พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

กลิ่นไอร้อนระอุของสุราชั้นดีที่ถูกสาดลงบนพื้นดินแห้งผาก ส่งเสียง “ฉ่า” ราวกับน้ำตาของผืนแผ่นดินที่กำลังร่ำไห้ ไป๋ซืออวี้หัวเราะในลำคอ ดวงตาหรี่ลงมองบุรุษชราผู้หนวดเคราเฟื่องฟูขมุกขมัว นั่งพิงโขดหินผาอยู่เบื้องหน้า มือเหี่ยวย่นราวกับเปลือกไม้โบราณกำลังถือจอกดินเผาบิ่นๆ กระดกของเหลวสีอำพันเข้าปากอย่างไม่แยแสต่อบรรยากาศอันตึงเครียดรอบตัว "เฒ่าพเนจร... ท่านดื่มสุราห่วยแตกเช่นนั้น ไม่กลัวกระเพาะเน่าตายก่อนจะได้บอกความจริงหรือไร?" ไป๋ซืออวี้เอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะ ทว่ามือขวาไม่เคยห่างจากด้ามกระบี่สุราไร้ลักษณ์ที่เหน็บอยู่ข้างเอวแม้แต่น้อย มู่หรงเสวี่ยยืนสง่านิ่งอยู่เบื้องหลัง ร่างระหงห่อหุ้มด้วยไอเย็นยะเยือกที่แผ่ขยายออกไปรัศมีสามเชียะ เกล็ดน้ำแข็งเกาะกราวบนพื้นหญ้าตามจังหวะการหายใจของนาง นัยน์ตาคู่คมดุจกระบี่น้ำแข็งจ้องมองเฒ่าพเรจรราวกับจะคว้านหาความจริงจากก้นบึ้งหัวใจของอีกฝ่าย นางไร้ซึ่งวาจาใดๆ มีเพียงจิตสังหารที่แผ่วเบาแต่คมกริบพอจะตัดผ่านลำคอของคนได้ในพริบตา "เด็กน้อย... ปากกล้าขาสั่นเช่นนี้ สมเป็นศิษย์สำนักกระบี่ผลาญนภาจริงๆ" เสียงแหบแห้งราวกิ่งไม้เสียดสีกันดังลอดไรฟันของจอมยุทธ์เฒ่า นัยน์ตาฝ้าฟางเหลือบมองไป๋ซืออวี้แวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดอยู่ที่มู่หรงเสวี่ย "ส่วนแม่นางน้อยคนนี้... โลหิตในกายยังเดือดพล่านด้วยไอพิษแห่งความแค้น ระวังเถอะ ชะตากรรมของตระกูลมู่หรงจะไม่ได้จบลงแค่กองเลือดบนผืนหิมะ แต่จะสูญสิ้นแม้กระทั่งวิญญาณ!" เพล้ง! ไอเย็นรอบกายมู่หรงเสวี่ยระเบิดออกทันที ก้อนน้ำแข็งแหลมคมนับสبيดพุ่งตรงไปยังลำคอของเฒ่าพเนจรในเสี้ยววินาที แต่ทว่า— ปัง! เงาร่างของไป๋ซืออวี้ไหววูบ กระบี่สุราไร้ลักษณ์ยังไม่ทันชักออกจากฝัก เพียงแค่ใช้สันกระบี่ตวัดปะทะเข้ากับพายุน้ำแข็งของนาง มวลพลังปราณสะท้อนใส่กันจนเกิดเสียงกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ "เสวี่ยเอ๋อร์ ใจเย็นก่อน... ถ้าเขาตายตอนนี้ ใครจะเล่าเรื่องต้นกำเนิดคัมภีร์สวรรค์ให้เราฟังเล่า?" ไป๋ซืออวี้หันไปสบตาคู่สวยที่กำลังลุกโชนด้วยโทสะ รอยยิ้มกวนประสาทถูกยกขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ทุกข์ร้อน "เจ้าคนสารเลว... ข้าจะฆ่าเขาก่อน แล้วค่อยเค้นความลับจากศพ!" มู่หรงเสวี่ยกัดฟันกรอด กระบี่น้ำแข็งในมือสั่นระริกด้วยแรงโทสะ "ฮ่าๆๆๆ ดี! สมเป็นทายาทตระกูลมู่หรง ดุดัน เย็นชา ไร้ความปรานี!" จอมยุทธ์เฒ่าหัวเราะลั่น ไอสุราฟุ้งกระจายออกจากปาก "แต่พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่า การตามหาคัมภีร์สวรรค์แผ่นนั้น จะทำให้พวกเจ้าล้างแค้นสำเร็จ? เจ้าหนุ่ม... เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมสำนักของเจ้าจึงล่มสลายในคืนเดียว? และแม่นาง... เจ้ารู้หรือไม่ว่าใครเป็นผู้ส่งมือสังหารไปเด็ดหัวบิดาของเจ้า?" คำพูดของเฒ่าพเนจรราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจของคนทั้งสอง บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลงทันที เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิด ไป๋ซืออวี้หุบยิ้มกวนๆ แววตาคมกริบขึ้นมาทันที รังสีอำมหิตที่ซ่อนเร้นมานานนับปีแผ่ซ่านออกจากร่าง "พูดมา... ถ้าคำโกหกแม้แต่คำเดียว หัวของท่านจะหลุดออกจากบ่าโดยไม่ต้องรอให้สุราหมดจด" จอมยุทธ์เฒ่ายกจอกสุราขึ้นซดเป็นอึกสุดท้าย ก่อนจะโยนมันทิ้งลงพื้นแตกกระจาย เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน ชายเสื้อขาดวิ่นปลิวไสวตามแรงลมปราณที่จู่ๆ ก็พวยพุ่งออกจากร่างชราอย่างน่าสะพรึงกลัว พลังกดดันระดับรวมมรรคาสวรรค์ขั้นสมบูรณ์แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วรัศมีร้อยลี้! "ข้าคือผู้เฝ้าประตู... ผู้ที่ถือครองกุญแจดอกสุดท้ายของคัมภีร์ที่พวกเจ้าตามหา" เฒ่าพเนจรกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง แววตาฝ้าฟางเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นประกายเจิดจ้าดั่งดวงดารา "และพันธมิตรที่พวกเจ้าต้องร่วมมือด้วย... หาใช่ใครอื่น แต่คือข้าผู้นี้นี่เอง!" ฉับพลันนั้นเอง พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงระเบิดดังกึกก้องมาจากหุบเขาเบื้องหลัง พร้อมกับเงาร่างนับร้อยที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยชุดคลุมสีดำสนิทและหน้ากากรูปอสูรโลหิต! "ระวัง! คนของสำนักมารโลหิตตามมาทันแล้ว!" ไป๋ซืออวี้ตะโกนลั่น ชักกระบี่สุราไร้ลักษณ์ออกจากฝัก ประกายแสงสีฟ้าครามสว่างวาบตัดผ่านความมืดมิดในยามสนธยาอย่างดุดันตระการตา มู่หรงเสวี่ยก้าวเข้ามาเคียงข้าง ไอฟريซing แผ่ขยายกลายเป็นกำแพงน้ำแข็งมหึมาต้านทานกองกำลังนับร้อยที่กำลังพุ่งเข้าใส่ ขณะที่เฒ่าพเนจรกลับยืนไขว่ห้างยิ้มเยาะท่ามกลางพายุยุทธภพที่กำลังโหมกระหน่ำอย่างไม่มีใครคาดคิด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าสายลมและคมกระบี่มาด้วยกันจนถึงบทนี้นะครับ