ความเจ็บปวดจากการสูญเสีย

เสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือผมไม่ได้กำลังเดิน... แต่มันกำลังนับถอยหลังไปสู่ความตายของพวกเราทุกคนครับ หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสาดแสงสะท้อนลงบนใบหน้าซีดเผือดของทุกคนในห้องโถงใต้ดิน กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายอาคมมรณะที่กดทับจนแผ่นอกรู้สึกอึดอัดราวกับถูกหินผาทับไว้ ตัวเลขดิจิทัลกระพริบเตือนสีแดงเด่นชัด: *[02:48... 02:47...]* เวลาสามนาทีที่ระบบมอบให้เพื่อหาตัว "ผู้ทรยศ" นั้น มันช่างสั้นราวกระพริบตา และยาวนานราวชั่วนิรันดร์ในเวลาเดียวกัน "รวิน... นายอย่าเพิ่งสติหลุดสิ" เสียงของรินรดาเอ่ยลอดไรฟัน แม้ใบหน้าของเธอจะยังคงความเย่อหยิ่งและเย็นชาเป็นเอกลักษณ์ แต่เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายขึ้นตามไรผมและกรอบหน้า รวมถึงปลายนิ้วที่กำลังสั่นระริกขณะกำยันต์อัคคีไว้แน่น กลับฟ้องชัดเจนว่าสถานการณ์นี้เกินกว่าที่ทายาทตระกูลหมอผีชื่อดังจะรับมือไหว ผมกวาดสายตามองเพื่อนร่วมทีมทีละคนด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดเสียดแทงหัวใจครับ บาดแผลฉกรรจ์บนร่างของพวกเขาคือหลักฐานชั้นดีว่าการต่อสู้เมื่อครู่ดุเดือดเพียงใด แต่สิ่งที่เจ็บปวดกว่าบาดแผลภายนอก... คือความจริงที่ว่า ในบรรดาสหายที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาแรมเดือน มีหนอนกระเทาะไส้แฝงตัวอยู่ และมันคือคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากพวกเรานี่เอง "จับตาดูฉันทำไม รวิน? หรือนายต่างหากที่เป็นคนเปิดทางให้ 'ผู้ชักใยเงา' เข้ามาตั้งแต่แรก!" เสียงตะคอกด้วยความหวาดระแวงดังขึ้นจากมุมห้อง ธน 1 ในสมาชิกหน่วยแนวหน้าที่บาดเจ็บสาหัส เขาใช้มือข้างหนึ่งกุมแผลฉีกขาดที่ท้อง ยันกายพิงเสาหินด้วยสายตาดุดันที่เต็มไปด้วยความระแวง "ถ้าฉันเป็นคนทรยศ ป่านนี้พวกนายคงกลายเป็นศพไปตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในเขตอาคมนี้แล้ว ธน" ผมสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุม "เลิกโยนความผิดแล้วใช้สมองคิดสิ! ระบบบอกชัดเจนว่ามีผู้ทรยศ และไอ้เป้าหมายระดับ SSS 'ผู้ชักใยเงา' มันกำลังใช้จิตวิทยาปั่นหัวพวกเราให้หันมาฆ่ากันเอง!" "แล้วนายจะให้พวกเราเชื่อใครวะ! ในเมื่อข้อมูลการเดินทัพและขอบเขตอาคม มีแค่นายกับรินรดารู้ลึกที่สุด!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ เสียงหอบหายใจและเสียงคำรามต่ำในลำคอของแต่ละคนดังประสานกัน ความไว้วางใจที่เคยสร้างร่วมกันมานับแรมเดือน พังทลายลงภายในเวลาไม่ถึงสามนาทีด้วยคำประกาศิตของระบบลี้ลับ ผมหันไปสบตากับรินรดา เธอกำลังใช้เนตรทิพย์กวาดมองออร่าวิญญาณของทุกคนในห้องอย่างละเอียด ทว่าม่านหมอกสีดำทึบที่แผ่มาจากเงาของ "ผู้ชักใยเงา" กลับบิดเบือนสัจธรรมจนมองไม่ออกว่าใครคือตัวจริง รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด สีหน้าของเธอฉายแววความเจ็บปวดและความผิดหวังอย่างชัดเจน *[01:35... 01:34...]* เวลาเดินเร็วเกินไปแล้วครับ! สมองของผมประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ระบบวิเคราะห์วิญญาณถูกเรียกใช้งานถึงขีดจำกัดจนแผ่เสียงหึ่งในหัว ร่างกายอ่อนล้าจากการใช้งานพลังเกินพิกัดจนเลือดกำเดาไหลซึมออกจากจมูก แต่ผมหยุดคิดไม่ได้... ถ้าผมพลาด แม้แต่นิดเดียว... สมาชิกในกิลด์ทุกคน รวมถึงรินรดา จะต้องถูกกลืนกินด้วยเขตอาคมมรณะและหายสาบสูญไปตลอดกาล "รวิน..." เสียงของรินรดาแผ่วเบาลง เธอเอื้อมมือมาแตะแขนผมเบาๆ ปลายนิ้วของเธอยังคงเย็นเฉียบ แต่แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเชื่อใจอย่างไม่น่าเชื่อ "ฉันเชื่อใจนาย... ไม่ว่านายจะเลือกตัดสินใจทางไหน ฉันจะอยู่ข้างหลังนายเสมอ" ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลวาบเข้าสู่หัวใจท่ามกลางความหนาวเหน็บของความตาย มันคือพลังใจที่ทำให้ผมตระหนักได้ว่า ผมไม่ได้ต่อสู้อยู่เพียงลำพัง ผมสูดหายใจเข้าลึก, กวาดสายตามองร่องรอยอาคมที่พื้น, สังเกตพฤติกรรมยิบย่อยของคนตรงหน้า, และเชื่อมโยงข้อมูลทุกอย่างเข้าด้วยกันด้วยตรรกะอันเฉียบคม *[00:45... 00:44...]* รอยยิ้มมุมปากของใครบางคนสะท้อนเข้าตาผม... เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความหวาดกลัว แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่กำลังสนุกกับการดูคนอื่นดิ้นรน ผมสาวเท้าเข้าไปหาเป้าหมายช้าๆ ท่ามกลางเสียงทักท้วงและสายตาที่ตกตะลึงของทุกคนในห้อง ยกนิ้วขึ้นชี้ตรงหน้าคนคนนั้น พร้อมกับที่หน้าจอโฮโลแกรมส่งเสียงเตือนระรัว *[00:10... 00:09...]* "เจอตัวแล้ว... ไอ้คนทรยศ" ทว่า ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยนามของมันออกมา พื้นหินเบื้องล่างกลับแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเงาดำทมิฬขนาดมหึมาที่พุ่งทะลุกำแพงขึ้นมาคว้าตัวรินรดาหายลับไปในความมืดมิดท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ขาดห้วง! โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผมมาโดยตลอดนะครับ