังเกิดเกล้าและอดีตคู่หมั้นจอมปลอมด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ทำเอาศัตรูถึงกับชะงัก "คุณแม่คะ... พูดคำว่า 'จบ' เร็วไปหน่อยหรือเปล่าคะ?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังของมินตราดังก้องไปทั่วห้องประชุม กุลธิดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "นังมิน! แกยังมีหน้ามาพูดจาอวดดีอีกเรอะ ลูกอกตัญญู เห็นผู้ชายดีกว่าแม่ตัวเอง แกไม่เห็นหรือไงว่าสามีไร้น้ำยาของแกกำลังจะกลายเป็นขอทานข้างถนน!" "ขอทานเหรอคะ?" มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตหรูขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยระบบสแกนใบหน้า "ท่านประธานคะ... ดิฉันในฐานะ 'ประธานร่วม' คนใหม่แห่งอาณาจักรภคินโฮลดิ้งส์ ขออนุมัติเริ่มแผนการ 'กวาดล้าง' ได้เลยค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องประชุมก็เปลี่ยนภาพจากกราฟิกหุ้นตกฮวบ กลายเป็นเอกสารลับสุดยอดทางกฎหมายและบัญชีการเงินข้ามชาติ ธนวินท์หน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นชื่อบริษัทบังหน้าของตระกูลตัวเองปรากฏหราอยู่บนจอ พร้อมกับเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงกับการฟอกเงินและการติดสินบนเจ้าพนักงาน "มะ... หมายความว่ายังไง!" ธนวินท์ตบโต๊ะเสียงดังลั่น หน้าตาเริ่มซีดเผือด ภคินยกยิ้มมุมปากเป็นครั้งแรก รอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของศัตรูเย็นเฉียบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โอบเอวบางของภรรยาคู่ชีวิตเข้ามาแนบชิด สายตาที่มองธนวินท์ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "นายคิดว่าคนที่เทขายหุ้นจนหมดหน้าตัก... คือผู้ถือหุ้นปริศนาอย่างนั้นสินะธนวินท์?" ภคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่กดดันจนหายใจไม่ออก "โง่เขลา... เงินทุนที่ใช้กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดในราคาร่วงก้นเหว นั่นก็คือเงินในบัญชีส่วนตัวของภรรยาฉันเองต่างหากล่ะ" กุลธิดาเบิกตากว้างจนแทบถลอกจากเบ้า นางหันขวับไปมองลูกสาวด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด "นังมิน... แกเอาเงินมาจากไหนมหาศาลขนาดนั้น! แกมันก็แค่เลขา..." "เลขาหน้าเงินอย่างที่พวกท่านชอบดูถูกไงคะคุณแม่" มินตราเชิดหน้าขึ้นอย่างสง่างาม "ทุกบาททุกสตางค์ที่ฉันเก็บหอมรอมริบ และทุกกลยุทธ์ที่ฉันร่วมวางแผนกับสามี มันแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและความอดทน ในขณะที่พวกคุณใช้ชีวิตบนความโลภและเหยียบย่ำคนอื่น พวกเรากำลังสร้างรากฐานที่มั่นคงขึ้นมาเงียบๆ เพื่อรอเวลาที่จะบดขยี้พวกคุณให้จมดิน" ธนวินท์พยายามตั้งสติ มือที่สั่นเทาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อโทรหาทนายความส่วนตัว แต่ทว่า... เสียงสัญญาณโทรศัพท์ของทุกคนในห้องประชุมกลับดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย พนักงานรักษาความปลอดภัยในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบชีวิตเดินเรียงแถวเข้ามาล้อมห้องประชุมไว้ทุกด้าน ในมือของหัวหน้าการ์ดถือเอกสารหมายจับศาลอาญาสูงสุด พร้อมกับแท็บเล็ตที่แสดงภาพทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลธนวินท์และตระกูลของคุณหญิงกุลธิดาที่ถูก 'ยึดอายัด' จนเกลี้ยงเกลาภายในเวลาไม่ถึงสามนาที "คุณธนวินท์ครับ คุณกุลธิดาครับ..." หัวหน้าการ์ดเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก "พวกท่านถูกจับกุมในข้อหาสมรู้ร่วมคิดกันฉ้อโกงและฟอกเงิน ทรัพย์สินทั้งหมดตกเป็นของบรรษัทภคินโฮลดิ้งส์เรียบร้อยแล้วครับ เชิญครับ!" "ไม่จริง! นี่มันบ้าอะไรกัน! แกไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉัน!" กุลธิดากรีดร้องลั่นห้อง ดิ้นรนขัดขืนเมื่อการ์ดเข้ามาประกบล็อกตัว นางหันมามองหน้าลูกสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและอ้อนวอน "มินตรา! แกช่วยแม่ด้วย! ฉันเป็นแม่แกนะ!" มินตรามองมารดาผู้ให้กำเนิดด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งเยื่อใย ความเจ็บปวดจากการถูกเหยียดหยามมาตลอดชีวิตถูกชำระล้างจนหมดสิ้นในวินาทีนี้ "ตอนที่คุณแม่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเราสองคน คุณแม่ไม่เคยคิดเลยสินะคะว่าความโลภจะพาตัวเองมาถึงจุดนี้" มินตรากระซิบเบาๆ แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ภคินกระชับอ้อมกอดภรรยาแน่นขึ้น สายตาดุดันกวาดมองศัตรูที่กำลังถูกลากตัวออกไปอย่างไม่แยแส ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างหูภรรยาคนสวยด้วยความคลั่งรักและภาคภูมิใจ "เก่งมากครับภรรยาของผม... ต่อจากนี้ไป ไม่มีใครหน้าไหนกล้าแตะต้องเธออีกแล้ว" ทว่า ในจังหวะที่ประตูกระจกบานใหญ่กำลังจะปิดลง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของชายชราในชุดสูทโบราณผู้เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ระดับตำนานที่หายตัวไปจากวงการธุรกิจมากว่ายี่สิบปี ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าภคินและมินตรา ชายชราโค้งคำนับให้ทั้งคู่ด้วยความเคารพอย่างสูงสุด ก่อนจะยื่นซองเอกสารสีทองอร่ามประทับตราลับสุดยอดให้แก่ภคิน พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนในตึกต้องสะดุดกุนเชียง— "ท่านประธานครับ... ทางฝั่ง 'สภาตระกูลใหญ่ต่างประเทศ' อนุมัติอำนาจสิทธิ์ขาดทั้งหมดให้ท่านและภริยา... ควบรวมกิจการข้ามชาติระดับโลกเสร็จสิ้นแล้วครับ และตอนนี้... ผู้ถือหุ้นใหญ่ตัวจริงที่คอยชักใยเบื้องหลังทั้งหมดกำลังเดินทางมาถึงดาดฟ้าตึกแล้วครับ" "ต้นไม้ริมระเบียง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงบทนี้นะคะ