เสียงแจ้งเตือนระดับสีแดง

กลิ่นอับของสนิมเหล็กและคราบเขม่าสีดำที่ยังหลงเหลือจากเหตุการณ์เมื่อคืนก่อน ยังคงอบอวลอยู่ในห้องโถงใต้ดินของคลังพัสดุกรมการขนส่งเก่า รวินใช้ปลายนิ้วเคาะลงบนหน้าจอสมาร์ตโฟนที่มีระบบวิเคราะห์วิญญาณรันอยู่เบื้องหลัง เสียงฮัมเบาๆ ของตัวเครื่องคล้ายกับเสียงครางต่ำของสัตว์ป่าที่กำลังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของภัยอันตราย รอบตัวเขามีเศษกระดาษยันต์ที่ไหม้เกรียมปลิวว่อนตามแรงลมหมุนวนผิดธรรมชาติ "รวิน... อย่าขยับ" เสียงหวานเย็นชาของคุณหนูรินรดาเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่เฉียบขาดราวกับใบมีดโกน เธอทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นคอนกรีตที่เย็นเฉียบ ปลายนิ้วเรียวยาวจรดลงบนอักขระโบราณที่สลักไว้ด้วยเลือดปนหมึกจีนบนพื้น พลังไสยเวทสีครามแผ่ซ่านออกมาเป็นระลอกคลื่นเพื่อสะกดกลั้นแรงกดดันมหาศาลที่กำลังพยายามพุ่งทะยานขึ้นมาจากเบื้องล่าง "ผมไม่ได้ขยับครับคุณหนู แต่ดูตัวเลขบนหน้าจอนั่นสิครับ มันกระโดดจากสามพันขึ้นมาเป็นเจ็ดพันในเวลาไม่ถึงสิบวินาที แบบนี้เขาเรียกว่าระบบรวนหรือพญามัจจุราชกำลังมาเคาะประตูบ้านครับเนี่ย" รวินพยายามกลั้วหัวเราะเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียด แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายขึ้นเต็มขมับ แววตาขี้ระแวงของเขาจ้องมองแถบสีบนจอที่เปลี่ยนจากสีส้มอุ่นๆ กลายเป็นสีแดงฉานอย่างรวดเร็ว จากเหตุการณ์และจุดทิ้งปมในตอนที่แล้ว รอยแยกของมิติวิญญาณที่พวกเขาช่วยกันปิดตายไปครึ่งหนึ่งกำลังถูกกระชากให้เปิดออกอีกครั้งด้วยแรงอาฆาตที่รุนแรงกว่าเดิม เงาดำทะมึนที่บิดเบี้ยวเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างขึ้นกลางห้องโถง กลิ่นอายความตายพวยพุ่งจนลมหายใจของทั้งคู่รู้สึกฝืดเคือง รินรดาขมวดคิวน้อยๆ ความเย่อหยิ่งทระนงในฐานะทายาทตระกูลหมอผีชื่อดังฉายชัดบนใบหน้าเรียบเฉย เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ภูตผีเร่ร่อนธรรมดา แต่เป็น "บอสระดับมินิ" ที่หลงเหลือจิตอาฆาตจากยุคสงคราม ซึ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยพลังงานบางอย่างที่เชื่อมโยงกับคดีที่พวกเขากำลังสืบสวนอยู่ "เตรียมตัวให้ดี... มันไม่ใช่แค่ดวงวิญญาณ แต่มันคือ 'นายกองศพไร้ญาณ' ที่ถูกผนึกไว้ด้วยอาคมโลหิต" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ขณะที่มืออีกข้างสะบัดดึงยันต์กระดาษสีทองอร่ามออกมาจากอกเสื้อ พลังปราณภายในกายถูกขับเคลื่อนจนเกิดเสียงลมปราณหวีดหิวรอบตัวเธอ รวินสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากยังคงมีรอยยิ้มฝืดๆ แต่สมองกลับประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าความสามารถทางไสยเวทของตนยังเทียบชั้นกับคุณหนูรินรดาไม่ได้ แต่สิ่งที่เขามีคือความช่างสังเกตและระบบวิเคราะห์ที่แม่นยำ "ถ้าเป็นนายกองศพไร้ญาณ จุดอ่อนของมันย่อมอยู่ที่ 'ดวงตาที่สาม' กลางหน้าผากที่ถูกเย็บปิดด้วยด้ายดิบ... คุณหนูเปิดทางให้ผมสามวินาที ผมจะใช้ปืนยันต์อาคมซัดเข้าไปตรงจุดนั้นให้เองครับ!" รวินประกาศกร้าว มือข้างหนึ่งชักกระบอกปืนสั้นที่บรรจุกระสุนอักขระเวทขึ้นมาประทับเล็งอย่างมั่นคง รินรดาเหลือบสายตาขึ้นมองชายหนุ่มชั่วพริบตา แววตาเย็นชาคู่นั้นมีความอ่อนโยนเจืออยู่เสี้ยววินาที—แพ้ทางความซื่อตรงและเด็ดเดี่ยวของคนตรงหน้าทุกทีสิน่า "สามวินาที... ถ้านายพลาด ฉันจะฝังนายไว้ที่นี่เป็นเพื่อนมันแทน" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลัง สิ้นคำพูด ร่างบางก็พุ่งทะยานออกไปราวกับผีเสื้อกลางคืนที่โผเข้าหาเปลวเพลิง มือเรียวตบลงบนพื้นคอนกรีต คลื่นอักขระสีทองระเบิดออกเป็นวงกว้าง ตรึงร่างของเงาดำขนาดมหึมาที่กำลังผุดขึ้นมาให้ชะงักงัน ร่างสูงใหญ่ของนายกองศพไร้ญาณคำรามลั่นด้วยเสียงที่สั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาท มันสะบัดดาบโบราณขึ้นหมายจะฟันร่างของหญิงสาวเป็นสองท่อน "ตอนนี้แหละ!" รวินไม่รอช้า เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าอย่างแม่นยำ ยกกระบอกปืนขึ้นเล็งตรงรอยเย็บสีดำสนิทกลางหน้าผากของปีศาจตนนั้น เหนี่ยวไกออกไปสุดแรงเกิด กระสุนแสงสีขาวพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง เจาะทะลวงผ่านม่านหมอกไอวิญญาณและพุ่งเข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำราวจจับวาง *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของนายกองศพไร้ญาณ ร่างมหึมาสะบัดอย่างรุนแรงก่อนจะเริ่มแตกสลายกลายเป็นละอองสีดำช้าๆ รวินถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก คิดว่าภารกิจกำจัดบอสระดับมินิตัวนี้คงจะจบลงด้วยดีแล้ว ทว่า... รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มยังไม่ทันได้จางหาย หน้าจอสมาร์ตโฟนในมือของเขากลับส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงออกมาเสียก่อน *ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!* ตัวอักษรบนหน้าจอเปลี่ยนจากสีแดงฉานกลายเป็นสีเลือดเข้มจัด พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนใหม่ที่ปรากฏขึ้นเด่นชัดจนแสบตา: **[แจ้งเตือนระดับสีแดง: ตรวจพบพลังงานต้นกำเนิดระดับ SSS กำลังตื่นจากการหลับใหล]** **[คำเตือน: เป้าหมายมิใช่ภูตผี แต่เป็น... สิ่งที่ถูกผนึกไว้ใต้ตึกนี้มานับร้อยปี]** **[การเชื่อมต่อกับภารกิจหลักถูกบังคับเปิด: ผู้เล่นไม่สามารถถอยหนีได้อีกต่อไป]** พื้นคอนกรีตใต้เท้าของพวกเขาทั้งสองคนเริ่มปริแตกออกเป็นรอยกว้าง แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวขนาดเล็กโถมเข้าใส่จนรวินและรินรดาแทบยืนไม่อยู่ และในความมืดมิดเบื้องล่างรอยแยกนั้น ดวงตาสีแดงคู่มหมหึมานับสิบคู่ก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องมาจากขุมนรก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของผมมาจนถึงบทนี้นะครับ