กลยุทธ์ลวงศัตรู

“หุบเขาหมอกผีเสื้อ... สถานที่ซึ่งแม้แต่นกกระจิบยังหลงทิศ แล้วพวกเจ้าเล่า จะเป็นเพียงเศษซากเนื้อที่ถูกเขมือบไปเมื่อใด?” ไป๋ซืออวี้กระตุกยิ้มที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวดีดเม็ดหินทรายเข้าใส่แผ่นศิลาที่เขียนรอยจารึกบิดเบี้ยวเอาไว้ เสียงดีดดั่งกระสุนฝังลงในเนื้อหินก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันของหุบเขา ชายหนุ่มในชุดสีขาวเปื้อนฝุ่นดินนั่งขัดสมาธิอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ ปากคาบกิ่งไม้เล็กๆ พลางมองลงไปยังเบื้องล่างที่กองกำลังพรรคมารนับร้อยกำลังเดินวนเวียนราวกับมดตอมซากศพ “ไอ้สวะไป๋! ออกมา! อย่าคิดว่าการทิ้งคำโกหกพกลมไว้จะช่วยให้เจ้าหนีพ้นคมดาบของข้า!” เสียงคำรามจากแม่ทัพพรรคมารดังก้องหุบเขา ความโกรธเกรี้ยวทำให้เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาของมันแดงก่ำด้วยโทสะจากคำลวงที่ไป๋ซืออวี้ฝากไว้กับสายลมเมื่อยามค่ำคืน ไป๋ซืออวี้หัวเราะในลำคอเบาๆ พลางหยิบจอกสุราข้างกายขึ้นดื่ม “โทสะคือยาพิษที่ร้ายกาจที่สุด... ยิ่งพวกเจ้าโกรธ ข้าก็ยิ่งสนุก” เขารู้ดีว่า 'สหายรัก' ที่เขาเอ่ยถึงนั้นเป็นเพียงตัวละครสมมติที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปั่นหัวศัตรู พรรคมารเป็นพวกระแวงสงสัย ขาดความเชื่อใจซึ่งกันและกัน ยิ่งใส่ไฟว่ามีหนอนบ่อนไส้ ความสามัคคีที่น้อยนิดอยู่แล้วย่อมแตกสลายกลายเป็นธุลี ทันใดนั้น บรรยากาศรอบกายกลับเยือกเย็นลงฉับพลัน กลิ่นอายหิมะโปรยปรายแม้จะเป็นฤดูคิมหันต์ ดอกเหมยน้ำแข็งก่อตัวขึ้นในอากาศก่อนจะสลายกลายเป็นละอองไอเย็น มู่หรงเสวี่ยปรากฏตัวขึ้นเงียบเชียบดั่งเงาพราย กระบี่น้ำแข็งในมือของนางส่งประกายสีฟ้าอ่อนจางสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เรียบเฉย “เจ้าทำเรื่องโง่เขลา... การปั่นหัวพวกมันอาจทำให้เจ้าสะใจ แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเป้าหมายของเราคือการผ่านหุบเขานี้ไปโดยไร้ร่องรอย ไม่ใช่การสร้างสงครามกลางป่า” นางเอ่ย เสียงของนางเย็นเยียบดั่งธารน้ำแข็งที่ไม่เคยละลาย ไป๋ซืออวี้หันไปสบตาหญิงสาว แววตาของเขามีประกายกวนประสาทแต่แฝงไว้ด้วยความนัย “ศิษย์น้องมู่ เจ้าก็รู้นี่ว่าการเดินตรงเข้าหาพายุไม่ใช่ทางของข้า ในเมื่อพวกมันเป็นสุนัขที่ดุร้าย เราก็แค่โยนกระดูกปลอมให้พวกมันกัดกันเอง มิใช่หรือ?” “กระดูกปลอม?” นางแค่นหัวเราะ “สิ่งที่เจ้าทำคือการชักนำความตายมาสู่ตนเอง พวกมันไม่ใช่สุนัข แต่มันคือฝูงหมาป่าที่พร้อมจะฉีกทึ้งทุกอย่างที่ขวางหน้า” “งั้นเราก็มาดูกันว่า หมาป่าที่กำลังคลุ้มคลั่งจะทำอย่างไรเมื่อทางออกถูกปิดตาย” ไป๋ซืออวี้ดีดตัวลงจากกิ่งไม้ ท่าร่างของเขาพริ้วไหวประดุจใบไม้ร่วง