เคล็ดวิชาประสานหยินหยาง

อักขระมารโบราณนับพันตัวเปล่งแสงสีเลือดทอประกายระยิบระยับราวกับดวงตาของอสูรร้ายที่กำลังจ้องมองเหยื่อในความมืด แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านกดทับลงบนแผ่นอกของไป๋ซืออวี้และมู่หรงเสวี่ยจนกระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นกรอบราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ พลังปราณในจุดตันtianของทั้งคู่ถูกตรึงไว้ด้วยโซ่อคมแห่งอาคมมาร ทำให้ปลายนิ้วแม้แต่จะกระดิกยังเป็นเรื่องเพ้อฝัน "หึ... ช่างเป็นวิธีต้อนรับแขกที่ไร้รสนิยมเสียจริง" ไป๋ซืออวี้แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายไหลอาบกรอบหน้าคมคาย ลมหายใจของเขาติดขัด แต่แววตาคู่คมกลับปรากฏประกายตื่นเต้นท้าทายราวกับเด็กหนุ่มผู้พบเจอของเล่นชิ้นใหม่ เขาเหลือบมองสตรีข้างกายที่ยังคงรักษาใบหน้าเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี แม้ว่ามุมปากของนางจะมีคราบโลหิตสีชาดไหลซึมลงมาตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ มู่หรงเสวี่ยไม่กล่าวคำใด นางเพียงปรายตามองอักขระมารที่กำลังหมุนวนเป็นวงแหวนเบื้องบน นัยน์ตาสง่านดั่งหงส์เหินวับวามด้วยประกายจิตสังหารอันเข้มข้น ร่างกายของนางถูกสะกดนิ่งเช่นเดียวกับเขา ทว่ากระบี่น้ำแข็งอี้เฉินที่เหน็บอยู่ข้างเอวกลับส่งเสียงสั่นพานสะท้าน ร้องคำรามราวกับต้องการฉีกกระชากพันธนาการนี้ให้สิ้นซาก "อย่าบอกนะว่าแม่นางมู่หรงผู้เย็นชา จะยอมจำนนให้แก่เจ้าพวกเศษสวะมารพวกนี้เล่นงานเอาดื้อๆ?" ไป๋ซืออวี้ส่งเสียงหยอกเย้าผ่านกระแสจิตที่รวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้ายส่งออกไป "หุบปากของท่านเสีย... หากไม่ใช่เพราะท่านมัวแต่โอ้เอ้รินสุรา ร่างกายเราคงไม่เสียจังหวะจนตกหลุมพรางนี้" มู่หรงเสวี่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นผ่านกระแสจิตเช่นกัน แม้จะตำหนิ แต่นางรู้ดีว่าสถานการณ์ในตอนนี้วิกฤตเกินกว่าจะมาต่อWordกันได้ เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสอง ร่างเงาสีดำทมิฬนับสิบกำลังก้าวออกมาจากม่านหมอกโลหิต ผู้นำของพวกมันคือชายชราหน้ากากกระดูกอสูร มือข้างหนึ่งถือคทาหัวกะโหลกที่ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับร้อย มันหัวเราะด้วยเสียงแหบพร่าบาดหู "ฮ่าๆๆๆ! กระบี่สุราไร้ลักษณ์ผู้เลื่องชื่อ กับนางพญาโลหิตกระบี่น้ำแข็ง สุดท้ายก็กลายเป็นลูกไก่ในกำมือของสำนักมารโลหิตสวรรค์เราสินะ! จงมอบคัมภีร์สวรรค์และพลังปราณโลหิตของพวกเจ้ามาซะดีๆ ข้าจะไว้ชีวิตให้พวกเจ้าตายอย่างสบายหน่อย!" เสียงหัวเราะของมันสะท้อนก้องไปทั่วหุบผามารอัสนี แรงกดดันจากอักขระมารทวีความรุนแรงขึ้นจนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งสองเริ่มปริแตกเป็นรอยแยกสีดำสนิท พลังชีวิตของพวกเขากำลังถูกสูบออกไปทีละน้อย ลมปราณที่เคยไหลเวียนอย่างอิสระบัดนี้แห้งเหือดราวก้นลำธารในฤดูแล้ง ไป๋ซืออวี้หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทเลือนหายไป แทนที่ด้วยความจริงจังที่หาได้ยากยิ่ง เขาเข้าใจดีว่าหากรอช้ากว่านี้อีกเพียงหนึ่งลมหายใจ ทั้งเขาและนางจะกลายเป็นเพียงซากศพไร้จิตวิญญาณ "แม่นางมู่หรง..." ไป๋ซืออวี้ส่งเสียงกระซิบเบาหวิวผ่านกระแสจิต น้ำเสียงของเขากลับมาจริงจังและทรงพลังอย่างประหลาด "ท่านยังเชื่อใจข้าอยู่หรือไม่?" มู่หรงเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย นางหันมาสบตากับบุรุษข้างกาย นัยน์ตาคู่สวยของนางสะท้อนภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและรอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคย ในยุทธภพนี้ นางไม่เคยเชื่อใจใคร แม้แต่ศิษย์พี่ร่วมสำนักยังเคยหักหลังนาง แต่กับบุรุษผู้กวนประสาทผู้นี้... ในยามความเป็นความตายมาอยู่ตรงหน้า นางกลับพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล "นำทางไป... หากวันนี้เราต้องตาย ข้าจะให้ท่านเป็นผีเฝ้าหลุมศพของข้าไปชั่วนิรันดร์" คำตอบของนางเฉียบขาดและเยือกเย็นเช่นเคย "ฮ่าๆๆ! ดี! สมกับที่เป็นนางพญาโลหิต!" ไป๋ซืออวี้หัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้น เขาก็แผดเสียงคำรามก้องฟ้า เคล็ดวิชา 'สุราทลายสวรรค์' ที่ถูกผนึกไว้ระเบิดออกด้วยแรงกระตุ้นจากจิตวิญญาณอันไม่ยอมจำนน! "เคล็ดวิชาประสานหยินหยาง — กระบี่สุราบรรจบน้ำแข็ง!" เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เสียงกระดูกลั่นทูตานุทูตดังขึ้นพร้อมกับพลังปราณสายหนึ่งที่พุ่งทะยานออกจากจุดตันtianของไป๋ซืออวี้ มันไม่ใช่ปราณสีทองหรือสีขาวธรรมดา แต่เป็นปราณสีครามเข้มเจือกลิ่นอายสุราหมักพันปีที่ร้อนแรงดั่งไฟบรรพ์กัลป์ ในขณะเดียวกัน ร่างกายของมู่หรงเสวี่ยก็เปล่งประกายแสงสีฟ้าใสราวน้ำแข็งขั้วโลก พลังปราณหยินอันบริสุทธิ์และเยือกเย็นไหลทะลักออกมาประสานเข้ากับปราณหยางของไป๋ซืออวี้อย่างไร้รอยต่อ นี่คือเคล็ดวิชาลับที่สูญหายไปจากยุทธภพมากว่าสามร้อยปี—การหลอมรวมกระบี่สุราไร้ลักษณ์เข้ากับกระบี่น้ำแข็งอี้เฉิน! "เป็นไปไม่ได้! พลังปราณของพวกมันถูกสะกดไว้แล้วนี่!" ชายชราหน้ากากกระดูกอสูรเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างเงาสีดำที่รายล้อมเริ่มสั่นสะเทือนเมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันรูปแบบใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม รังสีกระบี่สองสาย พลังปราณร้อนแรงดั่งสุราเพลิงและพลังปราณเยือกแข็งดั่งหิมะพันปี พุ่งทะยานเกาะเกี่ยวกันเป็นเกลียวคลื่นหมุนวนรอบตัวของคนทั้งสอง พลังมหาศาลนี้ได้ฉีกกระชากโซ่อคมแห่งอักขระมารจนขาดสะบั้นลงทีละเส้น! ไป๋ซืออวี้สะบัดมือขวา กาน้ำสุราหยกขาวหลุดออกจากเอว ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ก่อนที่เขาจะซัดฝ่ามือกระแทกเข้าที่ก้นกานั้นเต็มแรง ละอองสุรานับล้านหยดแตกกระจายกลายเป็นละอองฝนประกายเพลิง และในวินาทีเดียวกัน มู่หรงเสวี่ยก็ชักกระบี่อี้เฉินออกจากฝักด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ แสงกระบี่สีฟ้าครามผสานเข้ากับละอองสุราเพลิง เกิดเป็นคลื่นกระบี่ผสานหยินหยางที่แผ่รัศมีกดดันปกคลุมไปทั่วทั้งหุบผา "รับกระบวนท่านี้เสีย... อสูรสารเลว!" ไป๋ซืออวี้และมู่หรงเสวี่ยประสานสายตากันเป็นหนึ่งเดียว ทั้งคู่ตวัดกระบี่พร้อมกันในท่วงท่าเดียว คลื่นกระบี่มหึมาที่หลอมรวมระหว่างความร้อนแรงของสุราและไอเย็นของน้ำแข็งพุ่งแหวกอากาศออกไปราวกับมังกรคู่ผงาดฟ้า เสียงกรีดร้องของห้วงมิติที่ถูกฉีกขาดดังสนั่นหวั่นไหว ตูมมมมม—! แรงระเบิดจากการปะทะสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วอาณาจักรหุบผามารอัสนี ฝุ่นควันและละอองพลังปราณฟุ้งกระจายบดบังทัศนียภาพจนมืดมิด ชายชราหน้ากากกระดูกอสูรกดคทากระโหลกหมายต้านรับ ทว่าพลังหยินหยางนี้กลับทะลวงผ่านเกราะป้องกันของมันได้อย่างง่ายดาย ร่างเงาสีดำนับสิบล้มตายลงในพริบตา ทว่า ในขณะที่ฝุ่นควันกำลังจางลง และไป๋ซืออวี้กำลังจะก้าวเข้าไปปิดฉากผู้นำสำนักมารนั้นเอง สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างลึกลับร่างหนึ่งกำลังยืนอยู่บนยอดผาสูงชัน ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีทองปักลายพยัคฆ์เหินเวหา มือถือพัดเหล็กโบกสะบัดอย่างเชื่องช้า พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก และทันทีที่ไป๋ซืออวี้สบเข้ากับดวงตาของบุคคลปริศนาร่างนั้น หัวใจของเขาก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม—นั่นไม่ใช่คนของสำนักมารโลหิตสวรรค์ แต่เป็น... ผู้ตรวจการลับจากสำนักกระบี่สวรรค์ผู้ล่วงรู้ความลับทั้งหมดเกี่ยวกับการล่มสลายของสำนักเขาเมื่อสิบปีก่อน! "หึๆ... ไป๋ซืออวี้ เจ้าเด็กโง่ คิดไม่ถึงเลยสินะว่าเจ้าจะพา 'นางพญาโลหิต' มาติดกับดักในสถานที่แห่งนี้ด้วยมือของตนเอง..." เสียงทุ้มต่ำอันเย็นเยียบดังแทรกสายลมเข้ามา ทำเอาทั้งไป๋ซืออวี้และมู่หรงเสวี่ยต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันหนเหน็บและพายุฝนแห่งยุทธภพนี้ไปด้วยกันนะครับ