นักเรียนใหม่กับปริศนาโรงเรียนเก่า

กลิ่นอายของกระดาษสาเก่าเก็บและฝุ่นผงจากอิฐมอญอายุร่วมร้อยปีคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ทันทีที่รวินก้าวเท้าผ่านประตูรั้วเหล็กดัดลายเถาวัลย์โบราณของโรงเรียนมัธยมเซนต์ปานระพี ป้ายชื่อนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 บนหน้าอกเสื้อช่างดูฝืนธรรมชาติสำหรับชายหนุ่มวัยย่างเบญจเพสอย่างเขาเหลือเกิน "อย่าทำหน้าตาเหมือนคนกำลังจะเดินไปขึ้นลานประหารขนาดนั้นสิครับคุณรวิน เสื้อผ้าทรงผมของคุณถูกปรับแต่งด้วยคาถาพรางตาขั้นสูงแล้ว ไม่มีอาจารย์คนไหนมองทะลุอาคมของตระกูลเราหรอก ยกเว้นเสียแต่ว่า... คุณจะเผลอปล่อยจิตสังหารออกมาตอนเจอผีนักเรียนเข้าจริงๆ" เสียงกระซิบเรียบนิ่งที่แฝงความเย้าหยวนเจือความรำคาญใจเล็กๆ ดังมาจากทางด้านหลัง คุณหนูรินรดาในชุดนักเรียนหญิงกะลาสีสีน้ำเงินเข้มยืนกอดอกพิงเสาประตู เธอปรายตามองชุดยูนิฟอร์มชายของรวินด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยในแบบที่เขาเรียกว่า 'รอยยิ้มเอาแต่ใจ' รวินถอนหายใจยาว พลางจัดปกเสื้อให้เข้าที่ นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ที่ข้อมือซ้าย บริเวณที่นาฬิกาสมาร์ทวอッチเรือนเก่งถูกดัดแปลงให้กลายเป็นหน้าจออินเทอร์เฟซของระบบวิเคราะห์วิญญาณ ข้อมูลตัวเลขและกราฟความหนาแน่นของพลังงานลี้ลับสีฟ้าจางๆ กำลังกระพริบเตือนถี่ขึ้นเรื่อยๆ บนเรดาร์ "ผมไม่ได้กลัวอาจารย์ฝ่ายปกครองหรอกครับคุณหนูรินรดา แต่สิ่งที่ผมกังวลคือไอ้คลื่นพลังงานความอาฆาตที่แผ่ออกมาจากตึกอำนวยการหลังนั้นต่างหาก มันหนาแน่นเสียจนระบบสั่นเตือนตั้งแต่เรายังไม่ทันก้าวเข้ามาในเขตโรงเรียนเสียด้วยซ้ำ" รวินหันไปตอบด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบสนามหญ้าที่ร่มครึ้มไปด้วยต้นจามจุรีขนาดใหญ่ ตามบันทึกคดีเก่าและข่าวลือในโลกออนไลน์ โรงเรียนเซนต์ปานระพีแห่งนี้เคยเป็นโรงพยาบาลสนามในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนจะถูกปรับเปลี่ยนมาเป็นสถานศึกษา แต่สิ่งที่กระทรวงศึกษาธิการไม่เคยรู้คือ ใต้ถุนตึกเรียนเก่าแก่มีห้องใต้ดินที่ถูกผนึกด้วยยันต์อักขระโบราณ และนั่นคือภารกิจที่พวกเขาต้องปลอมตัวเข้ามาสืบหาความจริงในสัปดาห์นี้ "ถ้าอย่างนั้นก็เดินตามมาเงียบๆ ครับ ในฐานะเด็กใหม่ คุณควรทำตัวให้กลมกลืน ไม่ใช่ทำตัวเป็นจุดเด่นด้วยการยืนวิเคราะห์พลังงานวิญญาณกลางสนามโรงเรียนตอนเคารพธงชาติ" รินรดาเอ่ยตัดบท เธอเดินนำหน้าไปด้วยท่าทีสง่างามราวกับไม่ได้กำลังก้าวเข้าสู่สถานที่อันตราย รวินทำได้เพียงแค่ส่ายหัวให้กับความมั่นใจเกินร้อยของผู้เป็นนายจ้างและอาจารย์สาวจำเป็น ก่อนจะสาวเท้าก้าวตามไปติดๆ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดในฐานะพนักงานออฟฟิศที่ต้องเผชิญหน้ากับวิญญาณร้ายมานักต่อนักบอกเขาว่า วันนี้จะไม่ใช่วันที่ราบรื่นอย่างแน่นอน บรรยากาศภายในอาคารเรียนอบอ้าวและเงียบเชียบผิดปรกติ เสียงฝีเท้าของพวกเขาก้องกังวานไปตามทางเดินปูด้วยไม้สักทองที่ขัดจนขึ้นเงา แม้จะเป็นเวลาแปดโมงเช้า แต่แสงแดดภายนอกกลับไม่สามารถทะลุผ่านกระจกสีสเตนกลาสรูปนักบุญที่หน้าต่างเข้ามาได้มากนัก มันหักเหกลายเป็นแสงสีม่วงหม่นและสีแดงคล้ำ ทอดเงายาวทาบทับลงบนพื้นไม้ราวกับคราบเลือดเก่าๆ "นักเรียนใหม่เหรอจ๊ะ?" เสียงหวานใสราวกับเด็กหญิงดังขึ้นกะทันหันจากความมืดตรงมุมอับของบันไดหนีไฟ รวินชะงักเท้ากึก มือขวาแอบแตะยันต์กระดาษที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อโดยสัญชาตญาณ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันไปตามเสียง เด็กหญิงในชุดนักเรียนกะลาสีที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำยืนส่งยิ้มกว้างให้พวกเขา ดวงตากลมโตสีดำสนิทไม่มีแววตาของมนุษย์หลงเหลืออยู่ เส้นผมยาวเปียกลู่แนบไปกับลำแก้วซีดเซียว หยดน้ำสีแดงเข้มค่อยๆ ไหลหยดจากปลายผมลงกระทบพื้นไม้ทีละหยด... ติ๋ง... ติ๋ง... ติ๋ง... รินรดาหยุดเดิน เธอปรายตามองเด็กหญิงคนนั้นด้วยหางตา ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อยโดยไม่ปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ เพราะเธอกำลังเปิดโอกาสให้รวินได้ทดสอบทักษะการรับมือกับภูตผีระดับล่างด้วยตนเองตามบทเรียนที่เคยตกลงกันไว้ รวินสูดลมหายใจเข้าปอด ปรับสีหน้าให้เป็นปรกติที่สุด รอยยิ้มที่เป็นมิตรแบบพนักงานฝ่ายบริการลูกค้าถูกยกขึ้นประดับบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว "สวัสดีครับพี่... เอ้ย สวัสดีครับเพื่อนร่วมชั้น พอดีพวกผมเพิ่งย้ายมาใหม่ยังหาห้องพักครูไม่เจอเลยครับ พอจะบอกทางให้หน่อยได้ไหมครับ" รวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและจริงใจ ทว่าสายตากลับกวาดมองคราบน้ำสีแดงที่พื้นอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินความรุนแรงของอาถรรพ์ เด็กหญิงเอียงคอช้าๆ จนเกิดเสียงกระดูกลั่นกรอบ รอยยิ้มกว้างจนถึงใบหูฉีกกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนน่ากลัว น้ำเสียงหวานใสเปลี่ยนเป็นเสียงแหบพร่าเย็นยะเยือกที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท "ห้องพักครูเหรอจ๊ะ... อยู่ชั้นใต้ดินต่างหากล่ะ... ลงไปสิ... พวกเขา... รออยู่..." สิ้นเสียงนั้น อุณหภูมิรอบตัวก็ลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ลมหนาวพัดกรรโชกผ่านทางเดินแคบๆ จนหน้าต่างไม้กระแทกวงกบเสียงดังสนั่นหวั่นไหว คราบน้ำสีแดงที่พื้นพุ่งทะยานกลายเป็นสายน้ำวนขนาดเล็ก ล้อมรอบข้อเท้าของรวินและรินรดาเอาไว้แน่นราวกับมีมือที่มองไม่เห็นนับร้อยกำลังดึงรั้ง รวินไม่รอช้า เขาตบะทะลวงลมปราณที่ฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง นิ้วมือตวัดวาดกลางอากาศเป็นอักขระคุ้ม *เปรี้ยง!* แสงสีทองสว่างวาบขับไล่ความมืดมิดรอบตัวให้ถอยร่นไปชั่วขณะ สายน้ำสีแดงสลายกลายเป็นไอระเหยสีดำส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง "ปฏิกิริยาไวใช้ได้นี่ครับคุณรวิน สอบผ่านขั้นพื้นฐาน" เสียงชื่นชมเจือความขบขันดังขึ้นจากรินรดา เธอไม่ได้ขยับเขยื้อnตัวเลยแม้แต่น้อยตั้งแต่ต้นจนจบ "แต่ดูเหมือนว่า... แขกรับเชิญตัวจริงจะไม่ได้มีแค่เด็กหญิงคนนี้คนเดียวนะครับ" รวินขมวดคิ้วแน่น เรดาร์บนข้อมือของเขากลับมากะกระพริบถี่เป็นสีแดงฉานอีกครั้ง ตัวเลขดัชนีพลังงานวิญญาณพุ่งทะยานจากหลักพันทะลุหลักหมื่นในพริบตาเดียว แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของทั้งสองคนจนแทบหายใจไม่ออก ที่ปลายทางเดินมืดมิดเบื้องหน้า เงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวเดินออกมาจากความมืด ร่างนั้นสูงใหญ่และสวมชุดสูทสากลแบบโบราณ ทว่าสิ่งที่ทำให้รวินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออกก็คือ ใบหน้าของร่างนั้น... ไม่มีดวงตา จมูก หรือปาก มีเพียงรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ที่ถูกเย็บด้วยด้ายดิบสีดำสนิท ร่างไร้หน้าหยุดยืนห่างจากพวกเขาเพียงแค่สามก้าว มันยกมือขึ้นช้าๆ แล้วชี้ปลายนิ้วเรียวยาวมาที่หน้าอกของรวิน ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและแหบแห้งจะดังขึ้นโดยไม่มีการขยับริมฝีปาก *"เจอตัวแล้ว... ภาชนะแห่งพันธสัญญา..."* รวินรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ข้อมูลในระบบวิเคราะห์วิญญาณบนข้อมือรวนเรอย่างรุนแรง หน้าจอสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำพร้อมกับข้อความเตือนภัยระดับสูงสุดที่เด้งขึ้นมาบังหน้าจอจนมิด **[WARNING: ตรวจพบวิญญาณระดับภัยพิบัติ 'ผู้เฝ้าประตูแห่งความตาย']** **[CRITICAL ALERT: เป้าหมายพุ่งเป้ามาที่รหัสตัวตนของคุณโดยตรง - กรุณาเตรียมรับมือทันที]** รินรดาที่เคยมีท่าทีสุขุมเยือกเย็นมาตลอด ถึงกับหน้าถอดสีเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อตระหนักได้ว่า การปลอมตัวครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การสืบสวนคดีธรรมดาเสียแล้ว แต่มันคือ "กับดัก" ที่ถูกวางไว้เพื่อต้อนพวกเขาให้จนมุมตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามา ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับความระทึกขวัญในบทนี้นะครับ