แต่รวดเร็วปานสายฟ้าฟาด เขาชักกระบี่สุราไร้ลักษณ์ออกมา ครึ่งหนึ่งของคมกระบี่ยังคงอยู่ในฝัก หากแต่จิตสังหารกลับพุ่งพล่าน เขาสะบัดกระบี่ออกเพียงหนึ่งครา! ไม่ใช่การโจมตีใส่ศัตรู แต่เป็นการฟาดฟันเข้าใส่ 'ศิลาอักขระ' ที่เขาวางตำแหน่งไว้ตามจุดอับสายตาของหุบเขา หมอกสีเทาหนาทึบที่เคยลอยเอื่อยเฉื่อยกลับหมุนวนดั่งพายุคลั่ง เสียงอักขระเวทโบราณเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากผืนดิน “เจ้า... นี่เจ้าถึงขั้นยอมใช้ค่ายกลลวงตาพิฆาตเชียวหรือ?” มู่หรงเสวี่ยอุทาน ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย “ข้าบอกแล้วไง... ข้าเป็นพวกชอบเล่นสนุก” ไป๋ซืออวี้กระซิบข้างหูนาง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับใบหน้าที่เย็นชาของนาง ทำให้มู่หรงเสวี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง “จงกระชับกระบี่ของเจ้าให้มั่น เพราะจากนี้ไป หุบเขานี้จะไม่ใช่ที่อยู่อาศัยของมนุษย์อีกต่อไป แต่มันคือสุสานของพวกมัน” ในหุบเขาเบื้องล่าง กองกำลังพรรคมารเริ่มแตกตื่น เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นเมื่อหมอกหนาเปลี่ยนเป็นคมมีดสายลมที่มองไม่เห็น ทหารพรรคมารเริ่มหันดาบเข้าใส่พวกเดียวกันเองด้วยความระแวงจากค่ายกลที่บิดเบือนโสตประสาท ทว่า ในขณะที่ไป๋ซืออวี้กำลังดื่มด่ำกับความพินาศของศัตรู กลิ่นอายที่คุ้นเคยสายหนึ่งกลับทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น กลิ่นอายของ 'เพลิงนรกกัลป์' ที่เขาสาบานว่าจะไม่พบเจออีกตลอดกาล เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากม่านหมอกที่บิดเบี้ยว รอยยิ้มของคนผู้นั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจตนใดที่เขาเคยเผชิญ “ไป๋ซืออวี้... เจ้าคิดว่าการเล่นตลกของเจ้าจะหลอก 'ท่านอาจารย์' ของเจ้าได้จริงหรือ?” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไป๋ซืออวี้กำด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นี่ไม่ใช่ศัตรูทั่วไป แต่คือเงาแค้นจากอดีตที่เขาหนีไม่พ้น กระบี่ในมือสั่นสะท้านไม่ใช่อาการกลัว แต่เป็นการตอบสนองต่อจิตสังหารที่รุนแรงกว่าครั้งไหน มู่หรงเสวี่ยก้าวมายืนเคียงข้างเขาทันที นางสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ “นี่ใคร... ทำไมเจ้าถึงสั่น?” “ศิษย์พี่...” ไป๋ซืออวี้เอ่ยเสียงเบาแหบพร่า ดวงตาจ้องมองร่างที่ค่อยๆ ก้าวเข้ามา “คนที่ข้าสาบานว่าจะต้องสังหารด้วยมือของข้าเอง... มาอยู่ที่นี่แล้ว” หวังว่าตอนที่ 18 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับการหักมุมและอดีตที่ตามมาหลอกหลอนพระเอกของเรานะครับ ขอบคุณมิตรสหายทุกท่านที่ติดตามกระบี่สุราไร้ลักษณ์มาถึงจุดนี้ครับ!